Kluczowe wnioski
Traktuj cold calling jako umawianie spotkań, a nie skróconą prezentację sprzedażową.
Zdobądź szansę na kolejną rozmowę. Główna teza Schiffmana jest taka, że telefon do osoby, która nie zaprosiła do kontaktu, powinien służyć umówieniu spotkania, a nie wyjaśnieniu całej oferty ani sfinalizowaniu sprzedaży. Sprzedawca nie może dopasować przekonującego rozwiązania, zanim nie pozna sposobu działania potencjalnego klienta. Telefon ma jedno zadanie: otworzyć drzwi do takiej rozmowy.
Konkuruj z rutyną. Książka wskazuje status quo, czyli obecny sposób prowadzenia działalności przez potencjalnego klienta, jako głównego rywala. Schiffman dzieli potencjalną sprzedaż na trzy ogólne grupy: tę, która wynika z istniejącego popytu, tę, której sprzedawca nie zdobędzie, oraz tę, którą można pozyskać dzięki umiejętnemu docieraniu do klientów. Jego metoda cold callingu koncentruje się na tej części rynku, o którą można zawalczyć. Podział na trzy części to model motywacyjny, a nie potwierdzone prawo rynkowe.
Najważniejsze rozróżnienie dotyczy tu nawiązania relacji i prowadzenia sprzedaży. Pozwala uniknąć częstego błędu kategorialnego: próby przedstawienia pełnej argumentacji, zanim pozna się sytuację kupującego. Ujęcie status quo jest szczególnie użyteczne, bo przenosi uwagę z cech konkurencyjnych ofert na wysiłek i ryzyko, jakie klient wiąże ze zmianą przyzwyczajeń. Podział na trzy części należy jednak traktować jako heurystykę, a nie prognozę. Na niektórych rynkach istniejący popyt jest niewielki, a do części potencjalnych klientów nie można dotrzeć z przyczyn prawnych lub praktycznych. Dobra strategia rozmów telefonicznych zaczyna się od trafności i uzasadnionego powodu do spotkania, a nie od wytrwałości dla samej wytrwałości.
Spotkania tworzą potencjalnych klientów, a potencjalni klienci — sprzedaż: stale uzupełniaj lejek.
Śledź kolejne etapy. Skrót Schiffmana, A=P=S (spotkania–potencjalni klienci–sprzedaż), opisuje ciąg prowadzący od spotkań przez aktywnych potencjalnych klientów do sprzedaży. Nie oznacza to, że liczby na każdym etapie są równe. Spotkań musi być więcej niż potencjalnych klientów, a tych z kolei więcej niż zawartych transakcji. Jeśli przestaniesz umawiać nowe spotkania, niedobór może nie odbić się na przychodach, dopóki nie upłynie cały cykl sprzedaży.
Zacznij, zanim nadejdzie spadek. Książka obrazuje to opóźnienie na przykładzie firmy, której cykl sprzedaży i proces płatności mogły trwać nawet sześć miesięcy. Firma programistyczna, która po udanej pierwszej połowie roku zaprzestała poszukiwania klientów, później odkryła, że napływ nowych zleceń ustał. Schiffman opisuje też własną firmę, która przerwała poszukiwania klientów w czasie intensywnej realizacji zlecenia, a następnie odczuła spadek koniunktury. Praktyczna lekcja jest taka, by nieustannie docierać do nowych klientów, nawet gdy bieżąca praca idzie dobrze.
To model lejka z opóźnieniem: dzisiejsza aktywność wpływa na przyszłe wyniki, niekoniecznie na prowizję w tym tygodniu. Jest przydatny przy planowaniu, bo wyjaśnia, dlaczego pełny kalendarz może maskować nadchodzącą lukę w przychodach. Z punktu widzenia operacyjnego system potrzebuje stałego dopływu, a nie sporadycznych zrywów. Model jest jednak uproszczony. Polecenia, odnowienia umów, zmiany budżetów i wyjątkowo długie cykle sprzedaży mogą wpływać na terminy. Śledzenie opóźnień we własnej firmie jest bardziej użyteczne niż kopiowanie stałego limitu działań prospectingowych z innej.
Mierz każdy współczynnik konwersji, a potem popraw o jeden najsłabsze ogniwo.
Licz przejścia między etapami. Schiffman zachęca sprzedawców, by odnotowywali liczbę wykonanych połączeń, rozmów, pierwszych spotkań, wszystkich wizyt i sprzedaży. W jednym przykładzie przedstawiciel handlowy w ciągu dziesięciu tygodni wykonał 293 połączenia, odbył 149 rozmów, umówił 49 pierwszych spotkań, odbył łącznie 83 wizyty i sfinalizował 10 transakcji. Te dane pomagają ustalić, co ogranicza wyniki. Mała liczba rozmów może wskazywać na nieodpowiednią porę kontaktu; wiele rozmów, ale niewiele spotkań — na problem z samą rozmową telefoniczną.
Oprzyj się na własnym poziomie wyjściowym. Schiffman podaje też inny przykład: 15 telefonów dziennie pozwala dotrzeć do około siedmiu osób i umówić mniej więcej jedno nowe spotkanie. Osiem spotkań łącznie, wraz z kolejnymi wizytami, prowadzi do około jednej sprzedaży. Wskazuje też pięć sposobów na zwiększenie dochodu: wykonywać więcej telefonów, docierać do większej liczby osób, umawiać więcej spotkań, finalizować więcej spośród nich albo zwiększać wartość każdej sprzedaży. To możliwości, które należy sprawdzić na podstawie rzeczywistych wyników, a nie uniwersalne normy konwersji.
Książka przedstawia poprawę wyników sprzedaży jako problem pomiaru, a nie ocenę charakteru. To istotna zmiana: słabe wyniki można zbadać na etapie, na którym występują, zamiast przypisywać je mglistemu brakowi motywacji. Lejek pokazuje też, że poprawa jednego współczynnika konwersji może być ważniejsza niż samo zwiększenie liczby działań. Podane proporcje są jednak osobistymi przykładami, a nie branżowymi punktami odniesienia; wyższy odsetek umówionych spotkań nie musi być lepszy, jeśli spada ich jakość. Przydatna dyscyplina polega na spójnym definiowaniu etapów, rzetelnym ich rejestrowaniu i porównywaniu wyników w odpowiednio długim okresie, by odróżnić prawidłowość od szczęśliwego tygodnia.
Zacznij od tego, co istotne, i wprost zaproponuj konkretny termin spotkania.
Jasno określ cel. Kolejne kroki rozmowy według Schiffmana to zwrócenie się do potencjalnego klienta, przedstawienie siebie i firmy, podanie konkretnego powodu telefonu, zadanie trafnego pytania kwalifikującego, a następnie zaproponowanie terminu spotkania. Krótkie i zgodne z prawdą wspomnienie o współpracy z podobnymi organizacjami może ułatwić zrozumienie powodu kontaktu. Dzwoniący nie powinien udawać, że wie, jak oferta pomoże, zanim pozna sytuację potencjalnego klienta.
Zapytaj o termin. Zamiast ogólnie pytać, czy potencjalny klient może być zainteresowany, Schiffman zaleca wskazanie konkretnego dnia i godziny. Konkretne zaproszenie daje rozmówcy coś określonego, co może zaakceptować, odrzucić lub przełożyć. Schiffman nazywa to zasadą odpowiadania w podobnej formie: kształt pytania wpływa na kształt odpowiedzi. Skrypt należy ćwiczyć, aż zabrzmi naturalnie, dzięki czemu dzwoniący może słuchać, zamiast za każdym razem improwizować każde zdanie.
Siłą tej struktury nie jest magiczna formułka, lecz ograniczenie niejasności. Potencjalny klient dowiaduje się, kto dzwoni, dlaczego rozmowa ma znaczenie i o jakie działanie chodzi. Badania nad komunikacją pokazują, że pytania kształtują zakres rozważanych odpowiedzi; jasne zaproszenie łatwiej rozpatrzyć niż nieprecyzyjne pytanie o zainteresowanie. Jasność nie daje jednak przyzwolenia na sztuczne tworzenie poczucia pilności ani ukrywanie, że chodzi o sprzedaż. Trafny powód i rzetelny opis firmy sprzyjają zaufaniu, a bezpośrednia propozycja terminu powinna pozostać zaproszeniem, a nie założeniem, że potencjalny klient jest winien dzwoniącemu spotkanie.
Traktuj typowe odmowy jako informację, ale uszanuj wyraźne, ostateczne „nie”.
Przygotuj się na typowe odpowiedzi. Schiffman wskazuje cztery częste odpowiedzi: potencjalny klient jest zadowolony z obecnego dostawcy, nie jest zainteresowany, jest zbyt zajęty albo prosi o materiały. Jego metoda polega na tym, by nie wdawać się w spór. Zadowolony klient może mieć rozwiązanie, które nowa usługa mogłaby uzupełnić; zapracowana osoba może rozważyć spotkanie w późniejszym terminie; osobę proszącą o materiały można zapytać, czy krótkie spotkanie byłoby bardziej przydatne. Dzwoniący może też nawiązać do tego, co mówi potencjalny klient, i zadać trafne pytanie.
Słuchaj, by rozpoznać rzeczywistą przeszkodę. W jednej z historii pracownik banku najpierw powiedział, że jest zadowolony z obecnego rozwiązania. Gdy sprzedawca odpowiedział bez podważania jego słów, rozmówca wyjawił, że prawdziwą przeszkodą jest budżet. Można było więc zająć się rzeczywistym ograniczeniem. Schiffman odradza niekończące się odpieranie zastrzeżeń: po kilku próbach należy uprzejmie zakończyć rozmowę i przejść dalej. Odmowa może ujawnić kontekst, ale nie zobowiązuje do dalszego naciskania.
Cenną ideą jest słuchanie nastawione na diagnozę. Pierwsza odpowiedź może być skrótem konwersacyjnym, a nie pełnym wyjaśnieniem, więc spokojne, trafne pytanie uzupełniające może pomóc odkryć, co naprawdę ma znaczenie. Przypomina to dobrą rozmowę badawczą: nie należy bronić rozwiązania, zanim zrozumie się problem. Ważne jest jednak, by pamiętać, że nie każda odmowa jest zaproszeniem do dalszych pytań. Wielokrotne przeformułowywanie wyraźnego odrzucenia może wywołać reaktancję — opór pojawiający się, gdy ktoś czuje zagrożenie dla swojej autonomii. Metoda działa najlepiej, gdy kolejne pytanie pomaga zrozumieć sytuację także potencjalnemu klientowi, a stanowcze „nie” kończy rozmowę.
Wykorzystaj to, co potencjalni klienci już robią, by uzasadnić spotkanie.
Wykorzystaj punkt zaczepienia (The Ledge). Tak Schiffman nazywa manewr polegający na zadaniu pytania, które daje dzwoniącemu punkt zaczepienia, gdy rozmowa utknie w martwym punkcie lub potencjalny klient od razu zażąda prezentacji oferty. Zamiast przechodzić do długiego wyjaśnienia, dzwoniący krótko odpowiada, a następnie pyta o pracę potencjalnego klienta, jego obecny proces lub rolę. Odpowiedź staje się podstawą do zaproponowania spotkania, podczas którego można omówić, jak oferta mogłaby się wpisać w obecną sytuację.
Najpierw pytaj, dopiero potem oceniaj dopasowanie. W jednym z przykładów potencjalny klient mówi, że organizacja nie korzysta z formalnych szkoleń sprzedażowych. Dzwoniący pyta, jak przygotowuje się nowych sprzedawców. Gdy potencjalny klient opisuje obecny sposób działania, dzwoniący proponuje spotkanie, by omówić, czy oferowana usługa mogłaby go uzupełnić. Chodzi o to, by dowiedzieć się wystarczająco dużo, aby złożyć trafne zaproszenie, a nie zastawić pułapkę sprytnym pytaniem ani twierdzić, że każde istniejące rozwiązanie da się ulepszyć.
Punkt zaczepienia (The Ledge) działa najlepiej, gdy rozumie się go jako przejście od prezentowania oferty do poznawania potrzeb. Zmienia niejasne zastrzeżenie w okazję do poznania sposobu pracy, zakresu uprawnień i obecnych praktyk — informacji, które często mówią więcej niż pierwsza odpowiedź „tak” lub „nie”. To naturalnie łączy się ze sprzedażą doradczą, w której diagnoza poprzedza rekomendację. O etycznym charakterze metody decyduje szczera ciekawość. Pytania, których jedynym celem jest skierowanie każdej odpowiedzi ku spotkaniu, mogą sprawiać wrażenie ukrytego skryptu. Informacje od potencjalnego klienta powinny realnie wpływać na ocenę, czy oferta ma sens, także na decyzję o zaprzestaniu starań o pozyskanie danego klienta.
Szukaj kontaktów w zaufanych sieciach, pomijanych sygnałach i sąsiednich biurach.
Szukaj poza listami. Schiffman traktuje osobiste kontakty jako źródło poleceń, a nie rynek, któremu można bez reszty sprzedawać. Księgowy, lekarz, agent ubezpieczeniowy czy fryzjer mogą znać osoby, którym przydałaby się dana usługa, pod warunkiem że sprzedawca jasno wyjaśnił, na czym ona polega. Inne możliwości dają organizacje społeczne, konferencje, katalogi, gazety, obecni klienci i klienci nieaktywni. Schiffman opisuje zespół, który przeanalizował gazetę i znalazł 198 potencjalnych klientów wśród firm wcześniej nieuwzględnianych przez zespół.
Rozwijaj kontakty wokół umówionego spotkania. Metoda T-call polega na szukaniu dodatkowych kontaktów w pobliżu umówionego spotkania, na przykład innych odpowiednich osób w tym samym biurze lub pobliskich biurach. Książka zaleca też metodę rekomendacji przez klienta referencyjnego: rzetelne wspomnienie o udanej współpracy z inną organizacją jako kontekstu dla prośby o spotkanie. Taka referencja może pokazać, dlaczego oferta jest istotna, ale nie powinna sugerować, że potencjalny klient został polecony ani że identyczne wyniki są gwarantowane.
Pozyskiwanie kontaktów jest tu formą poszukiwań społecznych i informacyjnych. Osoby zakorzenione w danej branży lub społeczności mogą ujawnić potrzeby, których nie widać na kupionych listach, a wizyta może pomóc odkryć sąsiednich decydentów, niewidocznych zza biurka. Najtrwalszym zasobem nie jest sprytna baza danych, lecz jasne objaśnienie tego, czym zajmuje się sprzedawca — takie, które inni łatwo powtórzą. Podane przez książkę liczby dotyczące konferencji i ogłoszeń prasowych to anegdoty, a nie wiarygodne prognozy skuteczności. Relacje oparte na poleceniach wiążą się też z ryzykiem reputacyjnym: ważniejsze od powoływania się na prestiżowe nazwiska są zgoda, rzetelność i umiar.
Wykorzystuj pocztę głosową do otwierania drzwi, e-mail do podtrzymywania relacji, a telefon — do spraw organizacyjnych.
Dobieraj kanał do zadania. Schiffman zaleca zostawianie zwięzłych wiadomości głosowych, w których dzwoniący przedstawia siebie i firmę, podaje prawdziwy powód kontaktu i prosi o spotkanie lub oddzwonienie. Podaje, że z jego doświadczenia wiadomości z odniesieniem do firmy skutkowały oddzwonieniem w około 65–75 procentach przypadków, a w jednej anegdotycznej kampanii wzmianka o byłym współpracowniku prowadziła niemal zawsze do oddzwonienia. Nie są to wyniki uzyskane w kontrolowanym badaniu. Schiffman odradza też wielokrotne zostawianie wiadomości nowemu kontaktowi.
Używaj pozostałych narzędzi zgodnie z ich przeznaczeniem. Książka odradza wykonywanie cold callingu z telefonu komórkowego, jeśli hałas, zrywane połączenie lub prowadzenie samochodu mogłyby zaszkodzić rozmowie. Zaleca używanie e-maila do dalszego kontaktu z osobami, które znają już nadawcę — krótka wiadomość powinna zawierać jasny następny krok. Podczas spotkania należy wyciszyć telefon. Ogólna zasada brzmi: wybierać kanał, który sprzyja skupieniu i profesjonalizmowi, zamiast traktować każdą nową technologię jako zamiennik rozmowy sprzedażowej.
Te zalecenia dotyczące kanałów komunikacji tak naprawdę odnoszą się do kontekstu i uwagi. Poczta głosowa pozwala potencjalnemu klientowi odsłuchać krótką wiadomość w dogodnym momencie; spotkanie lub e-mail z dalszymi informacjami mogą ułatwić bardziej złożoną wymianę. Hałaśliwa rozmowa albo rozproszony sprzedawca sygnalizują, że kontakt konkuruje z mnóstwem innych spraw. Podane w książce odsetki oddzwonień należy traktować ostrożnie, ponieważ pochodzą z doświadczeń autora, a nie z jawnego eksperymentu. Od czasu publikacji książki zmieniły się też zwyczaje komunikacyjne, dlatego kontakt powinien uwzględniać aktualne oczekiwania, przepisy dotyczące prywatności i preferowany kanał danego potencjalnego klienta. Technologia jest użyteczna, gdy ogranicza tarcia, a nie wtedy, gdy jedynie zwiększa liczbę kontaktów.
Niech każda rozmowa przybliża do sprzedaży, a następnie ćwicz metodę, aż stanie się naturalna.
Rób jeden krok naraz. Czteroetapowy proces sprzedaży Schiffmana składa się z otwarcia, etapu zbierania informacji, prezentacji i finalizacji. Każdy etap powinien prowadzić do sensownego kolejnego kroku. Etap zbierania informacji jest istotny, bo prezentacja powinna odpowiadać sposobowi działania potencjalnego klienta; pokaz może ujawnić jego reakcje, ale sam w sobie nie stanowi przekonującej argumentacji. Schiffman twierdzi, że zbieranie informacji powinno zajmować około trzech czwartych procesu sprzedaży. W jego badaniu osób osiągających wysokie zarobki ze sprzedaży poszukiwaniu potencjalnych klientów przypisano 45 procent sukcesu, a umiejętnościom prezentacyjnym 20 procent; książka nie podaje jednak dość szczegółów, by ocenić metodologię badania.
Ćwicz to, co nieznane. Lekcja golfa z wprowadzenia dostarcza przewodniego obrazu książki: prawidłowa technika może wydawać się niezręczna, zanim powtarzanie uczyni ją płynną. Schiffman zaleca przygotowanie skryptu, odgrywanie scenek, śledzenie wyników i szybkie wdrożenie nowej metody. Jego zalecenie, by zacząć w ciągu 72 godzin i kontynuować przez 21 dni, to wskazówki, a nie uniwersalne progi potwierdzone badaniami. Chodzi o celowe ćwiczenie, po którym następuje ocena i wprowadzenie korekt.
Model etapowy chroni przed dwoma kosztownymi nawykami: prezentowaniem oferty, zanim pozna się sytuację potencjalnego klienta, oraz myleniem przyjemnego spotkania z postępem. Traktuje sprzedaż jako sekwencję decyzji, z których każda wymaga dowodów i określenia kolejnego działania. Ta logika przypomina zarządzanie projektami etapami: ukończenie oznacza osiągnięcie kolejnego wyniku, a nie samo wykonanie jakiejś czynności. Równie słuszny jest nacisk na ćwiczenia: przećwiczony sposób wypowiadania się może ograniczyć obciążenie poznawcze i pozwolić lepiej słuchać. Stały udział procentowy czasu poświęcanego na zbieranie informacji ani 21-dniowy harmonogram nie sprawdzą się jednak w każdej sprzedaży. Tempo powinny wyznaczać złożoność, zaufanie i preferencje kupującego.
Analiza
„Skuteczne pozyskiwanie klientów przez telefon” to praktyczny podręcznik sprzedaży, oparty na jednej zasadniczej korekcie: docieranie do potencjalnych klientów nie jest sprzedażą, lecz działaniem, które umożliwia sprzedaż. Książka prowadzi od ekonomicznej logiki lejka przez mechanikę rozmowy telefonicznej, następnie omawia zastrzeżenia, polecenia i kanały komunikacji, a na końcu przedstawia szerszy proces sprzedaży. Powracające historie sprawiają, że książka, w dużej mierze proceduralna, zapada w pamięć: sprzedawca czekający na zainteresowanie ze strony klientów, firma, która po dobrym okresie przestaje szukać nowych zleceń, oraz sprzedawca mylący wielokrotne wizyty z rzeczywistym postępem.
Najtrwalszy wkład książki ma charakter operacyjny. Autor zaleca sprzedawcom zdefiniowanie etapów, liczenie przejść między nimi, nieprzerywanie poszukiwania klientów w okresach wzmożonej pracy i prowadzenie każdej interakcji tak, by rozwijała relację. To użyteczniejsze niż wezwania do pewności siebie, bo pozwala obserwować i korygować wyniki. Zasada, by najpierw umawiać spotkanie, pomaga też uniknąć chaotycznego przedstawiania oferty, zanim pozna się potrzeby kupującego.
Założenia leżące u podstaw tego schematu wymagają ostrożnego podejścia. Podział sprzedaży na trzy części, przykładowe współczynniki konwersji i podawane odsetki oddzwonień przedstawiono z większą pewnością, niż uzasadniają to dowody zawarte w książce. Najlepiej traktować je jako zachętę do mierzenia wyników, a nie obietnice czy uniwersalne punkty odniesienia. Niektóre taktyki reagowania na odpowiedzi mogą też sprowadzać każde zastrzeżenie do sposobu na powrót do celu sprzedawcy. Współczesna lektura powinna odróżniać niepewną pierwszą reakcję od wyraźnej odmowy i traktować tę drugą jako granicę.
Książka ukazała się w kilku wydaniach, ale wiele jej podstawowych porad pochodzi z kultury sprzedaży skoncentrowanej na rozmowach telefonicznych. Głębsza lekcja pozostaje aktualna mimo zmian technologicznych: używaj narzędzi, by doprowadzić do jasno określonego następnego kroku, i nie myl aktywności z postępem. Najlepsza współczesna wersja tej metody zachowuje dyscyplinę bezpośredniego formułowania próśb i nieustannego docierania do potencjalnych klientów, a zarazem stawia wyższe wymagania dotyczące trafności, zgody i preferowanego kanału kontaktu. Cold calling staje się bardziej wiarygodny, gdy sprzedawca nie tylko próbuje dostać się do środka, lecz potrafi wyjaśnić, dlaczego rozmowa może być warta czasu potencjalnego klienta.
Podsumowanie recenzji
Skuteczne pozyskiwanie klientów przez telefon zbiera przeważnie pozytywne recenzje; czytelnicy chwalą praktyczne porady i bezpośrednie podejście. Wielu uważa tę książkę za pomocną w rozwijaniu umiejętności sprzedażowych, zwłaszcza dla osób początkujących w wykonywaniu zimnych telefonów. Recenzenci doceniają jej motywujący ton i strategie, które łatwo zastosować w praktyce. Niektórzy zauważają, że dla doświadczonych sprzedawców techniki mogą być podstawowe, ale stanowią solidny fundament dla początkujących. Wśród nielicznych zastrzeżeń pojawiają się przestarzałe przykłady i ograniczona przydatność w niektórych branżach. Ogólnie czytelnicy cenią zwięzłość książki i jej nacisk na umawianie spotkań, a nie prowadzenie sprzedaży przez telefon.
Inni czytali również
Słowniczek
A=P=S
Lejek od spotkań do sprzedażySkrótowe określenie Schiffmana opisujące przejście od spotkań przez potencjalnych klientów do sprzedaży. Każdy etap zasila kolejny, przy czym liczba spotkań musi przewyższać liczbę aktywnych potencjalnych klientów, a liczba potencjalnych klientów — liczbę sfinalizowanych transakcji. To model planowania, który pomaga zapewnić przyszłe zlecenia, a nie twierdzenie, że każde spotkanie prowadzi do pozyskania potencjalnego klienta lub sprzedaży.
punkt zaczepienia (The Ledge)
Punkt zaczepienia w rozmowie uzyskany pytaniemTechnika zimnych telefonów, która pozwala odzyskać kierunek rozmowy, gdy potencjalny klient wyraża opór lub prosi o natychmiastową prezentację oferty. Sprzedawca zadaje trafne pytanie o pracę potencjalnego klienta, obecnego dostawcę lub stosowany proces, a następnie wykorzystuje odpowiedź, by ocenić, czy spotkanie ma sens. Jej celem jest rozpoznanie sytuacji i złożenie odpowiedniej propozycji spotkania, a nie zastosowanie sztuczki, dzięki której każda odpowiedź przemawia za sprzedażą.
metoda T-call
Poszukiwanie potencjalnych klientów w pobliżuMetoda wyszukiwania dodatkowych potencjalnych klientów w pobliżu miejsca już umówionego spotkania handlowego. Po spotkaniu z jedną osobą sprzedawca szuka innych osób, z którymi warto porozmawiać w tym samym biurze lub pobliskich biurach. Nazwa nawiązuje do rozchodzenia się od pierwszej wizyty niczym ramiona litery T: podróż i dostęp do jednej organizacji stają się okazją do znalezienia kolejnych kontaktów.
sprzedażowa bieżnia dla chomika (gerbil salesmanship)
Zajęcie bez postępówOkreślenie Schiffmana odnoszące się do działań sprzedażowych, które kręcą się w kółko i nie przybliżają do decyzji. Jako przykład podaje wielokrotne powracanie do tego samego kontaktu bez ustalenia istotnego kolejnego kroku. Termin przeciwstawia wysiłek postępom: wielokrotne telefony czy spotkania nie są produktywne tylko dlatego, że pochłaniają czas.
czteroetapowy proces sprzedaży
Sekwencja od nawiązania kontaktu do finalizacjiSekwencja sprzedażowa obejmująca nawiązanie kontaktu, zbieranie informacji, prezentację i finalizację. Nawiązanie kontaktu otwiera drogę do kolejnej rozmowy, zebrane informacje kształtują prezentację, a prezentacja pomaga podjąć decyzję. Każdy etap powinien prowadzić do jasno określonego następnego kroku w procesie sprzedaży. Model podkreśla, że przed przedstawieniem oferty trzeba poznać sytuację potencjalnego klienta.
metoda rekomendacji przez klienta referencyjnego
Wiarygodny przykład współpracy z klientemMetoda zimnego telefonu polegająca na przywołaniu rzetelnej informacji o współpracy z inną organizacją, aby konkretnie wyjaśnić powód kontaktu. Taka wzmianka dostarcza kontekstu i uzasadnia propozycję spotkania. Nie jest obietnicą, że wyniki osiągnięte u innego klienta się powtórzą, i nie może sugerować polecenia ani rekomendacji, do których nie doszło.
dopasowanie produktu do potrzeb
Dostosowanie oferty do konkretnej sytuacjiOkreślenie Schiffmana oznaczające zastosowanie lub przedstawienie produktu albo usługi tak, by odpowiadały specyfice działalności i celom potencjalnego klienta. Wymaga zrozumienia, czym zajmuje się potencjalny klient i jak przebiega jego praca, zamiast zakładać, że ogólne cechy produktu mówią same za siebie. Zgodnie z tą koncepcją rozpoznanie sytuacji jest warunkiem przedstawienia trafnej oferty.
FAQ
O czym jest „Skuteczne pozyskiwanie klientów przez telefon”?
- Opis: „Skuteczne pozyskiwanie klientów przez telefon” Stephana Schiffmana to poradnik poświęcony opanowaniu sztuki zimnych telefonów w sprzedaży. Przedstawia strategie, które pomagają zamieniać potencjalnych klientów w spotkania, a spotkania w sprzedaż.
- Cel: Książka ma wyposażyć sprzedawców w skuteczne techniki pokonywania typowych przeszkód związanych z zimnymi telefonami, takich jak poczta głosowa, e-mail czy rozmowa z osobami pośredniczącymi.
- Dla kogo: Jest przeznaczona dla osób pracujących w sprzedaży, które chcą poprawić swoje umiejętności wykonywania zimnych telefonów i zwiększyć skuteczność sprzedaży.
Dlaczego warto przeczytać „Skuteczne pozyskiwanie klientów przez telefon”?
- Sprawdzona skuteczność: Książka sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i jest cenionym źródłem wiedzy dla osób pracujących w sprzedaży, które chcą udoskonalić umiejętność wykonywania zimnych telefonów.
- Doświadczony autor: Stephan Schiffman, określany jako najlepszy trener sprzedaży korporacyjnej w Ameryce, dzieli się bogatym doświadczeniem i wiedzą z zakresu szkoleń sprzedażowych.
- Praktyczne porady: Książka zawiera konkretne strategie i techniki, które można od razu zastosować, by poprawić wyniki sprzedaży.
Jakie są najważniejsze wnioski z „Skutecznego pozyskiwania klientów przez telefon”?
- Formuła A=P=S: Spotkania prowadzą do pozyskania potencjalnych klientów, a ci do sprzedaży. Formuła podkreśla, że pierwszym krokiem procesu sprzedaży jest umawianie spotkań.
- Radzenie sobie z zastrzeżeniami: Książka przedstawia strategie reagowania na częste zastrzeżenia, takie jak „Nie jestem zainteresowany” czy „Jestem zbyt zajęty”, by umówić spotkanie.
- Koncepcja punktu zaczepienia (The Ledge): Ta wyjątkowa technika pomaga sprzedawcom odzyskać kontrolę nad rozmową i przekształcić ją w okazję do umówienia spotkania.
Na czym polega formuła A=P=S w „Skutecznym pozyskiwaniu klientów przez telefon”?
- Definicja: A=P=S oznacza: spotkania = potencjalni klienci = sprzedaż. Formuła podkreśla, że umawianie spotkań pomaga pozyskiwać potencjalnych klientów i ostatecznie finalizować sprzedaż.
- Zastosowanie: Sprzedawcy powinni koncentrować się na umawianiu spotkań, które stanowią podstawę ich strategii sprzedażowej.
- Rezultat: Dzięki regularnemu umawianiu spotkań sprzedawcy mogą zbudować solidną bazę potencjalnych klientów, co prowadzi do większej skuteczności sprzedaży.
Jak Stephan Schiffman radzi reagować na zastrzeżenia podczas zimnych telefonów?
- Częste zastrzeżenia: Książka wymienia cztery częste zastrzeżenia: „Jestem zadowolony z tego, co mam”, „Nie jestem zainteresowany”, „Jestem zbyt zajęty” oraz „Proszę przesłać mi materiały”.
- Sposoby reagowania: Schiffman proponuje konkretne odpowiedzi na każde zastrzeżenie, na przykład wykorzystanie punktu zaczepienia (The Ledge), by skierować rozmowę z powrotem ku umówieniu spotkania.
- Empatia i prawda: Zamiast okazywać empatię, Schiffman radzi mówić prawdę i przywoływać rzeczywiste przykłady korzyści, jakie inni klienci odnieśli z usługi.
Czym jest koncepcja punktu zaczepienia (The Ledge) w „Skutecznym pozyskiwaniu klientów przez telefon”?
- Definicja: Punkt zaczepienia (The Ledge) to technika odzyskiwania kontroli nad rozmową podczas zimnego telefonu poprzez zadanie pytania, które prowadzi z powrotem do umówienia spotkania.
- Cel: Pomaga sprzedawcom prowadzić dłuższe rozmowy i odpowiadać na zastrzeżenia, nie tracąc z oczu celu — umówienia spotkania.
- Zastosowanie: Wykorzystując punkt zaczepienia, sprzedawcy mogą zamienić negatywne odpowiedzi w okazję do spotkania z potencjalnymi klientami.
Jakie elementy zimnego telefonu Stephan Schiffman uznaje za skuteczne?
- Pięć elementów: Książka wyróżnia pięć podstawowych elementów zimnego telefonu: przyciągnięcie uwagi rozmówcy, przedstawienie siebie i swojej firmy, wyjaśnienie powodu telefonu, zadanie pytania wstępnie kwalifikującego oraz umówienie spotkania.
- Bezpośrednie podejście: Schiffman podkreśla, jak ważne jest, by w prośbie o spotkanie mówić wprost i konkretnie.
- Bez sztuczek: Książka odradza chwytliwe, sztuczne rozpoczęcia rozmowy i stawia na prostą komunikację.
Jak „Skuteczne pozyskiwanie klientów przez telefon” omawia korzystanie z telefonów komórkowych w sprzedaży?
- Ograniczenia: Schiffman odradza wykonywanie zimnych telefonów z komórki ze względu na problemy takie jak zrywane połączenia i hałas w tle.
- Profesjonalizm: Zaleca wykonywanie połączeń z telefonu stacjonarnego, by zapewnić dobrą jakość rozmowy i profesjonalny wizerunek.
- Właściwe zastosowanie: Telefonu komórkowego można używać do kontaktu z biurem lub powiadomienia klientów o opóźnieniu, ale nie do pierwszych zimnych telefonów.
Jakie są najlepsze cytaty z „Skutecznego pozyskiwania klientów przez telefon” i co oznaczają?
- „Spotkania = potencjalni klienci = sprzedaż”: Ten cytat oddaje główną formułę książki i podkreśla, że pierwszym krokiem procesu sprzedaży jest umawianie spotkań.
- „Ludzie odpowiadają w podobny sposób”: Podkreśla, że sposób komunikowania się z potencjalnymi klientami wpływa na ich odpowiedzi, oraz zachęca sprzedawców do uprzejmości i bezpośredniości.
- „Największym konkurentem jest status quo”: Cytat przypomina sprzedawcom, że największym wyzwaniem jest przekonanie potencjalnych klientów do odejścia od obecnych rozwiązań.
Jak Stephan Schiffman radzi skutecznie korzystać z poczty głosowej podczas zimnych telefonów?
- Zostaw wiadomość: Schiffman radzi zostawiać krótką i przekonującą wiadomość, w której znajdzie się wzmianka o wspólnym znajomym lub udanym przykładzie współpracy.
- Strategia dalszego kontaktu: Zaleca, by po wiadomości głosowej zadzwonić ponownie, zakładając, że potencjalny klient jest zainteresowany umówieniem spotkania.
- Częstotliwość: Ogranicz wiadomości głosowe do jednej tygodniowo, by nie przytłaczać potencjalnego klienta i zachować profesjonalizm.
Jakie są zasady skutecznej sprzedaży według „Skutecznego pozyskiwania klientów przez telefon”?
- Koncentracja na kolejnym kroku: Każdy etap procesu sprzedaży powinien prowadzić do następnego, a ostatecznym celem jest sfinalizowanie transakcji.
- Zasada 72 godzin: Wprowadź nowe techniki w ciągu 72 godzin, by stały się częścią codziennej rutyny.
- Przewidywanie zastrzeżeń: Przygotuj się na częste zastrzeżenia i miej gotowe odpowiedzi, które pomogą posunąć rozmowę naprzód.
Jak „Skuteczne pozyskiwanie klientów przez telefon” zaleca wykorzystywać e-mail w sprzedaży?
- Narzędzie do dalszego kontaktu: E-mail najlepiej sprawdza się w dalszym kontakcie z potencjalnymi klientami po nawiązaniu pierwszego kontaktu, a nie przy wykonywaniu zimnych telefonów.
- Profesjonalny ton: Zachowuj profesjonalny ton i dbaj o poprawność oraz staranne zredagowanie wiadomości.
- Jasne tematy wiadomości: Pisz tematy, które jasno wskazują cel e-maila i zachęcają odbiorcę do jego otwarcia.
Pobierz PDF
Pobierz EPUB
.epub idealnie nadaje się do czytania e-booków na telefonach, tabletach i czytnikach.