Rozpocznij darmowy okres próbny
Popularne Nowości Gatunki Autorzy
EnglishEnglish
EspañolSpanish
简体中文Chinese
繁體中文Chinese (Traditional)
FrançaisFrench
DeutschGerman
日本語Japanese
PortuguêsPortuguese
ItalianoItalian
한국어Korean
РусскийRussian
NederlandsDutch
العربيةArabic
PolskiPolish
हिन्दीHindi
Tiếng ViệtVietnamese
SvenskaSwedish
ΕλληνικάGreek
TürkçeTurkish
ไทยThai
ČeštinaCzech
RomânăRomanian
MagyarHungarian
УкраїнськаUkrainian
IndonesiaIndonesian
DanskDanish
SuomiFinnish
БългарскиBulgarian
עבריתHebrew
NorskNorwegian
HrvatskiCroatian
CatalàCatalan
SlovenčinaSlovak
LietuviųLithuanian
SlovenščinaSlovenian
СрпскиSerbian
EestiEstonian
LatviešuLatvian
فارسیPersian
മലയാളംMalayalam
தமிழ்Tamil
اردوUrdu
Wyszukiwanie...
SoBrief
Płeć bez tożsamości

Płeć bez tożsamości

Przetłumaczony tytuł
Tytuł oryginalny: Gender Without Identity
Płeć nie musi być stała ani wrodzona, by była prawdziwa. Czy terapia może zrobić miejsce na zmianę?
autor: Avgi Saketopoulou 2023 223 stron
4.35
238 ocen
Słuchaj
Immersyjne
V2.3
Amazon Kindle Audible
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Odblokuj słuchanie i więcej!
Kontynuuj

Kluczowe wnioski

Płeć kształtuje się poprzez doświadczenie, a nie zostaje odkryta jako niezmienna tożsamość wewnętrzna.

Tożsamość kształtuje się z czasem. Pewna studentka zapytała kiedyś nauczycielkę zajmującą się studiami queer, dlaczego została lesbijką. Wiele lat później sama określała się jako osoba trans. Autorzy wykorzystują to pytanie, by zakwestionować pogląd, że płeć lub seksualność danej osoby musi wyrażać stabilną prawdę ukrytą w jej wnętrzu. Kategorie takie jak lesbijska, trans czy niebinarna to historycznie dostępne sposoby rozumienia doświadczenia, ale nie wyjaśniają dokładnie, dlaczego ktoś w danym momencie przyjmuje określenie właśnie takie, a nie inne.

Ja nie stwarza samo siebie. Autorzy nazywają proces tworzenia własnego opisu autoteoretyzacją. Nie jest to po prostu świadomy wybór ani opowieść snuta przez w pełni ukształtowaną osobę. Proces ten rozwija się, gdy ktoś reaguje na innych ludzi, relacje i znaczenia kulturowe. Płeć może się zmieniać, ale zmiana ta nie jest ani swobodnie wybierana, ani przewidywalna.

Analiza

Argument ten użytecznie oddziela szacunek dla aktualnej tożsamości danej osoby od twierdzenia, że tożsamość musi być niezmienna, by była prawdziwa. To rozróżnienie pozwala uwzględnić zmianę, nie traktując jej jako oznaki zagubienia czy oszustwa. Podważa też dobrze znane poszukiwanie jednej opowieści o początkach: czyjaś relacja może mieć znaczenie, nie będąc uniwersalnym wyjaśnieniem. Największą siłą tego ujęcia jest to, że pomaga słuchać; nie powinno ono zastępować go teorią, która rości sobie prawo do wiedzy o tym, co kształtuje każdą płeć. Jego wartość polega na uznaniu doświadczenia danej osoby za miarodajne, przy jednoczesnym pozostawieniu jego historii otwartej na interpretację.

Traktuj traumę jako możliwy element procesu stawania się, nigdy jako dowód, że queerowość jest skutkiem krzywdy.

Historia Ory’ego opiera się prostemu wyjaśnieniu przyczyn. Ory, zniewieściały dwunastolatek wychowujący się w religijnej rodzinie, trafił na terapię, ponieważ jego rodzice chcieli skorygować jego zachowanie. Jego matka, Ilana, sama przeżyła w tym samym wieku przerażający okres zwątpienia religijnego. Autorzy ostrożnie rozważają, czy płeć Ory’ego splotła się z rodzinnymi lękami, wstydem i historią jego matki. Nie przedstawiają tej hipotezy jako źródła ani prawdy o jego płci.

Storczyk staje się punktem zwrotnym. Ory uwielbiał zbierać tkaniny i poznawać storczyki. Kiedy opowiedział o wygiętym storczyku, który jego matka próbowała wyprostować, analityk zasugerował, że roślina mogła być piękna taka, jaka była. Wkrótce potem Ory przerwał terapię. Autorzy zastanawiają się później, czy nie zinterpretowali tej sytuacji zbyt pochopnie, odwracając uwagę od twórczego życia Ory’ego i kierując ją ku jego zranieniu.

Analiza

Ten przypadek pokazuje, dlaczego hipotezy rozwojowe wymagają etycznych zabezpieczeń. Związek między traumą a płcią może pomóc zrozumieć doświadczenie, ale można go też przekształcić w opowieść o krzywdzie, która rzekomo wymaga naprawy. Różnica nie sprowadza się do dobrych intencji klinicysty. Chodzi o to, czy to znaczenia nadawane przez pacjenta i jego tempo wyznaczają kierunek dociekań oraz czy interpretacja respektuje jego prawo do własnego doświadczenia. Odeście Ory’ego przypomina też o granicach pracy klinicznej: nawet przemyślana interpretacja może zostać odebrana jako natrętna, a późniejsza relacja analityka nie dowodzi, co pacjent rzeczywiście czuł.

Postrzegaj płeć, płeć biologiczną i seksualność jako splecione procesy, a nie zamienne fakty.

Laplanche rozróżnia trzy pojęcia. W przedrukowanym tu rozdziale Jean Laplanche odróżnia płeć społeczno-kulturową, płeć biologiczną oraz to, co nazywa tym, co seksualne (the sexual). Płeć społeczno-kulturowa dotyczy społecznego i osobistego procesu, w którym przypisuje się komuś miejsce pośród osób określanych przez płeć, a osoba ta zaczyna je przeżywać. Płeć biologiczna odnosi się do symbolicznego, często binarnego sposobu porządkowania różnic cielesnych. To, co seksualne, oznacza dziecięce, nieświadome pragnienie i fantazję, które nie mieszczą się dokładnie w kategoriach reprodukcji ani płci.

Przypisanie trwa nadal. Dziecko otrzymuje coś więcej niż informację o narodzinach. Członkowie rodziny przekazują oczekiwania poprzez imiona, relacje, opiekę i codzienne zachowania. Te komunikaty splatają się z własnymi nieświadomymi uczuciami dorosłych, tworząc enigmy, których dziecko nie potrafi po prostu rozszyfrować. Według autorów ludzie sięgają po znaczenia kulturowe, by odpowiadać na te enigmy, a ich odpowiedzi pomagają kształtować poczucie własnego ja.

Analiza

To słownictwo pozwala na użyteczne rozróżnienie analityczne: klasyfikacja ciała, pozycja społeczna i nieświadome pragnienie są ze sobą związane, ale żadnego z tych aspektów nie można użyć jako skrótu myślowego zastępującego pozostałe. Ujęcie to kieruje też uwagę z odizolowanej jednostki ku relacjom i komunikatom, poprzez które kształtuje się ja. Stanowi to produktywną przeciwwagę dla wyjaśnień, które traktują anatomię jako pełny opis płci. Jest to jednak teoria, a nie narzędzie diagnostyczne. Jej pojęcia mogą pomóc klinicyście formułować trafniejsze pytania, ale same nie potwierdzają historii rozwoju konkretnej osoby.

Pozwól pacjentowi wyznaczać tempo i zachowaj swobodę w określaniu płci.

Afirmacja pacjenta jest praktyką. Autorzy używają tego określenia na podejście wspierające prawo pacjenta do przepracowywania kwestii płci we własnym tempie. Nie wymaga ono od analityka uznania tożsamości za niezmienną ani nie oznacza nakłaniania do określonego rezultatu. Różni się zarówno od pochopnego potwierdzania, jak i od prób nakierowania kogoś z powrotem na płeć przypisaną przy urodzeniu.

To pacjent prowadzi dociekania. Klinicysta może badać historię rodzinną, wstyd, relacje i zmieniające się uczucia, gdy pacjent jest na to gotowy. Ciekawość nie może jednak stać się zawoalowaną próbą powstrzymania tranzycji lub wyeliminowania odmienności. Autorzy odrzucają pogląd, że analitycy potrafią wiarygodnie przewidzieć, jaka przyszła płeć zapewni pacjentowi najlepsze życie. Jeśli płeć danej osoby się zmienia, nie dowodzi to automatycznie, że jej wcześniejsza tożsamość była fałszywa.

Analiza

Takie podejście przedstawia cierpliwość kliniczną jako powściągliwość analityka, a nie opóźnienie narzucone pacjentowi. Wymaga od klinicystów tolerowania niepewności, a zarazem nieobciążania pacjenta obowiązkiem jej rozstrzygnięcia na żądanie. Ma to szczególne znaczenie tam, gdzie dostęp do opieki zależy od przedstawienia spójnej opowieści. Zachowanie swobody nie oznacza jednak wstrzymywania praktycznego wsparcia ani unikania trudnych rozmów. Nie chodzi o bierność, lecz o umożliwienie eksploracji bez pozwalania, by preferowany przez specjalistę cel po cichu wyznaczał jej warunki.

Używaj zaimków wskazanych przez pacjenta jako udziału w eksploracji, a nie rozstrzygnięcia.

Prośba zmienia relację. W rozdziale pojawia się Kyle, trzydziestoletnia osoba w terapii, która prosi analityka o używanie angielskich zaimków they/them. Autorzy twierdzą, że prośby tej nie trzeba traktować jako dowodu na ostateczny cel poszukiwań dotyczących płci. Może ona stanowić element prób Kyle’a, by sprawdzić, czy nowy sposób nazywania siebie jest odpowiedni i co umożliwia.

Odmowa nie jest neutralna. Używanie wskazanych zaimków nie rozstrzyga wszystkich pytań o przeszłość ani przyszłość Kyle’a. Odmowa ich stosowania również jednak wyraża stanowisko — często zakładające, że analityk zna płeć pacjenta lepiej niż sam pacjent. Autorzy przedstawiają używanie zaimków jako sposób uczestniczenia w dociekaniach pacjenta, przy jednoczesnym zwracaniu uwagi na własne lęki i założenia analityka. Nie twierdzą, że sam język rozwiązuje każdy konflikt, lecz że formy zwracania się do kogoś kształtują uznanie.

Analiza

Zaimki pełnią zarazem funkcję gramatyczną i są powtarzanym działaniem interpersonalnym. Pomaga to wyjaśnić, dlaczego pozornie niewielka zmiana może mieć znaczenie w relacji klinicznej: wpływa na to, jak dana osoba jest obecna w myślach drugiej, a nie tylko na konstrukcję zdania. Autorzy nie czynią też z używania zaimków testu ideologicznej czystości. Głębsze pytanie brzmi, czy klinicysta potrafi zachować ciekawość, nie wykorzystując jej do odkładania uznania. To rozróżnienie jest ważne, bo samo dostosowanie się może być mechaniczne, podczas gdy prawdziwe słuchanie wymaga zbadania, co wskazany język znaczy w tej relacji.

Traktuj rozwój osób cis jako złożony, a nie jako niewidzialną, naturalną normę.

Normatywność ma swoją historię. Autorzy podważają nawyk traktowania doświadczenia osób cis jako czegoś naturalnego i niewymagającego wysiłku, podczas gdy doświadczenia osób trans i niebinarnych uznaje się za wymagające wyjaśnienia. Twierdzą, że każda płeć kształtuje się poprzez komunikaty społeczne i pracę psychiczną. Wysiłek potrzebny do dopasowania się do dominującej normy jest często mniej widoczny, ponieważ wspierają go już otaczające instytucje.

Zasady dotyczące płci mogą być egzekwowane brutalnie. Książka opisuje, jak dzieci niespełniające oczekiwań związanych z męskością lub kobiecością mogą doświadczać wstydu, nacisków i kar, nawet jeśli później określają się jako cis. Podkreśla też, że normy płciowe splatają się z rasą i innymi formami władzy społecznej. Termin „cisność” może opisywać pozycję względnego przywileju społecznego, nie powinien jednak zacierać zróżnicowanych historii osób, które tę pozycję zajmują.

Analiza

Uwidocznienie normatywnej płci sprzyja trafniejszemu rozumowaniu klinicznemu, ponieważ nie pozwala, by doświadczenie jednej grupy stało się niekwestionowanym wzorcem, względem którego mierzy się wszystkich pozostałych. Takie ujęcie pomaga też wyjaśnić, dlaczego cierpienie może wynikać z pilnowania norm, a nie z samej różnorodności płciowej. Cisność nie jest jednak pełnym opisem doświadczenia żadnej konkretnej osoby, a autorzy starannie odróżniają pozycję społeczną od niezmiennej tożsamości osobistej. To ważne rozróżnienie: krytyka przywileju powinna ujawniać nierówne warunki, nie sprowadzając do nich ludzi, którzy w tych warunkach żyją.

Szanuj opowieści o byciu takim od urodzenia, nie czyniąc niezmienności ceny godności.

To hasło spełniało określoną funkcję. Argumenty, że ktoś taki się urodził, pomagały przeciwstawiać się twierdzeniom, jakoby osoby queer i trans można było zmienić za pomocą terapii, religii lub nacisku. Autorzy uznają tę ochronną historię i nie proszą nikogo, by porzucał osobiste opowieści, w których tożsamość przedstawia się jako obecną od zawsze.

Ograniczający wybór nadal jest wyborem. Debata publiczna często przeciwstawia tożsamość wrodzoną tożsamości rzekomo uszkodzonej lub nabytej. W takim ujęciu doświadczenie, które ma swoją historię, można uznać za coś, co da się usunąć; jeśli zaś jest niezmienne, zasługuje na ochronę. Autorzy twierdzą, że to przeciwstawienie pozostawia niewiele miejsca na zrozumienie, jak płeć może rozwijać się w relacjach, a mimo to naprawdę należeć do danej osoby. Tożsamość nie musi być biologicznie niezmienna, by zasługiwała na troskę, szacunek i wolność od przymusu.

Analiza

Polityczna siła argumentu i jego zdolność do wyjaśniania to nie to samo. Twierdzenie o niezmienności może chronić ludzi przed przymusem, ale może też uzależniać ochronę od udowodnienia, że tożsamość nigdy się nie zmienia. Alternatywa proponowana przez autorów ma szerszy wymiar etyczny, bo uniezależnia godność od teorii pochodzenia. Nie należy jednak odrzucać praktycznej użyteczności argumentu o byciu takim od urodzenia: ludzie mogą posługiwać się nim strategicznie w nieprzyjaznych warunkach, co może ich chronić. Bogatsze ujęcie pozwala dostrzec zarówno jego polityczną przydatność, jak i ograniczenia pojęciowe.

Pozwól, by idee z zewnątrz zmieniały psychoanalizę, a nie tylko ozdabiały jej słownik.

Książka zaczyna się od konfliktu. Autorzy napisali tę książkę po tym, jak czasopismo wycofało wcześniejszą akceptację ich nagrodzonego eseju i poprosiło o usunięcie fragmentów, które uznało za zbyt polityczne. Autorzy odmówili wprowadzenia żądanych zmian, a esej został ostatecznie odrzucony. Inne wydawnictwo zaprosiło ich do rozwinięcia pracy w formie książki.

Spotkanie musi zmieniać dyscyplinę. Autorzy twierdzą, że psychoanaliza powinna wchodzić w dialog z teorią queer, studiami trans, badaniami nad rasą i innymi dyscyplinami, nie sprowadzając ich idei do znanych kategorii analitycznych. Mit Tejrezjasza, przywołany we wstępie do książki, stanowi przestrogę: gdy Tejrezjasz napotyka niejednoznaczną scenę, najpierw reaguje przemocą, a potem uczy się nie zadawać ciosu. Obraz ten ujmuje wyzwanie, jakim jest spotkanie z nieznanymi formami płci z ciekawością, a nie z potrzebą kontroli.

Analiza

Spór o publikację nadaje argumentowi książki wymiar instytucjonalny: teorie kształtują nie tylko spotkania kliniczne, lecz także decyzje o tym, co wolno powiedzieć i opublikować. Wezwanie autorów do rzeczywistego dialogu między dyscyplinami wymaga zatem więcej niż dodania nowej terminologii do utrwalonej praktyki. Wymaga od dyscypliny gotowości do ryzykownej zmiany własnych założeń. Opowieść o Tejrezjaszu wspiera to etyczne wezwanie, choć sam mit nie rozstrzyga kwestii klinicznych ani politycznych. Jego wartość polega tu na tym, że obrazuje potrzebę zatrzymania się, zanim nieznajomość stanie się powodem do karania.

Bierz odpowiedzialność za krzywdę w terapii, nie każąc pacjentowi zarządzać poczuciem winy analityka.

Dobre intencje nie chronią przed błędami. W epilogu Saketopoulou opisuje, jak użyła określenia dotyczącego ciała pacjentki trans, które nie odpowiadało własnemu rozumieniu pacjentki. Pacjentka zaprotestowała. Analityczka przeprosiła, ale nie nalegała, by pacjentka omówiła to zdarzenie i pomogła jej pozbyć się dyskomfortu. Wróciły do jego wpływu na zaufanie dopiero po latach, gdy pacjentka była na to gotowa.

Troskę okazuje się w praktyce. Pacjentka powiedziała, że poza tym terapia jej pomagała i że analityczka zdawała się starać. Autorzy przywołują ten epizod, by odrzucić założenie, jakoby pacjenci queer i trans nie chcieli angażować się w długotrwałą terapię. Szerzej rzecz ujmując, twierdzą, że klinicyści i instytucje muszą brać odpowiedzialność za wyrządzaną krzywdę, zamiast traktować wszystkie opinie o płci jako jednakowo użyteczne lub nieszkodliwe.

Analiza

Ten przykład pokazuje, jak konkretnie może wyglądać naprawa relacji: przyznać się do błędu, uszanować decyzję pacjenta, czy chce o nim rozmawiać, i dać czas, by można było nazwać jego skutki. Przeprosiny klinicysty mają znaczenie, ale nie wymazują doświadczenia pacjenta ani automatycznie nie odbudowują zaufania. Opowieść nie sprowadza też pacjenta do lekcji służącej moralnemu rozwojowi analityka. Szerszy wniosek jest taki, że o etycznej opiece świadczą konkretne działania, a nie deklarowanie, że jest się sojusznikiem. Odpowiedzialność nigdy nie jest doskonała, ale jej odrzucenie osłabia relację.

Analiza

Gender Without Identity to zarazem interwencja teoretyczna i zapis konfliktu instytucjonalnego. Główny ruch autorów polega na oddzieleniu prawomocności życia osób queer i trans od twierdzenia, że tożsamość musi być wrodzona, stabilna i możliwa do odkrycia jako ukryta istota. W zamian proponują ujęcie relacyjne: płeć kształtuje się poprzez komunikaty od innych, kategorie kulturowe, nieświadomy konflikt i własną odpowiedź danej osoby. Dzięki temu można myśleć o rozwoju, nie czyniąc z niego projektu naprawczego.

Przypadek kliniczny Ory’ego najpełniej wyraża siłę argumentu, ale wiąże się też z największym ryzykiem. Pokazuje, że historia rodzinna może mieć znaczenie dla rozumienia płci, nie dowodząc, że ją spowodowała. Interpretacja storczyka zaproponowana przez analityka, po której Ory wycofał się z terapii, sprawia, że książka podejmuje rzadką próbę analizy błędu klinicznego, zamiast jedynie bronić określonego stanowiska. Mimo to przedstawiony materiał jest psychoanalityczną rekonstrukcją, a nie dowodem na to, że proponowana dynamika rodzinna wyjaśnia płeć Ory’ego. Autorzy przyznają, że pozostaje to niepewne, i czytelnicy powinni tę niepewność zachować. Ich ujęcie jest najbardziej przekonujące jako dyscyplina słuchania, a nie wyjaśnienie etiologiczne, które można uogólnić na inne dzieci.

Ujęcie cisności w książce poddaje tej samej analizie to, co zazwyczaj wymyka się wyjaśnieniu. Jeśli płeć zgodna z normą również wiąże się z przypisaniem, pracą psychiczną i egzekwowaniem norm społecznych, pytanie analityczne dotyczy nie tyle tego, dlaczego niektórzy odchodzą od rzekomo naturalnej normy, ile tego, jak umożliwia się różne sposoby życia związanego z płcią lub je ogranicza. To przeformułowanie ma również wymiar polityczny: teorie kliniczne mogą nierówno rozkładać podejrzliwość, nawet gdy przedstawiają się jako neutralne.

Najważniejsze nierozstrzygnięte napięcie ma wymiar praktyczny. Złożona interpretacja rozwojowa może pogłębić opiekę, ale klinicyści lub instytucje mogą też użyć jej jako narzędzia do opóźniania tranzycji lub zapobiegania jej. Książka nie może wyeliminować tego ryzyka samym lepszym językiem. Jej odpowiedzią jest etyka dociekań prowadzonych przez pacjenta, odpowiedzialność instytucjonalna i sceptycyzm wobec roszczeń specjalistów do przewidywania przyszłości innej osoby. To wymagająca odpowiedź, bo zastępuje pewność diagnostyczną odpowiedzialnością w warunkach niepewności. Autorzy nie proszą analityków, by przestali myśleć o płci. Proszą, by myśleli o niej, nie czyniąc z odmienności problemu, który trzeba rozwiązać.

Podsumowanie w 30 sekund
Płeć kształtuje się poprzez relacje, kategorie kulturowe, nieświadome konflikty i osobiste reakcje, zamiast wyłaniać się jako ukryty, niezmienny fakt. Trauma i historia rodzinna mogą mieć znaczenie, nie wyjaśniając ani nie unieważniając czyjejś płci. Klinicyści mogą badać niepewność, pozostawiając pacjentom decyzję o tempie oraz używając wskazanych przez nich zaimków, nie traktując ich jako dowodu na ostateczny cel. Odpowiedzialność za krzywdę wyrządzoną w opiece klinicznej wymaga naprawienia szkody, ale nie obarczania pacjentów odpowiedzialnością za poczucie winy klinicysty.
Zawiera spoilery

Ostatnia aktualizacja:

Zgłoś problem
Chcesz przeczytać całą książkę?

Inni czytali również

Słowniczek

autoteoretyzacja

Nadawanie osobistego sensu psychicznego

Proces, w którym osoba rozwija sposoby rozumienia i porządkowania doświadczeń, w tym płci i seksualności. W tej książce nie jest to po prostu świadoma opowieść snuta przez już ukształtowane ja. Proces ten zachodzi w odpowiedzi na innych ludzi i znaczenia kulturowe, a zarazem współtworzy poczucie własnego ja.

mitosymboliczny (mythosymbolic)

Wspólne znaczenia kulturowe

Krążące mity, symbole, opowieści i kategorie dostępne w świecie społecznym danej osoby. W ujęciu Laplanche’a ludzie czerpią z tych zasobów, próbując zrozumieć enigmatyczne komunikaty od innych. Nie kopiują po prostu znaczeń kulturowych, lecz wykorzystują je i łączą w sposób, który współtworzy ich indywidualne rozumienie siebie.

enigma

Nadmiar znaczenia w komunikatach, którego nie da się przełożyć

Niepokojący, częściowo niepoznawalny element komunikatów, które dziecko otrzymuje od dorosłych. Laplanche twierdzi, że opiekę i komunikację zakłóca nieświadomość dorosłego, w tym jego nieświadomość seksualna. Dziecko nie potrafi odczytać tego elementu jako jasnego przekazu, lecz odpowiada na niego, tworząc fantazje i znaczenia.

przypisanie płci

Nieustanne społeczne określanie

Proces, w którym inni umiejscawiają dziecko w kategoriach płci. Obejmuje formalne działania, takie jak nadanie imienia i rejestracja urodzenia, ale także powtarzające się komunikaty przekazywane poprzez relacje rodzinne, oczekiwania i zachowania. W modelu Laplanche’a przypisanie płci nie jest pojedynczym wydarzeniem i samo w sobie nie przesądza o tym, jaka będzie płeć dziecka.

afirmacja pacjenta

Wsparcie kliniczne kierowane przez pacjenta

Określenie używane przez autorów na poparcie prawa pacjenta do eksplorowania własnej płci we własnym tempie, bez nakierowywania go na z góry ustalony rezultat. Nie oznacza ani pochopnej aprobaty, ani strategii mającej spowolnić lub uniemożliwić tranzycję. Zadaniem klinicysty jest wspierać proces pacjenta, uwzględniając zarazem jego znaczenia i trudności.

rdzenna tożsamość płciowa

Zakładana stała podstawa płci

Pojęcie wiązane z psychoanalitykiem Robertem Stollerem, który opisywał leżące u podstaw i trwałe poczucie płci, nadając mu biologiczne podłoże. Autorzy krytykują ten model za ujmowanie płci jako stałego wewnętrznego rdzenia. Zamiast tego twierdzą, że wszystkie pozycje płciowe kształtują się w procesach relacyjnych i psychicznych.

to, co seksualne (the sexual)

Nieświadome dziecięce pragnienie

Specjalistyczne określenie Laplanche’a na dziecięcą, polimorficzną seksualność, odróżnianą od płci biologicznej związanej z reprodukcją czy zwykłej, dorosłej seksualności genitalnej. Dotyczy nieświadomych popędów, fantazji i pragnień, które nie dają się łatwo wpisać w kategorie płci. Książka przedstawia je jako kluczowy wymiar życia psychicznego, który zostaje powiązany i uporządkowany za pośrednictwem znaczeń kulturowych.

traumatofobia (traumatophobia)

Sztywny lęk przed traumą

Określenie tendencji do traktowania traumy wyłącznie jako krzywdy lub katastrofy. Autorzy twierdzą, że takie ujęcie może powstrzymywać klinicystów przed rozważaniem, w jaki sposób ludzie mogą twórczo odpowiadać na bolesne doświadczenia. Nie zaprzeczają szkodom powodowanym przez traumę; sprzeciwiają się uznawaniu jej obecności za automatyczny dowód, że czyjaś płeć lub seksualność ma charakter patologiczny.

ogólna teoria uwiedzenia

Komunikaty kształtują życie psychiczne

Ujęcie Laplanche’a opisujące, jak psychika dziecka rozwija się poprzez komunikaty otrzymywane od dorosłych. Zwykłe komunikaty, w tym opieka, zostają zmienione przez nieświadomość dorosłego i dlatego zawierają elementy, których dziecko nie potrafi w pełni zrozumieć. Dziecko odpowiada na nie, dokonując ich przekładu i wykorzystując dostępne znaczenia kulturowe do tworzenia fantazji oraz organizacji psychicznej.

Pobierz PDF

Aby zachować streszczenie „Płeć bez tożsamości” na później, pobierz bezpłatny plik PDF. Możesz je wydrukować lub przeczytać offline w dogodnym dla siebie momencie.
Download PDF

Pobierz EPUB

Aby przeczytać streszczenie „Płeć bez tożsamości” na czytniku lub w aplikacji, pobierz bezpłatny plik EPUB. Cyfrowy format książki .epub idealnie nadaje się do czytania e-booków na telefonach, tabletach i czytnikach.
Download EPUB
Chcesz przeczytać całą książkę?
Obserwuj
Słuchaj
Główna
Swipe
Biblioteka
Aplikacja
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Słuchaj, dodawaj zakładki i więcej
Porównaj funkcje Darmowy Pro
📖 Czytaj streszczenia
Czytaj nieograniczoną liczbę streszczeń. Darmowi użytkownicy otrzymują 3 miesięcznie
🎧 Słuchaj streszczeń
Słuchaj nieograniczonej liczby streszczeń w 40 językach
—
❤️ Nieograniczone zakładki
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📜 Nieograniczona historia
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📥 Nieograniczone pobieranie
Darmowi użytkownicy mają limit 1
—
Harmonogram bez ryzyka
Dziś: Uzyskaj natychmiastowy dostęp
Słuchaj pełnych streszczeń ponad 26 000 książek. To ponad 12 000 godzin audio!
Dzień 2: Przypomnienie o okresie próbnym
Wyślemy Ci powiadomienie, że okres próbny wkrótce się kończy.
Dzień 3: Rozpoczęcie subskrypcji
Opłata zostanie pobrana 24 lis,
anuluj w dowolnym momencie wcześniej.
Consume 2.8× More Books
2.8× więcej książek Słuchanie Czytanie
Nasi użytkownicy nas kochają
1M+ czytelników
Trustpilot Rating
TrustPilot
4.6 Doskonały
Ta strona to prawdziwa rewolucja. Czytam streszczenia książek szybciej niż kiedykolwiek. Bardzo, bardzo polecam.
— Dave G
Warte mojego czasu i pieniędzy, naprawdę dobrze zrobione. Nigdy nie widziałem tak dobrych streszczeń na innych stronach. Bardzo pomocne!
— Em
Gorąco polecam!! Fantastyczna usługa. Idealna dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż zajawka, ale nie potrzebują wszystkich szczegółów pełnego audiobooka.
— Greg M
Oszczędź 62%
Roczny
$119.88 $44.99/rok/rok
$3.75/mies.
Miesięczny
$9.99/mies.
Rozpocznij 3-dniowy darmowy okres próbny
3 dni za darmo, potem $44.99/rok. Anuluj w dowolnym momencie.
Unlock a world of fiction & nonfiction books
Ponad 26 000 książek w cenie 2 książek
Przeczytaj dowolną książkę w 10 minut
Odkrywaj nowe książki jak na Tinderze
Zamów dowolną książkę, jeśli nie ma jeszcze streszczenia
Czytaj więcej książek niż ktokolwiek, kogo znasz
Aplikacja nr 1 dla miłośników książek
Lifelike & immersive summaries
30-dniowa gwarancja zwrotu pieniędzy
Pobieraj streszczenia w formatach EPUB i PDF
Anuluj w każdej chwili kilkoma kliknięciami

Dlaczego tylko jedno streszczenie?

Skaner
Znajdź kod kreskowy do zeskanowania

⭐
⭐
⭐
Mamy dla Ciebie specjalny prezent
Otwórz
Rabat 38%
RABAT DLA CIEBIE
⭐
⭐
⭐
$79.99
$49.99/rok
Tylko $4.16 miesięcznie
Kontynuuj
Wystarczą 2 kliknięcia, by zacząć. Rezygnacja jest bardzo prosta
Ustawienia
Ogólne
Widget
Ładowanie...