Rozpocznij darmowy okres próbny
Popularne Nowości Gatunki Autorzy
EnglishEnglish
EspañolSpanish
简体中文Chinese
繁體中文Chinese (Traditional)
FrançaisFrench
DeutschGerman
日本語Japanese
PortuguêsPortuguese
ItalianoItalian
한국어Korean
РусскийRussian
NederlandsDutch
العربيةArabic
PolskiPolish
हिन्दीHindi
Tiếng ViệtVietnamese
SvenskaSwedish
ΕλληνικάGreek
TürkçeTurkish
ไทยThai
ČeštinaCzech
RomânăRomanian
MagyarHungarian
УкраїнськаUkrainian
IndonesiaIndonesian
DanskDanish
SuomiFinnish
БългарскиBulgarian
עבריתHebrew
NorskNorwegian
HrvatskiCroatian
CatalàCatalan
SlovenčinaSlovak
LietuviųLithuanian
SlovenščinaSlovenian
СрпскиSerbian
EestiEstonian
LatviešuLatvian
فارسیPersian
മലയാളംMalayalam
தமிழ்Tamil
اردوUrdu
Wyszukiwanie...
SoBrief
Czysty kod

Czysty kod

Tytuł oryginalny: Clean Code
Podręcznik dobrego programisty
Czytelny kod pozwala zespołom pracować szybko: praktyki, które ułatwiają bezpieczne wprowadzanie zmian w oprogramowaniu.
autor: Robert C. Martin 2007 464 stron
4.35
23 000+ ocen
Słuchaj
Immersyjne
V2.3
Amazon Kindle Audible
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Odblokuj słuchanie i więcej!
Kontynuuj

Kluczowe wnioski

Pisz czysty kod, bo dzisiejsza droga na skróty podnosi koszt każdej kolejnej zmiany

Pozorna droga na skróty przynosi coraz większe koszty. Martin przekonuje, że pisany w pośpiechu, splątany kod spowalnia każdą późniejszą zmianę. Wspomina niegdyś popularny produkt, którego kolejne wydania ukazywały się coraz wolniej, błędy pozostawały nierozwiązane, a awarii przybywało. Były pracownik powiązał ten upadek z bazą kodu, którą trudno było rozbudowywać. Wraz z narastaniem bałaganu zmiany stają się bardziej ryzykowne, zespoły pracują wolniej, a zatrudnianie kolejnych osób może pogłębić problem, bo nowi pracownicy muszą działać w ramach projektu, którego nie rozumieją.

Przepisanie systemu nie jest magicznym resetem. W opisanym w książce scenariuszu nowy zespół tworzy zamiennik, podczas gdy stary system nadal się zmienia. Wyścig może trwać latami, a nowy system może odziedziczyć ten sam bałagan. Praktyczną alternatywą jest ciągłe ulepszanie kodu w miarę jego zmian, zamiast traktowania porządkowania jako zadania na przyszłość.

Analiza

Uderza ekonomiczny argument kryjący się pod językiem rzemiosła: każda niejasna decyzja dokłada pracy przyszłym czytelnikom, a ten koszt rozkłada się na cały cykl życia produktu. Przypomina to konserwację zapobiegawczą w inżynierii, gdzie drobne kontrole zmniejszają ryzyko kosztownej awarii. Argument jest najsilniejszy wtedy, gdy kod będzie utrzymywany przez zespół przez dłuższy czas. Prototyp przeznaczony do wyrzucenia ma inną strukturę kosztów, więc czystość powinna służyć przewidywanemu zastosowaniu, a nie stawać się rytuałem dla samego rytuału.

Pisz z myślą o czytelniku kodu, nie tylko o kompilatorze, i spraw, by intencję można było łatwo odnaleźć

Większość pracy polega na czytaniu. Martin szacuje, że programiści spędzają na czytaniu kodu ponad dziesięć razy więcej czasu niż na jego pisaniu. Kolejna zmiana zależy od zrozumienia tego, co już istnieje, dlatego czytelność nie jest ozdobą. Nazwy powinny mówić czytelnikom, co reprezentuje dana wartość, co robi funkcja i jak wykorzystywany jest wynik. Na przykład nazwa zmiennej przechowującej czas powinna określać zarówno przedział, jak i jednostkę, zamiast pozostawiać te informacje komentarzowi.

Ułatw odnajdywanie znaczenia. Wybieraj nazwy łatwe do wymówienia i odróżniające się od siebie, zamiast enigmatycznych skrótów, przypadkowych ciągów cyfr czy nazw, które jedynie zadowalają kompilator. Licznik pętli może mieć krótką nazwę w bardzo ograniczonym zakresie; wartość używana w wielu miejscach wymaga nazwy, którą łatwo wyszukać. Spójne formatowanie i konwencje zespołu pomagają czytelnikom rozpoznawać strukturę bez konieczności ponownego uczenia się każdego pliku.

Analiza

Czytelny kod zmniejsza ilość informacji, którą człowiek musi utrzymywać w pamięci roboczej podczas śledzenia zmiany. Dzięki temu nazewnictwo staje się formą projektowania interfejsu: identyfikator jest często pierwszym objaśnieniem, jakie widzi współpracownik. Książka łączy też lokalny styl z zaufaniem w zespole, ponieważ spójny układ pozwala przewidywać, gdzie znajdują się poszczególne pojęcia. Istnieje jednak granica. Dłuższe nazwy nie zawsze są jaśniejsze, a nadmiar szczegółów w nazwie może zaciemnić prostą, lokalną operację. Jasność zależy od pojęcia i zakresu jego użycia.

Pisz funkcje na tyle małe, by każda opisywała jeden jasny krok

Jedna funkcja, jeden poziom szczegółowości. Funkcja powinna opisywać pojedynczą operację, a jej wewnętrzne kroki należy wyrazić na kolejnym poziomie szczegółowości. Martin pokazuje to na przykładzie przekształcenia splątanej procedury renderowania HTML w krótką sekwencję, która rozpoznaje strony testowe, dołącza elementy przygotowujące i porządkujące oraz zwraca wyrenderowany wynik. Mniejsze funkcje uwidaczniają cel bez zmuszania czytelników, by najpierw rozszyfrowywali niskopoziomową obsługę ciągów znaków.

Ogranicz nakład interpretacyjny. Ogranicz liczbę argumentów, unikaj flag logicznych, które sprawiają, że jedna funkcja działa na dwa sposoby, i oddzielaj polecenia zmieniające stan od zapytań zwracających informacje. Szczególnie kosztowne są ukryte efekty uboczne: funkcja o nazwie sugerującej sprawdzanie hasła nie powinna po cichu resetować sesji użytkownika. Obsługę wyjątków można również oddzielić od zwykłego przebiegu algorytmu.

Analiza

Narracyjna struktura to coś więcej niż upodobanie stylistyczne. Dobrze uporządkowana sekwencja pozwala czytelnikowi przejść od ogólnej zasady do mechanizmu, podobnie jak dobre objaśnienie przedstawia tezę przed dowodami. Małe funkcje ułatwiają też testowanie i ponowne użycie. Można jednak posunąć się za daleko: program podzielony na niezliczone, banalne funkcje pośredniczące zmusza czytelników do skakania między definicjami. Właściwym sprawdzianem nie jest uniwersalny limit liczby wierszy, lecz to, czy każda jednostka ma spójny cel, który można nazwać bez zwykłego powtarzania jej implementacji.

Przypisz każdej klasie jeden powód do zmian, a potem świadomie wybierz jej formę

Licz odpowiedzialności, nie metody. Zasada pojedynczej odpowiedzialności mówi, że klasa powinna mieć jeden powód do zmian. Panel, który ma zaledwie kilka metod, może mimo to łączyć niezwiązane ze sobą zadania, takie jak zarządzanie oknem i raportowanie numerów wersji oprogramowania. Wydzielenie obsługi wersji tworzy mniejszą jednostkę o jaśniejszym celu. Wysoka spójność oznacza, że dane i metody klasy są ze sobą powiązane; niepowiązane skupiska sugerują, że wewnątrz kryje się inna klasa.

Wybieraj obiekty lub struktury danych zależnie od przewidywanych zmian. Obiekty ukrywają dane i udostępniają zachowanie, dzięki czemu łatwiej dodawać nowe typy. Struktury danych udostępniają swoje pola i pozwalają dodawać nowe operacje bez zmieniania każdego typu. Żadne z tych podejść nie sprawdza się najlepiej w każdej sytuacji. Ich mieszanie prowadzi do hybryd, które nie ukrywają ani danych, ani odpowiedzialności, a zarazem utrudniają oba rodzaje zmian.

Analiza

To przydatna korekta poglądu, że projektowanie obiektowe polega na zamienianiu każdego rzeczownika w obiekt. Głębsza kwestia dotyczy tego, gdzie prawdopodobnie zajdą zmiany. Jeśli często pojawiają się nowe rodzaje zachowań, prostsze mogą być udostępnione dane i osobne operacje; jeśli często dochodzą nowe typy danych, obiekty polimorficzne mogą ograniczyć zasięg zmian. Podobnie praktyczny jest test odpowiedzialności, ale jego wynik może zależeć od oceny. Granica klasy jest hipotezą dotyczącą przyszłych zmian, a nie prawem gwarantującym właściwą architekturę.

Dbaj o czystość testów, by chroniły możliwość zmian, a nie stały się kolejnym systemem wymagającym utrzymania

Testy zachowują swobodę ulepszania. Test-Driven Development, czyli TDD, polega na napisaniu testu, który początkowo nie przechodzi, następnie dodaniu tylko tyle kodu produkcyjnego, by go zaliczyć, a potem dopracowaniu rozwiązania przy zachowaniu zielonych testów. Martin opisuje szybki cykl testowania i implementacji. Testy nie są tymczasowym rusztowaniem do wyrzucenia. W jednym zespole dopuszczono, by kod testów stał się splątany; w końcu programiści porzucili cały zestaw, stracili zaufanie do wprowadzanych zmian i przestali ulepszać kod produkcyjny.

Pisz testy czytelne i niezawodne. Książka zaleca testy szybkie, niezależne, powtarzalne i samodzielnie sprawdzające wynik, umieszczane blisko kodu, który opisują. Struktura przygotuj–wykonaj–sprawdź ułatwia czytelnikom dostrzeżenie konfiguracji, działania i oczekiwanego wyniku. Testuj za każdym razem jedną główną koncepcję i skupiaj asercje na tyle, by niepowodzenie wskazywało na konkretne zachowanie.

Analiza

Testy pełnią funkcję pamięci wykonywalnej. Zachowują wiedzę o tym, jak według zespołu powinno działać oprogramowanie, nawet gdy pierwotni programiści już odejdą. Ich wartość jest częściowo techniczna, a częściowo społeczna: zrozumiały test daje osobie sprawdzającej zmianę dowody pozwalające ją zaakceptować. Trzeba jednak pamiętać, że przechodzące testy nie dowodzą pełnej poprawności. Zestaw testów odzwierciedla przypadki przewidziane przez jego autorów, dlatego ważnym uzupełnieniem automatyzacji pozostają testy graniczne, sprawdzanie sposobów awarii i ocena człowieka.

Refaktoryzuj małymi, weryfikowanymi krokami, a nie bohaterskimi przepisaniami

Działający kod to dopiero wersja robocza. W studium przypadku dotyczącym analizatora argumentów wiersza poleceń pierwsza wersja dobrze obsługiwała opcje logiczne. Dodanie opcji łańcuchowych i całkowitoliczbowych zwielokrotniło szczególne przypadki, aż implementacja stała się nieporęczna. Zamiast dodawać kolejne funkcje, Martin zrobił przerwę i wydzielił wspólną abstrakcję do obsługi argumentów. Po każdej małej zmianie uruchamiano testy, dzięki czemu zachowanie pozostawało stabilne, gdy przenoszono odpowiedzialności i usuwano zduplikowaną logikę.

Pozwól, by dowody kierowały porządkowaniem. W osobnym przeglądzie klasy reprezentującej datę pierwotne testy obejmowały mniej więcej połowę wykonywalnych instrukcji. Dodatkowe testy ujawniły błędy brzegowe, w tym obliczenie dnia tygodnia, które zwracało bieżącą datę, choć powinno znaleźć najbliższe przyszłe wystąpienie danego dnia. Według podanej w książce hierarchii priorytetów prosty projekt powinien utrzymywać przechodzące testy, usuwać duplikaty, jasno wyrażać intencję i unikać zbędnych klas czy metod. Studia przypadków pokazują, że udoskonalanie często polega na wypróbowaniu zmiany, sprawdzeniu jej i wprowadzeniu poprawek.

Analiza

Przyrostowa refaktoryzacja przypomina kontrolowany eksperyment: zmień jedną rzecz, zaobserwuj rezultat i zachowaj znany, działający punkt odniesienia. Dzięki temu praca w mniejszym stopniu zależy od pamięci i pewności siebie. Uwidacznia też ważną różnicę między przepisaniem a przekształceniem: zachowanie pozostaje chronione, podczas gdy zmienia się struktura. Zielone testy są jednak tak informacyjne, jak ich pokrycie i asercje. Przykład z datą jest wartościowy właśnie dlatego, że szerszy zestaw testów ujawnił błędy niewidoczne w pierwotnych testach.

Używaj komentarzy do wyjaśniania racji, nigdy do maskowania niejasnego kodu

Kod powinien sam się objaśniać. Komentarz powtarzający oczywisty zapis dodaje niepotrzebnego balastu, a komentarz, który przestaje odpowiadać kodowi, może wprowadzać w błąd bardziej niż jego brak. Jeśli komentarz wyjaśnia, że warunek sprawdza uprawnienie do świadczenia, sam warunek może stać się jaśniejszy po przeniesieniu go do funkcji o dobrze dobranej nazwie. Nazwy, małe funkcje i jawne wartości pośrednie często wyjaśniają intencję wiarygodniej niż tekst obok gęstego kodu.

Zachowuj komentarze, które dostarczają brakującego kontekstu. Mogą być przydatne informacje prawne, dokumentacja publicznego API, ostrzeżenia o nieoczywistych konsekwencjach oraz wyjaśnienia, dlaczego podjęto zaskakującą decyzję. Usuwaj nieaktualne dzienniki zmian, zakomentowany kod, hałaśliwe nagłówki i notatki TODO, których nikt nie przegląda. Kontrola wersji może przechowywać usunięty kod; plik źródłowy nie musi być własnym archiwum historii.

Analiza

Najważniejsze rozróżnienie dotyczy tu opisywania tego, co robi kod, i wyjaśniania, dlaczego podjęto daną decyzję. To pierwsze często dubluje implementację; to drugie może zachować kontekst, którego nie da się odczytać z samej implementacji. Zgadza się to z praktyką dokumentowania w pracach o krytycznym znaczeniu dla bezpieczeństwa, gdzie uzasadnienie ma znaczenie, bo przyszli opiekunowie mogą stanąć wobec ograniczeń, które przestały być widoczne. Nie należy jednak przesadnie stosować niechęci do komentarzy. Jasny kod nie zawsze potrafi przekazać zasady, założenia domenowe czy świadomie przyjęte obejście, więc zwięzłe uzasadnienie ma swoje miejsce, o ile pozostaje aktualne.

Uczyń błędy jawnymi, nie zaśmiecając zwykłej ścieżki wykonania

Oddziel obsługę błędów od algorytmu. Kody zwrotne zmuszają wywołującego do sprawdzania każdej operacji, często zagnieżdżając warunki powodzenia wokół głównej części pracy. Wyjątki mogą przenieść obsługę błędów na odrębną ścieżkę, a użyteczny kontekst błędu określa, która operacja się nie powiodła i dlaczego. Otoczka wokół API firmy zewnętrznej może przekształcić kilka wyjątków specyficznych dla dostawcy w jeden typ, który aplikacja będzie obsługiwać w spójny sposób.

Nie pozwól, by brak czegoś był niejednoznaczny. Zwracanie null przerzuca na każdego wywołującego ukryty obowiązek sprawdzenia wyniku i sprzyja przeoczeniom. Jeśli na przykład nie ma pracowników, pusta lista pozwala wywołującemu bezpiecznie ją przeiterować, nie wprowadzając rozgałęzienia. W uzasadnionej sytuacji szczególnej dedykowany obiekt może zapewnić zwykłe zachowanie, na przykład wynik dotyczący wydatków na posiłki, który podaje kwotę diety dziennej, gdy nie ma zgłoszenia kosztów posiłku. Unikaj przyjmowania wartości null, chyba że wymaga tego sam interfejs.

Analiza

To podejście traktuje błędy jako część interfejsu, a nie jako niewygodny odpad implementacyjny. Sprawdza się szczególnie wtedy, gdy wywołujący mogą sensownie zareagować na błąd, a wyjątki zawierają dość informacji, by go zdiagnozować. Podejście z przypadkiem szczególnym ogranicza też rozgałęzienia, reprezentując prawidłowy brak jako użyteczną wartość. Współczesne systemy typów mogą uwidaczniać takie wybory, ale żadna reprezentacja nie zwalnia z decyzji, czy dane zdarzenie jest wyjątkowe, oczekiwane czy możliwe do obsłużenia.

Twórz granice wokół bibliotek i kodu startowego, by zmiany pozostawały lokalne

Utrzymuj założenia dotyczące zewnętrznych narzędzi na obrzeżach systemu. Uniwersalny typ kolekcji, taki jak mapa, może dopuszczać operacje lub wartości, których aplikacja nie chce obsługiwać. Niewielka otoczka dostosowana do aplikacji może udostępniać tylko potrzebne zachowanie i skupiać w jednym miejscu rzutowania, reguły typów oraz szczegóły biblioteki. Testy poznawcze to małe eksperymenty sprawdzające działanie nieznanego API, zanim kod produkcyjny zacznie od niego zależeć. Na przykład testy log4j ujawniły szczegóły konfiguracji, które nie były oczywiste na podstawie samej dokumentacji.

Oddziel tworzenie obiektów od ich użycia. Buduj i łącz najważniejsze obiekty w części startowej, fabryce lub kontenerze wstrzykiwania zależności. Aplikacja może wtedy korzystać ze zwykłych obiektów domenowych, nie wiedząc, jak składana jest każda zależność. Jeśli API jeszcze nie istnieje, zdefiniuj interfejs potrzebny aplikacji i połącz go z przyszłym dostawcą za pomocą adaptera.

Analiza

Granica jest zarazem technicznym szwem i miejscem, w którym można zarządzać niepewnością. Otoczki ograniczają liczbę miejsc dotkniętych zmianą po stronie dostawcy, a testy poznawcze zamieniają nieudokumentowane zachowanie w powtarzalne dowody. Oddzielenie kodu startowego od działania programu ułatwia też testowanie logiki aplikacji bez konieczności konstruowania całego otoczenia. Ceną jest narzut abstrakcji: opakowywanie każdego typu bibliotecznego albo przedwczesne przyjmowanie dużego frameworka może stworzyć więcej mechanizmów niż zabezpieczeń. Hermetyzuj granicę wtedy, gdy ogranicza niewłaściwe użycie lub znacząco zmniejsza koszt zmian.

Traktuj współbieżność jako osobny problem projektowy, a nie przełącznik przyspieszający działanie

Stan współdzielony tworzy ukryte ścieżki wykonania. Dwa wątki zwiększające ten sam identyfikator mogą oba odczytać starą wartość, zanim którykolwiek ją zapisze, co prowadzi do duplikatu i utraty aktualizacji. Książka wylicza 12 870 możliwych przeplotów bajtkodu dla jednego prostego zwiększenia wartości wykonywanego przez dwa wątki. Pokazuje to, dlaczego instrukcja, która wygląda na niepodzielną, może nie być atomowa. Współbieżność pomaga, gdy praca może toczyć się w czasie oczekiwania, na przykład na dostęp do sieci; sama z siebie nie przyspiesza pracy ograniczonej wydajnością procesora.

Ogranicz możliwości wzajemnego zakłócania się. Trzymaj kod uwzględniający wątki osobno, ograniczaj dane współdzielone, w miarę możliwości używaj kopii lub niezależnych danych zadań i zmniejszaj obszary synchronizowane. Poznaj właściwy model wykonania i dostępne narzędzia biblioteczne. Testuj przy różnej liczbie wątków, na różnych platformach i przy różnym obciążeniu, a rzadkie awarie traktuj jako prawdziwe dowody, nie jako jednorazowe przypadki, które można zignorować.

Analiza

Główna myśl rozdziału jest taka, że współbieżność poszerza zbiór możliwych przebiegów programu, które system musi przetrwać. Dlatego izolacja i kontrolowane interfejsy są ważniejsze niż sprytne blokady rozsiane po kodzie aplikacji. Korzyści wydajnościowe zależą od sytuacji: równoległe zadania mogą pozwolić przeczekać opóźnienia, ale dodatkowe wątki wprowadzają też koordynację i rywalizację o zasoby. Odpowiedzialny projekt zaczyna się od rozpoznania wąskiego gardła i stanu współdzielonego, a następnie wykorzystuje testy do podważania założeń dotyczących harmonogramowania, zamiast zakładać, że udany przebieg dowodzi bezpieczeństwa.

Analiza

„Czysty kod. Podręcznik dobrego programisty” najlepiej rozumieć jako książkę o kontrolowaniu kosztu zmian. Wszystkie przedstawione w niej konkretne techniki, od precyzyjnych nazw po wąskie interfejsy, ograniczają ilość ukrytego kontekstu, który przyszły programista musi odtworzyć. Opowieść wzmacnia tę tezę przykładami podupadających produktów, rozrastających się funkcji, analizatora argumentów wiersza poleceń uratowanego dzięki refaktoryzacji oraz logiki daty, której błędy ujawniły się dopiero przy szerszym testowaniu. Przykłady mają znaczenie, bo rady przedstawiono jako praktykowane rzemiosło, a nie checklistę, która magicznie zapewnia jakość.

Najtrwalszym wnioskiem jest pętla informacji zwrotnej: jasno wyraź intencję, przetestuj zachowanie, wprowadź niewielkie ulepszenie struktury i sprawdź, czy zachowanie pozostało nienaruszone. Czytelność ułatwia ocenę błędów i odpowiedzialności. Testy zmniejszają obawy przed porządkowaniem. Małe granice nie pozwalają, by zmiany zewnętrzne rozprzestrzeniały się po systemie. Praktyki te wzajemnie się wzmacniają, dlatego traktowanie testów lub formatowania jako opcjonalnego polerowania osłabia cały system.

Książka celowo wyraża mocne opinie, a niektóre jej reguły lepiej traktować jako domyślne zalecenia niż bezwzględne prawa. Bardzo małe funkcje mogą rozdrabniać przepływ sterowania. Abstrakcje mogą mnożyć się bez wprowadzania użytecznej elastyczności. Komentarze mogą zachować uzasadnienie domenowe, którego nie da się przekazać nazwami. Nawet najlepsza architektura zależy od tego, z jakimi rodzajami zmian rzeczywiście mierzy się system. Zdrowszy standard niż sztywne przestrzeganie reguł pokazują same studia przypadków z książki: zbadaj kod, przetestuj założenia, wprowadź lokalną zmianę i oceń rezultat.

Szersza teza dotycząca profesjonalizmu głosi, że szybkość i staranność nie stoją ze sobą w sprzeczności, gdy oprogramowanie musi ewoluować. Ważne jest nie to, jak szybko wpisuje się kod, lecz jak łatwo zespół może go zrozumieć, bezpiecznie zmodyfikować i zweryfikować. Czystość nie oznacza zatem wizualnej perfekcji. To nieustanne inwestowanie w to, by następna zmiana była zrozumiała i przystępna kosztowo.

Podsumowanie w 30 sekund
Programiści spędzają na czytaniu kodu ponad dziesięć razy więcej czasu niż na jego pisaniu, dlatego trafne nazwy, małe funkcje i wyraźne granice ograniczają przyszły nakład pracy. Testy powinny być szybkie, niezależne, powtarzalne i samosprawdzające się. Refaktoryzuj małymi, sprawdzonymi zmianami zamiast przeprowadzać wielkie przepisania. Dwa wątki mogą utworzyć 12 870 przeplotów wokół jednego zwiększenia wartości, co sprawia, że współdzielony stan jest odrębnym problemem projektowym. Ukrywaj zewnętrzne API za wąskimi interfejsami.
Zawiera spoilery

Ostatnia aktualizacja:

Zgłoś problem

Podsumowanie recenzji

4.35 z 5
Średnia z 23 000+ ocen z Goodreads i Amazon.

Czysty kod. Podręcznik dobrego programisty zbiera przeważnie pozytywne recenzje za zasady dotyczące pisania czytelnego i łatwego w utrzymaniu kodu. Czytelnicy doceniają praktyczne wskazówki dotyczące nazewnictwa, funkcji i testowania. Często krytykuje się książkę za skupienie na języku Java i niektóre zbyt rygorystyczne zalecenia. Wielu uważa ją za lekturę obowiązkową dla programistów, choć część osób z większym doświadczeniem uznaje ją za mniej przydatną. Niektórzy chwalą studia przypadków i przykłady refaktoryzacji, inni zaś krytykują je jako przesadzone. Ogólnie recenzenci zgadzają się, że książka zawiera cenne spostrzeżenia na temat jakości kodu, nawet jeśli nie wszystkie jej sugestie mają uniwersalne zastosowanie.

Twoja ocena:
4.78
3183 ocen
Chcesz przeczytać całą książkę?

Słowniczek

wyczucie kodu (code-sense)

osąd przy refaktoryzacji

Wyćwiczona umiejętność rozpoznawania niejasnego lub splątanego kodu, wyobrażania sobie lepszych rozwiązań i wybierania kolejnych zmian, które poprawiają kod bez zmiany jego zachowania. Książka przedstawia tę umiejętność jako rozwijaną przez regularną praktykę, a nie jako instynkt, który można nabyć przez samo zapamiętanie reguł.

zasada harcerza (Boy Scout Rule)

zostaw kod w lepszym stanie

Zasada utrzymania kodu, zgodnie z którą programiści powinni wprowadzać drobne usprawnienia za każdym razem, gdy pracują nad daną jego częścią. Zmiana nie musi być duża: czytelniejsza nazwa, krótsza funkcja lub usunięcie duplikacji mogą zapobiec stopniowemu pogarszaniu się kodu, jeśli praktyka ta jest regularnie stosowana.

zasada schodkowa (Step-down Rule)

porządkowanie według poziomu abstrakcji

Sposób organizowania funkcji, który pozwala czytelnikowi przechodzić od operacji wysokiego poziomu do implementujących ją kroków niższego poziomu. Każda funkcja wywołuje lub wprowadza kolejny poziom szczegółowości, dzięki czemu plik źródłowy czyta się jak coraz bardziej precyzyjne objaśnienie.

zasada pojedynczej odpowiedzialności

jeden powód do zmiany

Zasada projektowania mówiąca, że klasa lub moduł powinny mieć jedną odpowiedzialność, rozumianą jako jeden główny powód, dla którego trzeba byłoby je zmienić. Pomaga wyznaczać granice klas: zachowania zmieniające się z niezwiązanych ze sobą powodów warto rozdzielić na osobne jednostki.

prawo Demeter

ograniczanie nawigowania po obiektach

Heurystyka projektowa odradzająca metodom przechodzenie przez kilka innych obiektów w celu dotarcia do szczegółu wewnętrznego. Moduł powinien komunikować się przede wszystkim z własnymi metodami, tworzonymi przez siebie obiektami, otrzymanymi argumentami i obiektami, które bezpośrednio przechowuje, zamiast zależeć od grafu obiektów swojego współpracownika.

F.I.R.S.T.

pięć cech testów

Akronim określający cechy czystych testów jednostkowych: szybkie, niezależne, powtarzalne, samosprawdzające się i pisane na czas. Łącznie cechy te sprawiają, że testy można praktycznie uruchamiać często, łatwo diagnozować, a także ściśle powiązać z kodem, którego zachowanie opisują.

testy poznawcze (learning tests)

sondowanie zewnętrznych API

Niewielkie testy pisane po to, by zbadać i potwierdzić, jak zachowuje się biblioteka zewnętrzna używana w sposób przewidziany przez aplikację. Pozwalają zamienić założenia dotyczące nieznanego interfejsu w wykonywalne testy, pomagają odróżnić zachowanie biblioteki od błędów aplikacji i mogą wykryć niezgodne zmiany po aktualizacji biblioteki.

wstrzykiwanie zależności

zewnętrzne dostarczanie zależności

Sposób zarządzania zależnościami, w którym obiekt nie tworzy ani nie wyszukuje własnych współpracowników. Procedura startowa lub kontener tworzy potrzebne obiekty i dostarcza je przez konstruktory albo metody ustawiające, oddzielając tworzenie obiektów od działania aplikacji w czasie wykonywania.

wzorzec obiektu przypadku szczególnego (Special Case Pattern)

enkapsulowanie przewidywalnych wyjątków

Technika polegająca na reprezentowaniu uzasadnionej sytuacji szczególnej za pomocą obiektu zapewniającego odpowiednie zachowanie, dzięki czemu wywołujący nie musi stosować osobnej gałęzi warunkowej. Na przykład zapytanie o wydatki może zwrócić obiekt wydatku na posiłek, który podaje sumę diety, gdy nie zarejestrowano żadnych wydatków na posiłki.

rozdzielenie poleceń i zapytań (Command Query Separation)

oddzielenie zmiany od zapytania

Zasada projektowania przypisująca funkcji jedną rolę: albo zmienia stan obiektu, albo zwraca informacje o nim. Połączenie obu ról może sprawić, że wywołanie będzie niejednoznaczne, zwłaszcza gdy operacja zmieniająca stan zostaje użyta jako warunek. Ich rozdzielenie ułatwia zrozumienie zarówno kodu, jak i jego intencji.

FAQ

O czym jest „Czysty kod. Podręcznik dobrego programisty”?

  • Skupienie na czystym kodzie: „Czysty kod” autorstwa Roberta C. Martina podkreśla, jak ważne jest pisanie kodu, który łatwo czytać, rozumieć i utrzymywać.
  • Profesjonalizm w programowaniu: Książka przekonuje, że czysty kod jest oznaką profesjonalizmu w tworzeniu oprogramowania.
  • Praktyczne porady: Zawiera wytyczne, przykłady i studia przypadków, które pomagają programistom pisać czysty i wydajny kod.

Dlaczego warto przeczytać „Czysty kod. Podręcznik dobrego programisty”?

  • Rozwijanie umiejętności programistycznych: Książka uczy pisać czysty, wydajny i łatwy w utrzymaniu kod.
  • Nauka od ekspertów: Należy do serii Roberta C. Martina, znanej z technicznego i pragmatycznego podejścia.
  • Długofalowe korzyści: Pisanie czystego kodu obniża koszty utrzymania i zwiększa wartość programisty.

Jakie są najważniejsze wnioski z „Czystego kodu. Podręcznika dobrego programisty”?

  • Czytelność kodu: Książka podkreśla, że kod powinien być łatwy do czytania i zrozumienia.
  • Zasada pojedynczej odpowiedzialności: Każda klasa lub funkcja powinna mieć jeden powód do zmiany.
  • Nieustanne doskonalenie: Zachęca programistów do ciągłego ulepszania kodu zgodnie z zasadą harcerza (Boy Scout Rule).

Jak „Czysty kod. Podręcznik dobrego programisty” definiuje czysty kod?

  • Elegancja i wydajność: Czysty kod opisany jest jako elegancki i wydajny, z minimalną liczbą zależności.
  • Czytelność i łatwość utrzymania: Powinien przypominać dobrze napisany tekst, jasno przedstawiając intencje projektanta.
  • Skupienie i jasno określony cel: Każda funkcja, klasa i moduł powinny mieć jeden wyraźny cel.

Na czym polega zasada pojedynczej odpowiedzialności w „Czystym kodzie. Podręczniku dobrego programisty”?

  • Jeden powód do zmiany: Klasa lub moduł powinny mieć jeden i tylko jeden powód do zmiany.
  • Większa spójność: Zasada ta sprawia, że klasy są spójne, a ich metody i zmienne ściśle ze sobą powiązane.
  • Łatwiejsze utrzymanie: Ułatwia utrzymywanie i rozwijanie kodu, ograniczając wpływ zmian.

Czym jest „zasada harcerza” wspomniana w „Czystym kodzie. Podręczniku dobrego programisty”?

  • Nieustanne doskonalenie: Sugeruje, by zostawiać bazę kodu w lepszym stanie, niż się ją zastało.
  • Małe, stopniowe zmiany: Zachęca do wprowadzania drobnych usprawnień, takich jak zmiana nazw zmiennych lub podział funkcji.
  • Odpowiedzialność zawodowa: Przedstawia dbałość o łatwość utrzymania kodu jako obowiązek zawodowy.

Jak „Czysty kod. Podręcznik dobrego programisty” podchodzi do programowania sterowanego testami (TDD)?

  • Podstawowa dyscyplina: TDD ma kluczowe znaczenie dla pisania czystego i niezawodnego kodu.
  • Trzy prawa TDD: Najpierw napisz test, który nie przechodzi, potem napisz kod pozwalający go zaliczyć, a następnie przeprowadź refaktoryzację.
  • Korzyści: Pomaga wcześnie wykrywać błędy i usprawnia projekt kodu.

Czym są „zapachy kodu” według „Czystego kodu. Podręcznika dobrego programisty”?

  • Definicja: Oznaki potencjalnych problemów utrudniających czytelność lub utrzymanie kodu.
  • Przykłady: Długie metody, duże klasy i zduplikowany kod.
  • Usuwanie zapachów: Książka przedstawia heurystyki i techniki refaktoryzacji, które pomagają poprawić jakość kodu.

Jak „Czysty kod. Podręcznik dobrego programisty” zaleca obsługiwać wyjątki?

  • Preferuj wyjątki: Używaj wyjątków zamiast kodów błędów, by uzyskać lepszy kontekst i łatwiejszą obsługę.
  • Podawaj kontekst: Dołączaj znaczące komunikaty i kontekst przy zgłaszaniu wyjątków.
  • Unikaj wyjątków sprawdzanych: Książka sugeruje stosowanie wyjątków niesprawdzanych, by kod był czystszy.

Jaką rolę odgrywają testy jednostkowe w „Czystym kodzie. Podręczniku dobrego programisty”?

  • Zapewnianie jakości kodu: Testy jednostkowe sprawdzają, czy kod działa zgodnie z założeniami i pozostaje łatwy w utrzymaniu.
  • Programowanie sterowane testami: Książka opowiada się za pisaniem testów przed kodem produkcyjnym.
  • Czyste i czytelne testy: Testy powinny być równie czyste i czytelne jak kod produkcyjny.

Jaką rolę odgrywa refaktoryzacja w „Czystym kodzie. Podręczniku dobrego programisty”?

  • Nieustanne doskonalenie: Refaktoryzacja poprawia strukturę i czytelność kodu bez zmiany jego funkcjonalności.
  • Techniki: Książka przedstawia takie techniki jak „Wyodrębnij metodę” i „Zmień nazwę zmiennej”, które pomagają poprawić jakość kodu.
  • Refaktoryzacja bez obaw: Dzięki kompleksowym testom programiści mogą refaktoryzować z pewnością siebie.

Jakie są najlepsze cytaty z „Czystego kodu. Podręcznika dobrego programisty” i co oznaczają?

  • „Czysty kod robi jedną rzecz dobrze.” Podkreśla skupienie i przejrzystość kodu.
  • „Zostaw obozowisko w lepszym stanie, niż je zastałeś.” Zachęca do nieustannego doskonalenia bazy kodu.
  • „Wiesz, że pracujesz z czystym kodem, gdy każda czytana przez ciebie procedura okazuje się mniej więcej taka, jakiej się spodziewałeś.” Podkreśla znaczenie czytelności i przewidywalności.

O autorze

Robert Cecil Martin, znany jako Uncle Bob, jest cenionym inżynierem oprogramowania i konsultantem. Opowiada się za zwinnymi metodami tworzenia oprogramowania i jest prezesem Object Mentor Inc. Specjalizuje się w projektowaniu obiektowym, wzorcach, UML i programowaniu ekstremalnym (eXtreme Programming). Pracował z klientami na całym świecie, dzieląc się wiedzą podczas konsultacji i wystąpień. W latach 1996–1999 był redaktorem naczelnym C++ Report. Jest ważną postacią w środowisku tworzącym oprogramowanie; często występuje na międzynarodowych konferencjach i targach branżowych. Jego wpływ wykracza poza działalność konsultingową dzięki książkom i artykułom poświęconym rzemiosłu programistycznemu oraz dobrym praktykom.

Pobierz PDF

Aby zachować streszczenie „Czysty kod” na później, pobierz bezpłatny plik PDF. Możesz je wydrukować lub przeczytać offline w dogodnym dla siebie momencie.
Download PDF

Pobierz EPUB

Aby przeczytać streszczenie „Czysty kod” na czytniku lub w aplikacji, pobierz bezpłatny plik EPUB. Cyfrowy format książki .epub idealnie nadaje się do czytania e-booków na telefonach, tabletach i czytnikach.
Download EPUB
Chcesz przeczytać całą książkę?
Obserwuj
Słuchaj
Główna
Swipe
Biblioteka
Aplikacja
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Słuchaj, dodawaj zakładki i więcej
Porównaj funkcje Darmowy Pro
📖 Czytaj streszczenia
Czytaj nieograniczoną liczbę streszczeń. Darmowi użytkownicy otrzymują 3 miesięcznie
🎧 Słuchaj streszczeń
Słuchaj nieograniczonej liczby streszczeń w 40 językach
—
❤️ Nieograniczone zakładki
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📜 Nieograniczona historia
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📥 Nieograniczone pobieranie
Darmowi użytkownicy mają limit 1
—
Harmonogram bez ryzyka
Dziś: Uzyskaj natychmiastowy dostęp
Słuchaj pełnych streszczeń ponad 26 000 książek. To ponad 12 000 godzin audio!
Dzień 2: Przypomnienie o okresie próbnym
Wyślemy Ci powiadomienie, że okres próbny wkrótce się kończy.
Dzień 3: Rozpoczęcie subskrypcji
Opłata zostanie pobrana 24 lis,
anuluj w dowolnym momencie wcześniej.
Consume 2.8× More Books
2.8× więcej książek Słuchanie Czytanie
Nasi użytkownicy nas kochają
600,000+ czytelników
Trustpilot Rating
TrustPilot
4.6 Doskonały
Ta strona to prawdziwa rewolucja. Czytam streszczenia książek szybciej niż kiedykolwiek. Bardzo, bardzo polecam.
— Dave G
Warte mojego czasu i pieniędzy, naprawdę dobrze zrobione. Nigdy nie widziałem tak dobrych streszczeń na innych stronach. Bardzo pomocne!
— Em
Gorąco polecam!! Fantastyczna usługa. Idealna dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż zajawka, ale nie potrzebują wszystkich szczegółów pełnego audiobooka.
— Greg M
Oszczędź 62%
Roczny
$119.88 $44.99/rok/rok
$3.75/mies.
Miesięczny
$9.99/mies.
Rozpocznij 3-dniowy darmowy okres próbny
3 dni za darmo, potem $44.99/rok. Anuluj w dowolnym momencie.
Unlock a world of fiction & nonfiction books
Ponad 26 000 książek w cenie 2 książek
Przeczytaj dowolną książkę w 10 minut
Odkrywaj nowe książki jak na Tinderze
Zamów dowolną książkę, jeśli nie ma jeszcze streszczenia
Czytaj więcej książek niż ktokolwiek, kogo znasz
Aplikacja nr 1 dla miłośników książek
Lifelike & immersive summaries
30-dniowa gwarancja zwrotu pieniędzy
Pobieraj streszczenia w formatach EPUB i PDF
Anuluj w każdej chwili kilkoma kliknięciami

Dlaczego tylko jedno streszczenie?

Skaner
Znajdź kod kreskowy do zeskanowania

⭐
⭐
⭐
Mamy dla Ciebie specjalny prezent
Otwórz
Rabat 38%
RABAT DLA CIEBIE
⭐
⭐
⭐
$79.99
$49.99/rok
Tylko $4.16 miesięcznie
Kontynuuj
Wystarczą 2 kliknięcia, by zacząć. Rezygnacja jest bardzo prosta
Ustawienia
Ogólne
Widget
Ładowanie...