Gratis proefperiode starten
Populair Nieuw Genres Auteurs
EnglishEnglish
EspañolSpanish
简体中文Chinese
繁體中文Chinese (Traditional)
FrançaisFrench
DeutschGerman
日本語Japanese
PortuguêsPortuguese
ItalianoItalian
한국어Korean
РусскийRussian
NederlandsDutch
العربيةArabic
PolskiPolish
हिन्दीHindi
Tiếng ViệtVietnamese
SvenskaSwedish
ΕλληνικάGreek
TürkçeTurkish
ไทยThai
ČeštinaCzech
RomânăRomanian
MagyarHungarian
УкраїнськаUkrainian
IndonesiaIndonesian
DanskDanish
SuomiFinnish
БългарскиBulgarian
עבריתHebrew
NorskNorwegian
HrvatskiCroatian
CatalàCatalan
SlovenčinaSlovak
LietuviųLithuanian
SlovenščinaSlovenian
СрпскиSerbian
EestiEstonian
LatviešuLatvian
فارسیPersian
മലയാളംMalayalam
தமிழ்Tamil
اردوUrdu
Zoeken...
SoBrief
Liar's Poker

Liar's Poker

door Michael Lewis 1989 310 pagina's
4.15
100.000+ beoordelingen
Luisteren
Immersief
V2.1
Amazon Kindle Audible
Probeer volledige toegang voor 3 dagen
Ontgrendel luisteren en meer!
Doorgaan

Belangrijkste inzichten

Eén kaartspel onthult hoe Wall Street werkelijk over risico denkt

Het spel is de cultuur. Liar's Poker wordt gespeeld met dollarbiljetten: handelaren bluffen over de serienummers en verhogen de inzet totdat iemand een uitdaging aangaat. Het beloont kansberekening, lef en het lezen van gezichten. In 1986 daagde Salomons voorzitter John Gutfreund zijn beste handelaar, John Meriwether, uit voor één hand om een miljoen dollar, met de toevoeging "geen tranen" (de verliezer mag niet klagen). Meriwether verhoogde koelbloedig naar tien miljoen, wetende dat zijn baas zou passen. Hij blufte al voordat het spel begonnen was.

Handelaren geloofden dat het spel de obligatiehandel zelf weerspiegelde: een karaktertest waarbij je zwaktes uitbuit en je eigen zwaktes verbergt. De beste spelers beheersten de twee emoties die handelaren vernietigen: angst en hebzucht. Lewis gebruikt dit ritueel als raamwerk voor een heel tijdperk van snelle winsten.

Analyse

Wat opvalt is hoe een triviaal spel een diagnostisch instrument voor temperament wordt. Gedragseconoom zouden Liar's Poker herkennen als een herhaald spel met asymmetrische informatie, dichter bij poker dan bij schaken omdat het lezen van tegenstanders belangrijker is dan pure berekening. Meriwethers tegenbod is een klassieke signaleringsmanoeuvre: de inzet verhogen om de uitdager te dwingen zijn werkelijke vastberadenheid te tonen. Het detail dat er het meest toe doet is "geen tranen," een norm die emotioneel lekken bestraft. Modern onderzoek naar professionele pokerspelers bevestigt het voordeel: de vaardigheid draait minder om de kaarten dan om het verdragen van variantie zonder te kantelen. Salomon institutionaliseerde simpelweg dit temperament en betaalde er miljoenen voor.

Obligatiehandelaren verdienen als tolheffers, niet als gokkers

Ze belasten de stroom, ze zetten niet alles op het spel. De grootste mythe is dat handelaren fortuinen verdienen door enorme risico's te nemen. De meesten treden op als tussenpersonen en romen een fractie af van elke transactie. Verkoop vijftig miljoen dollar aan IBM-obligaties en de handelaar strijkt stilletjes een achtste procentpunt op, zo'n 62.500 dollar, en anders dan bij aandelen zijn obligatiecommissies verborgen. Vervolgens kan hij een verkoper onder druk zetten om een andere klant te overtuigen dezelfde obligaties hoger te kopen, wat een nieuwe schijf oplevert.

Lewis leent het beeld van Kurt Vonnegut: er is een magisch moment waarop een schat van de ene hand naar de andere gaat, en de alerte tussenpersoon maakt dat moment het zijne en houdt elke keer een beetje achter. Het genie schuilt niet in voorspelling. Het schuilt in het staan midden in een enorme geldstroom.

Analyse

Deze herkadering verdient nadruk omdat het publiek Wall Street-rijkdom nog steeds ziet als heroïsche speculatie. In werkelijkheid lijkt veel ervan op een rente die wordt geëxtraheerd uit ondoorzichtigheid. De verborgen obligatiecommissie is het sleutelmechanisme: zonder transparante prijsvorming vangt de tussenpersoon informatierentes die zouden verdampen in een liquide, genoteerde markt. Dit is precies wat latere elektronische obligatieplatforms en regelgeving zoals TRACE begonnen uit te hollen, waardoor spreads werden gecomprimeerd zoals Lewis' eigen verslag voorspelt. De economische les reikt veel verder dan de financiële wereld: wanneer een markt prijstransparantie mist en kopers niet gemakkelijk kunnen vergelijken, vangt de tussenpersoon, niet de risiconemer, het surplus.

Het obligatiefortuin van de jaren tachtig was beleidsgeluk vermomd als genialiteit

Iemand anders had de kalkoen al gevuld. Lewis betoogt dat Salomons handelaren niet plotseling talentvoller waren. Twee overheidsmaatregelen bezorgden hun een meevaller. Ten eerste kondigde Federal Reserve-voorzitter Paul Volcker in oktober 1979 aan dat de rente vrij zou zweven. Omdat obligatiekoersen omgekeerd bewegen aan de rente, veranderden wild schommelende rentetarieven obligaties van slaperige spaarinstrumenten in een casino. De omzet explodeerde.

Ten tweede begonnen Amerikaanse overheden, consumenten en bedrijven aan een historische leenfuik. De gecombineerde schuld steeg van 323 miljard dollar in 1977 naar 7 biljoen dollar in 1985, en een veel groter deel nam de vorm aan van verhandelbare obligaties. Salomon, al het dominante obligatiehuis, profiteerde als eerste omdat het de expertise al in huis had. De mannen verwarden een zeldzame structurele afwijking met persoonlijke genialiteit.

Analyse

Dit is de stilletjes vernietigende these van het boek: enorme beloningen vloeiden naar mensen die toevallig op de juiste stoel zaten toen de regels veranderden. Het inzicht anticipeert op Nassim Talebs waarschuwing om geluk niet met vaardigheid te verwarren, en op Michael Mauboussins werk over het scheiden van die twee. Er is een ontnuchterende consequentie voor iedereen die zijn eigen succes in een bloeiend vakgebied evalueert. Wanneer een hele sector tegelijk rijk wordt, zijn macrokrachten, niet individuele verdienste, doorgaans de oorzaak. Het gevaar is dat meevallerbegunstigden identiteiten en beloningsverwachtingen opbouwen rond een rugwind die zonder waarschuwing kan omslaan, zoals Salomons latere neergang laat zien.

De kardinale sollicitatieregel van Wall Street: geef nooit toe dat je geld wilt

Lieg over je motieven of verlies de baan. Lewis' sollicitatiegesprek bij Lehman Brothers liep op de klippen toen hij eerlijk zei dat hij geld wilde verdienen. De brave jonge interviewer berispte hem: ze ontmoedigen mensen die te geïnteresseerd zijn in geld. Een vriend legde later het taboe uit. Als je gevraagd wordt waarom je investment banker wilt worden, moet je de uitdaging, de mensen en de spanning van de deal aanvoeren, maar nooit geld.

De hypocrisie was totaal, want iedereen wist dat geld het hele punt was. Lewis hekelt ook het ritueel van het studeren van economie, niet omdat iemand ervan genoot, maar omdat het fungeerde als zeefmiddel — een signaal dat je bereid was je opleiding ondergeschikt te maken aan je carrière. Veertig procent van Yales lichting van 1986 solliciteerde bij één enkele investeringsbank.

Analyse

De rituele ontkenning van geld illustreert wat sociologen institutionele hypocrisie noemen, waarbij een groep publiekelijk waarden belijdt die ze privé schendt om legitimiteit te behouden. De massale toeloop op de economiestudie is een schoolvoorbeeld van een signaleringsevenwicht in de zin die econoom Michael Spence beschreef: het diploma droeg conformiteit en bereidheid tot opoffering uit, geen daadwerkelijke kennis, waarvan banken toegaven dat die nutteloos was op de handelsvloer. Wat de observatie scherp maakt is Lewis' punt dat de referentie juist werkte omdat het een kostbaar, vreugdeloos bindingsmiddel was. De les blijft actueel: wanneer iedereen dezelfde prijs najaagt, raakt de prijs overgewaardeerd en selecteren de filters op volgzaamheid in plaats van talent.

Bij elke transactie is iemand de dwaas, en het bedrijf dwong je ze te vinden

Ken de dwaas, of je bent de dwaas. Lewis citeert Warren Buffetts regel: elke speler die niet weet wie de sukkel aan tafel is, is waarschijnlijk zelf de sukkel. Salomons voorsprong was weten wie obligaties verkeerd waardeerde. Lewis leerde dit op harde wijze bij zijn eerste verkoop, toen hij Salomons ongewenste AT&T-obligaties dumpte bij een naïeve Oostenrijkse bankier die hij Herman noemt, die van de ene op de andere dag tienduizenden verloor en uiteindelijk werd ontslagen. Lewis voelde geen schuld maar opluchting en ontdekte de bescherming van de tussenpersoon: de klant lijdt, niet jij.

Wanneer verkopers protesteerden tegen het benadelen van klanten, vroegen handelaren: "Voor wie werk je?" President Tom Strauss bood het leidende credo: klanten hebben een kort geheugen. Het dumpen van een verlies van het bedrijf in de portefeuille van een klant had zelfs een naam — jamming — en het leverde je lof op, geen straf.

Analyse

De nulsomkadering vormt de morele kern van het boek. Elke dollar uit de zak van de klant is een dollar in die van Salomon — een feit dat verkopers leerden te rationaliseren door zichzelf wijs te maken dat een slecht idee voor het bedrijf een goed idee voor de koper was. Dit is een agency-conflict in zijn rauwste vorm, dezelfde misafstemming die decennia later de crisis van 2008 aanwakkerde, toen banken effecten verkochten die ze privé shortten. Strauss' opmerking over kort geheugen is empirisch wankel: reputatie-effecten in herhaalde markten bestraffen uitbuiting doorgaans, en dat is precies waarom Lewis opmerkt dat Europese klanten, anders dan Amerikanen, weigerden terug te komen. Vertrouwen, eenmaal geschonden, is duur om te herstellen.

Lewie Ranieri maakte van woningkredieten obligaties en bouwde een imperium dat het bedrijf hem misgunde

Depersonaliseer de hypotheek en het wordt een verhandelbare obligatie. Een enkele woningkrediet was te klein en te rommelig voor Wall Street. Ranieri's afdeling bundelde duizenden hypotheken zodat beleggers op statistieken konden vertrouwen in plaats van huizen te inspecteren, en verkocht vervolgens schijven van de kasstroom als obligaties gegarandeerd door overheidsinstanties. Ranieri, een studieafbreker die in de postkamer begon, rekruteerde vanuit de backoffice, stond erop dat "hypotheken om wiskunde draaien" en lobbyde het Congres om staat voor staat wetten te veranderen.

De afdeling ging bijna ten onder totdat een belastingvoordeel in september 1981 spaarbanken dwong hun leningen te dumpen, waardoor Salomon een monopolie kreeg op een markt van een biljoen dollar. In 1982 verdiende de groep 150 miljoen dollar. Toch bouwde Ranieri het, in zijn eigen woorden, ondanks het bedrijf op, dat hem bijna de nek omdraaide.

Analyse

Ranieri's verhaal is een casestudy in hoe echte innovatie vaak broeit aan de verachte marges van een organisatie. Securitisatie — het omzetten van illiquide activa in liquide verhandelbare instrumenten — was een werkelijke financiële doorbraak die krediet voor miljoenen huiseigenaren verruimde. Maar hetzelfde mechanisme dat hypotheekfinanciering democratiseerde, verbrak ook de relatie tussen kredietverstrekker en kredietnemer, een ontkoppeling die twee decennia later spectaculair zou uitzaaien in het subprime-tijdperk. Lewis legt een terugkerende institutionele pathologie bloot: gevestigde partijen laten hun meest creatieve eenheden verhongeren omdat die eenheden interne machtsbalansen bedreigen. De hypotheekafdeling overleefde alleen omdat één beschermheer, Gutfreund, de beslissende stem uitbracht tegen haar beulen.

Beleggers zijn banger om alleen voor gek te staan dan om geld te verliezen

Tegendraads denken loont omdat conformisme een gevangenis is. Lewis' mentor Alexander leerde dat wanneer iedereen hetzelfde doet, je het tegenovergestelde moet doen. Beleggers vrezen zelden geldverlies zozeer als de eenzaamheid van een weddenschap die anderen mijden, want een verlies dat je alleen lijdt kent geen excuus. Toen het Amerikaanse Farm Credit-systeem wankel leek, dumpten beleggers de obligaties — niet omdat ze dom waren, maar omdat ze niet gezien konden worden terwijl ze die aanhielden. Alexander kocht, in de overtuiging dat de overheid het nooit failliet zou laten gaan. Hij had gelijk.

Zijn tweede methode: negeer na elke schok het voor de hand liggende doelwit en speur naar secundaire effecten. Toen Tsjernobyl ontplofte, kocht hij oliefutures (minder kernenergie betekent meer vraag naar olie) en vervolgens aardappelen (radioactieve neerslag zou Europese oogsten besmetten, waardoor de vraag naar Amerikaanse alternatieven zou stijgen).

Analyse

Dit is een van de meest overdraagbare ideeën in het boek. De observatie dat professionals carrièrerisico meer vrezen dan portefeuillerisico anticipeert op Keynes' beroemde opmerking dat het voor de reputatie beter is om conventioneel te falen dan om onconventioneel te slagen. De kudde is niet irrationeel; ze beschermt zichzelf rationeel tegen blaam, wat exploiteerbare misprijzingen creëert voor iedereen die geïsoleerd is van die sociale druk. De discipline van secundaire effecten lijkt op systeemdenken: markten zijn netwerken, dus een schok in één knooppunt rimpelt voorspelbaar door naar andere. Het voorbehoud is survivorship bias. Lewis toont Alexanders winnende inschattingen, maar tegendraadse weddenschappen die te vroeg komen zijn niet te onderscheiden van simpelweg ongelijk hebben.

Instituties vormen je stilletjes om tot iemand die je ooit bespotte

Salomonisering was het verborgen curriculum. De echte lessen van het trainingsprogramma waren niet de obligatiewiskunde maar de oorlogsverhalen en de pikorde. Trainees splitsten zich op in een kruiperige eerste rij en een papier-gooiende achterste rij. De prijs waar iedereen stiekem naar hunkerde was om een "Big Swinging Dick" te worden — een handelaar die miljoenen uit de telefoons liet stromen. Nieuwe rekruten, merkt Lewis op, voelden aan dat ze alles aan intellect en verfijning waarmee ze waren binnengekomen moesten afwerpen, meegaand in de mythe dat een grote handelaar een grote wilde is.

Lewis, die bijna per ongeluk was binnengekomen na een diner naast de vrouw van een managing director, zag zichzelf de eigenschappen overnemen van degene met wie hij het laatst had gesproken, de telefoonhouding en het gevloek van zijn collega's imiterend totdat hij ophield een "nerd" te zijn en een normale, cynische verkoper werd.

Analyse

Het verslag is een levendige etnografie van organisatorische socialisatie. Psychologen die totale instituties bestuderen, van Erving Goffman en verder, beschrijven precies dit proces: identiteit wordt gestript en herbouwd om bij de groep te passen. Het hooliganisme op de achterste rij is geen onvolwassenheid maar adaptieve signalering — een vertoning van de agressie die de cultuur beloonde. Wat de passage zijn scherpte geeft is Lewis' eerlijkheid dat hij niet tegen zijn wil werd gecorrumpeerd maar gewillig meedreef, omdat status binnen de stam essentieel aanvoelde. De verontrustende implicatie is dat zelfkennis zwakke bescherming biedt. Mensen merken zelden dat hun waarden in real time verschuiven. Omgevingen, meer dan intenties, bepalen gedrag — en daarom is de keuze welke instelling je betreedt wellicht belangrijker dan het voornemen je ertegen te verzetten.

Milkens junk bonds ontmaskerden de mythe van efficiënte markten waarin Salomon geloofde

Bedrijven waren verkeerd geprijsd, en Salomon sliep erdoorheen. Business schools leerden dat aandelenkoersen alle informatie al weerspiegelen, zodat niemand consistent kan winnen. Michael Milken bij Drexel zag de fout. Hij merkte op dat "gevallen engelen" — de obligaties van bedrijven in moeilijkheden — werden gemeden uit angst om onvoorzichtig te lijken, niet omdat het werkelijk slechte weddenschappen waren. Een portefeuille ervan presteerde consequent beter dan blue chips. Hij bouwde een markt die wankele en kleine bedrijven in staat stelde rechtstreeks bij beleggers te lenen tegen hogere rentes.

Junk gedraagt zich als aandelen: het stijgt of daalt mee met het lot van het bedrijf. In 1986 had Drexel Salomon ingehaald als meest winstgevende firma op Wall Street. Salomon deed junk af als een rage en saboteerde zelfs zijn eigen kleine junk-desk, waardoor het de grootste transactie van het tijdperk miste: het kopen en verkopen van hele bedrijven.

Analyse

Milkens kerninzicht is een directe empirische weerlegging van de sterke vorm van de efficiënte-markthypothese. Markten verwerkten winsten efficiënt maar prijsden kredietrisico grof verkeerd, omdat ratingbureaus en vermogensbeheerders zich vastklampen aan het verleden en zich verschuilden achter valse voorzichtigheid. Dit is dezelfde gedragsmatige kloof die Lewis bij obligatiebeleggers in het algemeen signaleert, nu toegepast op bedrijfskrediet. De donkerdere erfenis is goed gedocumenteerd: met junk gefinancierde leveraged buyouts belaadden bedrijven met schulden, Milken werd later gevangengezet wegens effectenfraude, en sommige deals stortten in. Salomons falen om in te stappen was geen principiële voorzichtigheid maar bestuurlijke onwetendheid te midden van interne oorlogvoering — een herinnering dat bedrijven vaak revoluties missen die in het volgende hokje plaatsvinden.

Betalen voor loyaliteit nadat je het verbond hebt verbroken werkt nooit

Kortetermijnhebzucht verdreef langetermijnhebzucht. Toen Salomon een maatschap was, hielden handelaren hun vermogen opgesloten in het bedrijf, waardoor loyaliteit vanzelfsprekend was. Nadat Gutfreund het bedrijf in 1981 had verkocht (waarbij hij persoonlijk zo'n 40 miljoen dollar opstreek), loste die lijm op. Sterhypotheekhandelaren zoals Howie Rubin vertrokken voor gegarandeerde miljoenen elders, en elke overloper nam Salomons klantenlijst en technieken mee, waardoor het monopolie werd ontmanteld. Het management, dat producenten beoordeelde op omzet in plaats van winst, beloonde roekeloze groei.

Het verbond brak publiekelijk in oktober 1987, toen het bedrijf zo'n duizend mensen ontsloeg en hele afdelingen van de ene op de andere dag dumpte, waarmee de belofte werd gebroken dat prestaties altijd beschermd zouden worden. Vervolgens doorbrak het in zijn slechtste jaar zijn eigen beloningsplafonds om overlevenden om te kopen zodat ze zouden blijven. Zoals een vertrekkende handelaar het verwoordde: als je loyaliteit wilt, neem dan een cockerspaniël.

Analyse

De beloningssaga is een masterclass in verkeerd incentiveontwerp. Het belonen van bruto-omzet in plaats van nettowinst moedigde imperiumvorming en risiconemend gedrag aan waarvan de kosten onzichtbaar waren totdat de markten keerden — een fout die steeds terugkeert in de financiële wereld wanneer bonussen volume volgen in plaats van waarde. Zodra het uitgestelde aandelenslot van de maatschap verdween, stond Salomon voor een klassiek principaal-agentprobleem zonder retentiemechanisme behalve contant geld, wat de zwakst mogelijke band is omdat er altijd meer geboden kan worden. De diepere les, die weerklinkt in modern organisatieonderzoek, is dat loyaliteit wederkerig is. Een instelling die mensen behandelt als wegwerpbare handelsposities kan later niet de toewijding kopen die ze heeft weggegooid. Cultuur, eenmaal gebroken, wordt niet opnieuw geprijsd.

Analyse

Liar's Poker blijft overeind omdat het tegelijkertijd een coming-of-age-memoir, een etnografie en een stuk onderzoeksjournalistieke economie is. Geschreven in 1989, ving het een scharnierpunt: de transformatie van obligaties van een slaperig achterafje tot de motor van Wall Streets rijkdom, en daarmee de opkomst van een handelscultuur waarvan de waarden — of het ontbreken ervan — de financiële wereld een generatie lang zouden definiëren. Lewis' centrale en nog steeds radicale bewering is dat de fortuinen grotendeels onverdiend waren, een bijproduct van Volckers monetaire revolutie en Amerika's schuldopbouw, niet van superieure intelligentie. Hij klaagt zichzelf even grondig aan als zijn collega's, wat de morele kritiek een geloofwaardigheid verleent die externe onthullingsjournalistiek mist.

De analytische ruggengraat van het boek is het besef dat Wall Street-winsten vaak voortvloeien uit ondoorzichtigheid en informatieasymmetrie in plaats van waardecreatie. De verborgen obligatiespread, de zoektocht naar de dwaas, de praktijk van het jammen van verliezen in klantportefeuilles — het beschrijft allemaal rente-extractie. Toch is Lewis te eerlijk om de financiële wereld puur parasitair te maken. Ranieri's securitisatie en Milkens junk bonds waren echte innovaties die krediet verruimden, ook al zaaiden beide de kiemen voor toekomstige catastrofes. Deze spanning — tussen financiën als nuttige tussenpersoon en financiën als roofzuchtig casino — blijft onopgelost en is precies wat het boek profetisch maakt. De crisis van 2008 leest als Liar's Pokers hypotheekafdeling opgeschaald tot beschavingsformaat.

Wat het minst veroudert is niets, en wat het meest veroudert is de achteloze bruutheid jegens vrouwen en de etnische karikatuur, die Lewis rapporteert maar niet onderschrijft, maar zelden bevraagt. Als zakelijke literatuur is de blijvende gift de demonstratie dat cultuur en prikkels, niet spreadsheets, institutioneel gedrag verklaren. Salomon viel niet door concurrenten maar door zijn eigen verbroken verbond, zijn verwarring van omzet met winst, en het feit dat zijn leiders een beleidsmeewind aanzagen voor persoonlijke grootheid. De waarschuwing is universeel: wantrouw elk succes dat je niet volledig kunt verklaren.

Laatst bijgewerkt:

Probleem melden

Samenvatting van recensies

4.15 van 5
Gemiddelde van 100.000+ beoordelingen van Goodreads en Amazon.

Liar's Poker biedt een blik van binnenuit op de meedogenloze cultuur van Wall Street in de jaren tachtig. Lewis' geestige en sarcastische verhaal legt de hebzucht, meedogenloosheid en absurditeit van het investeringsbankieren bloot. Hoewel sommige lezers het vermakelijk en inzichtelijk vonden, vonden anderen het gedateerd of zelfgenoegzaam. Het boek geeft een kijkje in de oorsprong van door hypotheken gedekte effecten en de mentaliteit die tot latere financiële crises leidde. Ondanks zijn tekortkomingen beschouwen velen het als een must-read voor wie de innerlijke werking van de financiële wereld wil begrijpen.

Uw beoordeling:
4.53
414 beoordelingen
Wilt u het volledige boek lezen?

Over de auteur

Michael Monroe Lewis is een vooraanstaand Amerikaans auteur en financieel journalist, bekend om zijn boeiende non-fictiewerken over het bedrijfsleven, financiën en economie. Na zijn afstuderen aan Princeton en zijn werk als obligatieverkoper bij Salomon Brothers begon Lewis zijn schrijverscarrière met Liar's Poker. Zijn daaropvolgende boeken, waaronder Moneyball en The Big Short, zijn verfilmd tot succesvolle films. Lewis' vermogen om complexe financiële concepten op een toegankelijke manier uit te leggen heeft hem tot een bestsellerauteur en gerespecteerde stem in de financiële journalistiek gemaakt. Zijn werk verkent vaak de menselijke kant van financiën, gedragseconomie en de gevolgen van financiële crises.

PDF downloaden

Download de gratis pdf om deze samenvatting van Liar's Poker te bewaren voor later. Je kunt hem afdrukken of op een moment naar keuze offline lezen.
Download PDF

EPUB downloaden

Download de gratis EPUB om deze samenvatting van Liar's Poker te lezen op je e-reader of in een app. Het digitale boekformaat .epub is ideaal om e-books te lezen op telefoons, tablets en e-readers.
Download EPUB
Wilt u het volledige boek lezen?
Volgen
Luisteren
Home
Swipe
Biblio
App
Probeer volledige toegang voor 3 dagen
Luisteren, bookmarken en meer
Functies vergelijken Gratis Pro
📖 Lees samenvattingen
Lees onbeperkt samenvattingen. Gratis gebruikers krijgen er 3 per maand
🎧 Luister naar samenvattingen
Luister naar onbeperkt samenvattingen in 40 talen
—
❤️ Onbeperkte bladwijzers
Gratis gebruikers zijn beperkt tot 4
—
📜 Onbeperkte geschiedenis
Gratis gebruikers zijn beperkt tot 4
—
📥 Onbeperkte downloads
Gratis gebruikers zijn beperkt tot 1
—
Risicovrije tijdlijn
Vandaag: Direct toegang
Luister naar volledige samenvattingen van 26.000+ boeken. Dat is 12.000+ uur aan audio!
Dag 2: Proefperiode-herinnering
We sturen je een melding dat je proefperiode bijna afloopt.
Dag 3: Je abonnement begint
Je wordt belast op 25 nov,
annuleer op elk moment daarvoor.
Consume 2.8× More Books
2.8× meer boeken Luisteren Lezen
Onze gebruikers zijn enthousiast
1M+ lezers
Trustpilot Rating
TrustPilot
4.6 Uitstekend
Deze site is een echte game-changer. Ik vlieg door boeksamenvattingen als nooit tevoren. Zeer, zeer aanbevolen.
— Dave G
Mijn geld en tijd meer dan waard, en echt goed gemaakt. Ik heb deze kwaliteit samenvattingen nog nooit op andere websites gezien. Zeer nuttig!
— Em
Sterk aanbevolen!! Fantastische service. Perfect voor wie iets meer wil dan een voorproefje, maar niet alle details van een volledig audioboek.
— Greg M
Bespaar 62%
Jaarlijks
$119.88 $44.99/jaar/jr
$3.75/mnd
Maandelijks
$9.99/mnd
Start een gratis proefperiode van 3 dagen
3 dagen gratis, daarna $44.99/jaar. Altijd opzegbaar.
Unlock a world of fiction & nonfiction books
26.000+ boeken voor de prijs van 2 boeken
Lees elk boek in 10 minuten
Ontdek nieuwe boeken zoals op Tinder
Vraag elk boek aan als het nog niet is samengevat
Lees meer boeken dan iedereen die u kent
#1 app voor boekliefhebbers
Lifelike & immersive summaries
30 dagen geld-terug-garantie
Download samenvattingen als EPUB of PDF
Annuleer op elk moment met een paar klikken

Waarom slechts één samenvatting?

Scanner
Zoek een barcode om te scannen

⭐
⭐
⭐
We hebben een speciaal cadeau voor je
Openen
38% korting
KORTING VOOR JOU
⭐
⭐
⭐
$79.99
$49.99/jaar
Slechts $4.16 per maand
Doorgaan
Begin met 2 tikken en zeg heel eenvoudig op
Instellingen
Algemeen
Widget
Laden...