Kluczowe wnioski
Wykorzystaj badania, by odkryć pytanie, którego zespół produktowy jeszcze nie dostrzega
Wyjdź poza założenia briefu. Badania produktów to nie tylko sposób zbierania odpowiedzi na pytania, które zespół już umie zadać. Ich większą wartością jest ujawnianie potrzeb i przeszkód pozostających poza pierwotnymi ramami. Pod koniec lat 40. psycholog Roger Barker zaczął obserwować codzienne życie mieszkańców Oskaloosa w stanie Kansas. Przez ponad 25 lat badacze przyglądali się 725 mieszkańcom miasteczka, gromadząc szczegółowy obraz zwyczajnych zachowań. Wniosek dla zespołów produktowych nie brzmi: naśladujcie skalę tego przedsięwzięcia, lecz: obserwujcie ludzi w sytuacjach, w których produkty mają znaczenie.
Badaj cały układ, w którym uczestniczy człowiek. Wcześniejsze badania, takie jak analizy ruchów murarzy prowadzone przez Franka Gilbretha, wykorzystywały obserwację do usprawniania pracy. Późniejsze metody interakcji człowieka z komputerem, takie jak GOMS i modelowanie na poziomie naciśnięć klawiszy (Keystroke-Level Modeling), pozwalały szacować efektywność wykonywania zadań. Narzędzia te mogą pokazać, jak przebiega zadanie, ale same nie wyjaśnią, dlaczego jest ono ważne dla ludzi.
Uderza zmiana perspektywy: badania przestają być traktowane jako zbieranie danych, a stają się zdyscyplinowaną uważnością. Zespół może bezbłędnie odpowiedzieć na początkowe pytania, a mimo to przeoczyć istotny problem, jeśli te pytania wyznaczają zbyt wąski obraz świata. Praktycznym wyzwaniem jest zachowanie ciekawości bez zagubienia decyzji produktowej w niekończących się badaniach codziennego życia. Warto sprawdzić, czy każda obserwacja mogłaby wpłynąć na to, co zespół tworzy, jak wspiera użytkowników lub co mierzy. Odkrywanie przynosi wartość, gdy pozostaje otwarte, a zarazem powiązane z konkretną decyzją.
Zadawaj neutralne pytania o konkretne sytuacje, nie o opinie w próżni
Daj ludziom przestrzeń do odpowiedzi. Pytania sugerujące podpowiadają odpowiedź, której oczekuje badacz, natomiast pytania wymagające odpowiedzi „tak” lub „nie” często kończą rozmowę, zanim pojawią się przydatne szczegóły. Na przykład pytanie o to, jak ktoś porozumiewa się ze współpracownikami, pozostawia więcej pola niż wymienienie w pytaniu konkretnego narzędzia. Pytania powinny wiązać się z celem badania, zachęcać do opisu konkretnej sytuacji i płynnie prowadzić rozmowę.
Dociekaj znaczenia. Drabinkowanie (Laddering) polega na zadawaniu pytań uzupełniających, by zrozumieć powody kryjące się za odpowiedzią. Zamiast prosić kogoś o ogólną opinię na temat złożonej usługi, poproś o opis niedawnego zdarzenia i dopytaj, co się wtedy wydarzyło. Autorzy zalecają przygotowanie wielu pytań, sprawdzenie każdego pod kątem celu badania i przećwiczenie scenariusza z kolegami z zespołu. Proste pytania również się przydają: mogą pomóc uczestnikowi oswoić się z sytuacją, zanim rozmowa stanie się bardziej pogłębiona.
Pytanie nie jest neutralnym naczyniem na informacje. Jego sformułowanie wpływa na to, co uczestnik sobie przypomina, co uważa za istotne i o czym czuje się bezpiecznie mówić. Pytanie o konkretne, niedawne zdarzenie może zmniejszyć wysiłek związany z wymyślaniem ogólnej teorii na temat własnego zachowania. Konkretność ma jednak swoją cenę: precyzyjnie zawężone pytanie może wykluczyć nieoczekiwane doświadczenia. Dlatego dobry wywiad łączy jasny punkt wyjścia z gotowością, by podążyć za odpowiedzią w nieplanowanym kierunku, a następnie sprawdzić, czy ten wątek nadal służy celowi badania.
Łącz dane liczbowe o zachowaniach z relacjami ludzi, by poznać co i dlaczego
Liczby pokazują wzorzec. Badania ilościowe mierzą obserwowalne zachowania, takie jak konwersja, czas wykonywania zadania, wyszukiwane hasła czy odwiedzane strony. Analityka może ujawnić, na którym etapie ludzie rezygnują z procesu, a test A/B pozwala porównać dwie wersje projektu pod kątem określonego wskaźnika. Metody te przydają się do badania zjawisk na dużą skalę i śledzenia zmian, ale nie wyjaśniają, dlaczego dana osoba postąpiła w określony sposób.
Relacje ujawniają kontekst. Badania jakościowe dotyczą motywacji, rozumienia, preferencji, sposobów omijania problemów i okoliczności towarzyszących zachowaniom. Przykład magnetowidu z książki wyraźnie pokazuje tę lukę: długi czas ustawiania zegara niewiele mówi o tym, czy podczas wykonywania zadania ktoś czytał instrukcję, czuł się zagubiony albo negocjował z rodziną. Wywiady i obserwacje mogą ujawnić ten kontekst. Zastosowane łącznie metody pozwalają tworzyć persony i mapy podróży klienta uwzględniające zarówno to, co ludzie robią, jak i to, jak odbierają dane doświadczenie.
Połączenie tych metod ma znaczenie, ponieważ zachowanie i jego wyjaśnienie to różne rodzaje dowodów, a nie konkurencyjne wersje tych samych dowodów. Wskaźnik może precyzyjnie wskazać problem, nie wyjaśniając jego przyczyny; przekonujący wywiad może ujawnić prawdopodobną przyczynę, ale nie pokazać, jak powszechna jest. Każda metoda ma też swoje ograniczenia. Mierzone zachowanie zależy od tego, co objęto pomiarem, a wyjaśnienie uczestnika może nie do końca odpowiadać jego zachowaniu. Najtrafniejsza interpretacja traktuje każde źródło jako sprawdzian dla pozostałych, zamiast pozwolić, by sam wykres lub pamiętna anegdota rozstrzygnęły sprawę.
Dobieraj metody do pytania, odbiorców, dostępu, budżetu i harmonogramu
Zacznij od decyzji. Nie istnieje jedna, uniwersalnie najlepsza metoda badawcza. Najpierw ustal, czego zespół musi się dowiedzieć, czego interesariusze oczekują od badania i czy pytanie dotyczy zachowań, motywacji, nawigacji czy skuteczności projektu. Analityka sprawdza się w pytaniach o wzorce korzystania; badanie kontekstowe (Contextual inquiry), czyli obserwowanie ludzi wykonujących zadania w swoim otoczeniu, może ujawnić przepływ pracy i kontekst; ankiety pozwalają zebrać odpowiedzi od większej grupy; sortowanie kart lub test drzewa (Tree jacking) pomagają sprawdzić, jak ludzie porządkują informacje lub je odnajdują.
Uwzględnij ograniczenia. Dostępność uczestników, lokalizacja, harmonogram i koszty wpływają na to, co da się zrealizować. Książka przedstawia czas, budżet i zakres jako konkurujące ze sobą ograniczenia projektu i radzi zespołom określić, które z nich są najważniejsze. Można łączyć metody, jeśli odpowiadają na to samo podstawowe pytanie. Nie należy jednak zestawiać ich wyłącznie dla różnorodności: badanie nawigacji i badanie przepływu pracy mogą wymagać osobnych ścieżek badawczych.
Wybór metody to sposób rozumowania o niepewności. Metoda jest wartościowa nie dlatego, że jest modna lub zaawansowana, lecz dlatego, że dostarczone przez nią dowody mogą pomóc rozwiać istotną niewiadomą. Takie podejście sprawia również, że uzgodnienie oczekiwań interesariuszy staje się częścią projektowania badania: nawet rzetelne badanie może organizacyjnie się nie powieść, jeśli jego wyniki nie będą użyteczne dla osób podejmujących decyzje. Zarazem preferencje interesariuszy nie powinny z góry przesądzać o odpowiedzi. Rozsądnym kompromisem jest jawne określenie ograniczeń, wyjaśnienie, co dana metoda może, a czego nie może ustalić, oraz unikanie przedstawiania wygody jako rzetelności.
Traktuj rekrutację i logistykę jako część dowodów, a nie administrację
Rekrutuj ze względu na zachowania. Grupa uczestników powinna odpowiadać osobom i zachowaniom istotnym dla celu badania, a nie po prostu obejmować tych, do których najłatwiej dotrzeć. Profile użytkowników mogą łączyć dane demograficzne z działaniami, takimi jak miejsce korzystania z usługi czy sposób szukania pomocy. Ankieta kwalifikacyjna, zwykle krótki kwestionariusz, pozwala sprawdzić, czy potencjalni uczestnicy spełniają kryteria. Autorzy sugerują, by wypełnienie jej zajmowało od 10 do 15 minut, a do badań jakościowych rekrutować zazwyczaj od trzech do pięciu uczestników z każdej grupy użytkowników.
Przygotuj się na rzeczywistość. Plan powinien uwzględniać formularze zgody, instrukcje dla uczestników, sprawdzenie sprzętu, materiały na sesję i czas na przygotowanie się przed kolejnymi spotkaniami. W przypadku intensywnych badań jakościowych autorzy zalecają przeprowadzać tylko od trzech do czterech sesji dziennie. Ostrzegają też, że frekwencja jest niepewna: jeśli zaplanowano spotkania z dziesięcioma osobami, może pojawić się mniej więcej osiem. Lista rezerwowa i jasne wynagrodzenie pomagają, ale staranna selekcja pozostaje niezbędna, bo uczestnik może być chętny, a mimo to nie mieć odpowiedniego doświadczenia.
Rekrutacja i logistyka wpływają na to, jakie wnioski z badania można zasadnie wyciągnąć. Jeśli zespół wybiera wyłącznie klientów, do których najłatwiej dotrzeć, wyniki mogą po cichu opisywać dostępność, a nie zamierzoną grupę odbiorców. Podobnie awaria techniczna może zmienić zadanie wykonywane przez uczestnika, a tym samym zebrane dowody. Traktowanie organizacji badania jako części metodologii sprawia, że te wpływy stają się widoczne. Niewielkie próby jakościowe mogą dostarczyć wielu informacji, jeśli dobiera się je celowo, ale nie należy mylić ich z reprezentatywnością statystyczną. Trzeba jasno informować, kogo wysłuchano, kogo zabrakło i jak te wybory wpływają na interpretację.
Pozwól uczestnikom prowadzić rozmowę i improwizuj, nie tracąc z oczu celu badania
Daj rozmowie przestrzeń. W badaniu moderowanym moderator prowadzi sesję, a osoba robiąca notatki zapisuje obserwacje. Rozdzielenie tych ról jest ważne, bo jednoczesne słuchanie, dopytywanie i notowanie wymaga skupienia. Należy traktować uczestników jako osoby, które uczą zespół o swoich doświadczeniach, a obserwatorzy powinni zachować ciszę i zostawić pytania na odpowiedni moment.
Dostosowuj się z rozwagą. Książka odwołuje się do teatru improwizowanego, zachęcając badaczy, by przyjmowali to, co mówią uczestnicy, uważnie słuchali i rozwijali przydatne odpowiedzi, zamiast kurczowo trzymać się scenariusza. Scenariusz rozmowy wyznacza trasę, a nie nakazuje ignorować nowych informacji. Próby generalne pozwalają wykryć niezręczne pytania i problemy techniczne, zanim rozpoczną się sesje. Gdy pojawią się nieoczekiwane kwestie, badacz może dostosować przebieg spotkania, powinien jednak odnotować istotne zmiany, aby nie traktować wyników z różnych sesji jako idealnie porównywalnych.
Najważniejsze napięcie występuje między spójnością a elastycznością. Sztywny scenariusz może zapewnić porównywalność, a zarazem pominąć przyczynę nieoczekiwanego zachowania uczestnika; nieograniczona improwizacja może prowadzić do ciekawych rozmów, które trudno analizować w zestawieniu z innymi. Rozdzielenie ról moderatora i osoby notującej pomaga zapanować nad tym napięciem: chroni uwagę, a jednocześnie pozwala zachować zapis. Najlepsze dostosowanie jest celowe: warto podążyć za zaskakującym wątkiem, jeśli może mieć znaczenie, ale trzeba odnotować, jak zmieniła się rozmowa. Elastyczność staje się umiejętnością badawczą, gdy jest widoczna i rozliczalna.
Traktuj oznaki dyskomfortu jako sygnał, by chronić zaufanie, a nie wyciągać więcej
Zadbaj o ludzki wymiar udziału w badaniu. Sesje badawcze mogą wydawać się dziwne lub osobiste, zwłaszcza gdy dotyczą zdrowia, finansów, pracy albo życia domowego. Zacznij od krótkiej, swobodnej rozmowy na rozgrzewkę, wyjaśnij cel i długość spotkania oraz zaznacz, że uczestnicy mogą je przerwać. Badacze powinni szanować lokalne zwyczaje i przestrzeń osobistą, nie sprawiać, by ludzie czuli się obserwowani przez tłum, a kwestie zgody i pozwolenia na nagrywanie przedstawiać jasno.
Zauważ, a potem zapytaj. Postawa, wyraz twarzy lub zmiana sposobu odpowiadania uczestnika mogą sygnalizować dezorientację albo dyskomfort. Autorzy zachęcają badaczy, by zwracali uwagę na takie sygnały i pytali, co się dzieje, przestrzegają jednak przed interpretowaniem pojedynczego gestu w oderwaniu od kontekstu. Znaczenie mają również ton i widoczne reakcje badacza. Wyraz zaskoczenia lub oceny na twarzy może sprawić, że ktoś się wycofa. Obserwacja powinna skłaniać do zadania pełnego szacunku pytania, a nie do pewnego siebie diagnozowania cudzych uczuć.
Nacisk książki na umiejętności społeczne to coś więcej niż etykieta. Zaufanie wpływa na to, co uczestnicy są gotowi pokazać, a sposób bycia badacza może ułatwić dzielenie się informacjami lub podnieść jego koszt. Sygnały niewerbalne mogą podpowiadać, o co dopytać, ale są niejednoznaczne i zależne od kultury; skrzyżowane ramiona ani przelotny wyraz twarzy nie odsłaniają same z siebie ukrytej prawdy. Im bardziej wrażliwy temat, tym ważniejsze, by komfort deklarowany przez uczestnika stawiać ponad pragnieniem badacza, by uzyskać pełną odpowiedź. Rzetelne dowody nie powinny wymagać nacisku.
Omów badanie na wczesnym etapie, by poprawić metody, zanim nagromadzą się dowody
Porównaj świeże jeszcze perspektywy. Omówienia to krótkie rozmowy po sesjach lub pod koniec dnia badawczego. Osoby z zespołu badawczego zwracają uwagę na różne rzeczy i żaden obserwator nie ma pełnego obrazu. Omówienie pomaga uzgodnić, co się wydarzyło, wskazać luki i zdecydować, czy należy zmienić pytania lub kwestie organizacyjne. Może też pokazać, czy zebrano już wystarczającą wiedzę, czy też nadal istnieją istotne niewiadome.
Informuj pozostałe osoby. Książka opisuje premierę Reebok w Meksyku: strona była gotowa, ale kampanie marketingowe nie działały jeszcze w pełnym zakresie. Dyskusja zespołu ujawniła, że oczekiwania nie zostały jasno zakomunikowane, mimo wielokrotnie wysyłanych e-maili. Regularne aktualizacje, możliwość obserwowania badań i wspólne notatki pomagają interesariuszom zrozumieć postępy, a zespołowi badawczemu wcześnie dostrzec problemy w procesie. Wszystkie zmiany w protokole badawczym należy odnotować, by późniejsze wyniki miały odpowiedni kontekst.
Omówienia przekształcają indywidualne obserwacje we wspólną pamięć organizacji. To ważne, ponieważ zespoły często mylą uczestnictwo w tym samym zdarzeniu z jednakowym jego rozumieniem. Historia premiery pokazuje pokrewną lekcję: informacja nie staje się skutecznie przekazana tylko dlatego, że została wysłana. Dobre omówienie daje ludziom przestrzeń, by opowiedzieli, co zrozumieli i co zrobili, zamiast zamieniać spotkanie w poszukiwanie winnych. Dyskusja może jednak wzmocnić dominującą interpretację. Niezależne zapisanie obserwacji przed ich wspólnym porównaniem może pomóc zachować odmienne punkty widzenia.
Zanim zinterpretujesz wzorce, zamień obserwacje w możliwe do prześledzenia dane
Rozdzielaj dowody. Dana (Data point) to pojedyncza, odrębna obserwacja, myśl lub miara. W badaniu jakościowym uwagę, że proces finalizacji zakupu wydaje się skomplikowany, i prośbę o możliwość zakupu bez zakładania konta należy zapisać jako osobne dane. Zapisuj identyfikatory uczestników, a tam, gdzie to przydatne, także zadanie powiązane z każdą obserwacją. Powtarzające się dane powinny pozostać widoczne, ponieważ powtórzenia mogą wskazywać na wzorzec; sprzeczne dane należy zbadać, a nie usuwać.
Porządkuj materiał z różnych perspektyw. Diagram powinowactwa (Affinity diagramming) polega na grupowaniu powiązanych notatek, aby zespół mógł dostrzec tematy; inne podejścia zestawiają wyniki z określoną siatką lub mapą podróży klienta. Ponowne uporządkowanie tego samego materiału może ujawnić inne wzorce, dlatego warto uwzględniać więcej niż jedną perspektywę. Analiza wymaga czasu: autorzy zalecają zaplanować co najmniej trzy godziny analizy i syntezy na każdą godzinę badania. Jedno 60-minutowe badanie kontekstowe może przynieść od 75 do 100 obserwacji.
Rozdzielanie informacji chroni przed przedwczesnym snuciem opowieści. Gdy kilka twierdzeń zostaje ściśniętych w jednej notatce, trudno osobno przeanalizować, porównać lub zakwestionować dowody dotyczące każdego z nich. Możliwość prześledzenia obserwacji pozwala przechodzić od relacji uczestnika do szerszej interpretacji, nie udając, że są one tym samym. Kategoryzowanie nigdy nie jest jednak neutralne: etykiety i grupy wpływają na to, które wzorce stają się widoczne. Wielokrotna zmiana sposobu porządkowania materiału nie jest więc zbędną pracą. Pozwala sprawdzić, czy wniosek pozostaje aktualny przy różnych sposobach patrzenia na te same dowody.
Wskaż, jaką decyzję wspiera każde ustalenie, a po premierze kontynuuj badania
Spraw, by ustalenia można było wykorzystać. Podsumowanie dla kierownictwa może sprowadzać badanie do pięciu–dziesięciu slajdów, natomiast pełny raport zachowuje opis metod, uczestników, ustaleń, rekomendacji i kolejnych kroków. Nagrania, anonimowe cytaty, mapy doświadczeń, przepływy użytkowników i inne materiały mogą ułatwić zrozumienie dowodów. Najważniejsze jest udzielenie odpowiedzi na praktyczne pytanie interesariusza: co zmieni się w wyniku tego ustalenia? Zamiast przedstawiać dane bez wskazania ich konsekwencji, przekładaj istotne wnioski na zadania projektowe, priorytety lub pytania dotyczące planu rozwoju produktu.
Traktuj wiedzę jako nieukończoną. Opisana w książce macierz kompetencji świadomych (Conscious competency matrix) przedstawia przejście od nierozpoznawania luki w wiedzy, przez jej dostrzeżenie i zastosowanie tego, czego się nauczono, aż po wykorzystanie tego rozumienia w innych sytuacjach. Badania towarzyszą produktowi przez cały cykl jego życia, ponieważ zmieniają się użytkownicy, konteksty i technologia. Po premierze zespoły mogą sprawdzać skutki zmian, badać, na jakich etapach użytkownicy rezygnują, i mierzyć satysfakcję, pamiętając, że wcześniejsze ustalenia mogą już nie opisywać obecnych zachowań.
Raport nie jest metą, lecz przekazaniem pałeczki między dowodami a decyzjami. Różni odbiorcy potrzebują różnych poziomów szczegółowości, ale zarówno zwięzłe podsumowania, jak i szczegółowa dokumentacja powinny zachować dość kontekstu, by ustalenie nie zmieniło się w slogan. Szczególnie cenne jest spojrzenie na cały cykl życia produktu, bo jego otoczenie nie zastyga w chwili premiery. Nieustanne badania mogą jednak stać się działaniem pozbawionym reguły zakończenia. Zespoły muszą odróżniać nową, istotną niepewność od pytań, które po prostu łatwo zmierzyć, i kierować uwagę na tę pierwszą.
Analiza
Najtrwalszym wkładem tej książki jest przedstawienie badań UX jako praktyki obejmującej cały proces, a nie zbioru technik prowadzenia wywiadów. Kolejność ma znaczenie: zespoły określają niewiadome, dobierają do nich odpowiednie dowody, rekrutują osoby z istotnym doświadczeniem, starannie prowadzą sesje, syntetyzują obserwacje i łączą ustalenia z decyzjami. Każdy etap może zniekształcić następny. Pytanie sugerujące może przynieść mylącą odpowiedź; niewłaściwa rekrutacja może sprawić, że odpowiedź ta okaże się nieistotna; pośpieszna analiza może zamienić pojedyncze komentarze w rzekomy trend; a raport pozbawiony ścieżki prowadzącej do decyzji może sprawić, że dobre dowody pozostaną niewykorzystane.
Książka na nowo ujmuje też rygor badawczy w środowisku tworzenia produktów. Nie wymaga kontroli stosowanych w naukach klinicznych, ale kładzie nacisk na jasno określone cele, spójne protokoły tam, gdzie ważne jest porównanie, uwzględnianie błędów poznawczych i dokumentowanie zmian. To użyteczny środek między udawaniem, że badania są całkowicie obiektywne, a odrzucaniem ich jako intuicji. Szczególnie ważny jest powracający postulat wykraczania poza początkowe pytanie: odkrywanie nie jest przyzwoleniem na błądzenie bez celu, lecz powodem, by zostawić miejsce na dowody podważające punkt widzenia zespołu.
Ograniczeniem jest to, że praktyczne wskazówki mogą brzmieć pewniej, niż pozwala na to ludzka zdolność interpretacji. Niewielkie próby mogą ujawnić poważne problemy, ale nie pozwalają ustalić, jak często te problemy występują. Mimika i mowa ciała mogą skłaniać do zadawania pytań, ale nie dają bezpośredniego dostępu do wewnętrznego stanu drugiej osoby. Podobnie analityka opisuje zachowania objęte pomiarem, a nie całą osobę, która za nimi stoi. Ograniczenia te nie osłabiają tego podejścia; doprecyzowują, jakie wnioski są uzasadnione.
Książka jest najbardziej przekonująca, gdy przedstawia metody jako uzupełniające się, a ustalenia jako tymczasowe. Jej główną zasadą nie jest wybieranie między ludzkimi relacjami a liczbami ani między scenariuszem a improwizacją. Chodzi o to, by można było prześledzić podstawy decyzji projektowej: co zaobserwowano, u kogo, w jakich warunkach, jak to zinterpretowano i czego nadal nie wiadomo. Taka dyscyplina pozwala badaniom wspierać rozwój produktów, nie myląc dowodów z pewnością.
Podsumowanie recenzji
Badanie UX. Praktyczne techniki projektowania bezkonkurencyjnych produktów zbiera zróżnicowane recenzje; jego średnia ocena wynosi 3,72/5. Czytelnicy doceniają przekrojowe omówienie metod badawczych UX, dzięki któremu książka sprawdzi się w przypadku początkujących i osób z pokrewnych dziedzin. Doświadczeni specjaliści uważają jednak, że materiał jest podstawowy. Do mocnych stron należą praktyczne ćwiczenia, przykłady z życia oraz omówienie badań ilościowych i jakościowych. Niektórzy czytelnicy wskazują, że książka dobrze sprawdza się jako materiał przypominający. Krytyka dotyczy powtarzalności treści, niewystarczającej głębi niektórych zagadnień i nadmiernej objętości. Ogólnie poleca się ją jako wprowadzenie lub źródło informacji dla osób rozpoczynających przygodę z badaniami UX.
Inni czytali również
Słowniczek
GOMS
Ramy analizy zadańRamy opisu interakcji za pomocą czterech elementów: celów użytkownika, dostępnych działań lub narzędzi, metod wykonywania zadania oraz reguł wyboru spośród dostępnych opcji. W UX pomagają jasno przedstawić strukturę zadania. Umożliwiają opisanie realizacji zadania i jej efektywności, ale same nie wyjaśniają motywacji ani wszystkich kwestii związanych z dostępnością.
modelowanie na poziomie naciśnięć klawiszy (Keystroke-Level Modeling)
Szacuje czas wykonania zadaniaMetoda szacowania, ile czasu potrzebuje doświadczony użytkownik, aby wykonać zadanie. Interakcję rozkłada się na drobne czynności, takie jak kliknięcie lub naciśnięcie klawisza. Książka przedstawia ją jako cyfrowy odpowiednik badania ruchów. Metoda może pomóc porównać efektywność interfejsów, ale nie wyjaśnia, dlaczego ludzie wybierają dane zadanie, ani nie uwzględnia wszystkich różnic między ludźmi.
drabinkowanie (Laddering)
Dociera do przyczyn kryjących się za odpowiedziamiTechnika wywiadu polegająca na zadawaniu pytań uzupełniających, by odkryć tok rozumowania lub kontekst stojący za pierwszą odpowiedzią uczestnika. Badacz może poprosić o szczegóły albo zapytać, dlaczego podjęto określone działanie. Celem jest głębsze zrozumienie i dotarcie do znaczących doświadczeń, przy jednoczesnym unikaniu powtarzających się lub natarczywych pytań.
badanie kontekstowe (Contextual inquiry)
Obserwuje zadania w ich kontekścieMetoda jakościowa, w której badacz obserwuje ludzi wykonujących istotne zadania w ich zwykłym otoczeniu, na przykład w pracy lub w domu. Uczestnicy mogą na bieżąco wyjaśniać, co robią, a badacz może zadawać pytania uzupełniające. Obserwacja w kontekście może ujawnić obejścia i ograniczenia, które mogą umknąć w ankiecie lub odizolowanym teście interfejsu.
test drzewa (Tree jacking)
Testuje struktury nawigacjiMetoda oceny tego, czy ludzie potrafią znaleźć informacje w proponowanej hierarchii lub taksonomii. Uczestnicy wykonują zadania, poruszając się po tekstowym przedstawieniu struktury, a badacze analizują ich wybory. Wyniki mogą pomóc w opracowaniu etykiet i nawigacji, ale jakość poleceń do zadań wpływa na to, co badanie może ujawnić.
dana (Data point)
Pojedyncza, odrębna obserwacja badawczaPojedyncza obserwacja, koncepcja lub miara zebrana podczas badania. W badaniach ilościowych może to być pojedyncza wartość w tabeli danych. W badaniach jakościowych jest to odrębny fragment wypowiedzi uczestnika lub zaobserwowanego zachowania. Zachowanie poszczególnych danych osobno ułatwia ich porządkowanie, porównywanie, powiązanie z uczestnikiem oraz ponowne analizowanie.
diagram powinowactwa (Affinity diagramming)
Grupuje powiązane obserwacjeTechnika wspólnej analizy, w której poszczególne obserwacje z badań zapisuje się osobno, a następnie układa w grupy na podstawie dostrzeganych powiązań. Zespoły przeglądają notatki, tworzą klastry i nazywają wyłaniające się tematy. Grupowanie ułatwia wspólną analizę dużej ilości materiału, ale stanowi interpretację, którą należy sprawdzić w odniesieniu do pierwotnych obserwacji.
macierz kompetencji świadomych (Conscious competency matrix)
Przedstawia etapy rozumieniaModel opisujący rozwój wiedzy zespołu: od nieświadomości tego, czego nie wie, przez rozpoznanie luk i zastosowanie nowej wiedzy, po wykorzystywanie jej w innych obszarach. W książce macierz pomaga zespołom śledzić proces uczenia się i określać, gdzie potrzebne są dalsze badania, zamiast zakładać, że jedno badanie zapewnia pełną wiedzę.
Pobierz PDF
Pobierz EPUB
.epub idealnie nadaje się do czytania e-booków na telefonach, tabletach i czytnikach.