Temel Çıkarımlar
Cihazlardan daha fazlasını beklerseniz, insanlardan daha azını istemeye başlayabilirsiniz
Temel tersine dönüş. Turkle'ın araştırması, iki teknolojiyi mahrem alanlara kadar izliyor: arkadaşlık sunuyormuş gibi görünen sosyal robotlar ve insan temasını sürekli ama kontrol edilebilir kılan ağa bağlı cihazlar. Bir annenin anlattığı hikâye bu kaymayı çok iyi özetliyor: bakıcıyla görüşmeye geldiğinde, evdeki genç kadın birkaç adım ötedeki bakıcının kapısını çalmak yerine ona mesaj atmış. Küçük kolaylıklar, neyin normal hissettirdiğini değiştirebiliyor.
Kendini açığa vurmadan bağlantı. Turkle, yalnızlığın ve yakınlık korkusunun, sürtünmesiz teması özellikle cazip kıldığını savunuyor. Mesajlaşma istendiği an durdurulabiliyor; bir robot hoşnut etmek üzere tasarlanabiliyor. Tehlike yalnızca cihazların zaman almasında değil. Asıl sorun, kolaylıklarının beklentileri yeniden belirleyebilmesi ve başka bir insanın karmaşık ilgisini fazla gelir hale getirebilmesi.
Bu argüman, teknolojiye dair bir hüküm olarak değil, varsayılanlarla ilgili bir soru olarak ele alındığında en güçlü hâlini alıyor. Bir mesaj, mesafelere rağmen bir ilişkiyi sürdürebilir; bir robot, hiçbir insanın bulunmadığı anda teselli sunabilir. Asıl ayrım, bir aracın insan bağlarını tamamlayıp tamamlamadığı, yoksa onların taleplerinden kaçmanın tercih edilen yolu hâline gelip gelmediğidir. Bu ayrım, tartışmayı ekranların iyi mi kötü mü olduğundan uzaklaştırıp, düşük riskli teması karşılanabilir tek temas gibi gösteren toplumsal koşullara yöneltiyor.
Özen, programlanmış bir nesneyi bir ilişki gibi hissettirebilir
Kullanıcılar boşlukları doldurur. Turkle, ELIZA etkisini, insanların bir konuşma programında bulunmayan anlamı ve anlayışı kendilerinin eklemesi eğilimi olarak adlandırıyor. 1970'lerde kullanıcılar ELIZA'nın basit bir betik olduğunu biliyordu; yine de bazıları ona yaslarını, okul korkularını ve kalp kırıklıklarını anlattı. Bağ, programın kavrayışından değil, insanların alışverişe getirdiklerinden doğuyordu.
Bakım verme bağlılığı derinleştirir. Sonraki oyuncaklar bu daveti daha da görmezden gelinmez kıldı. Tamagotchi'lerin beslenmesi ve temizlenmesi gerekiyordu; Furby'ler öğreniyor, korku ya da sevgi ifade ediyor gibi görünüyordu. Çocuklar bir Furby arızalandığında endişelendi, bazıları ölen bir Tamagotchi'yi sıfırlamak yerine yas tuttu. Özen, nesneyi tekil hissettirdi; ona bakan kişiyle paylaşılan bir geçmişi vardı. Turkle, bu tür etkileşimli nesnelere ilişkisel eserler diyor.
Bu anlatım, aldatma ile katılım arasında önemli bir ayrım yapıyor. İnsanlar bir cihazın tam olarak nasıl çalıştığını bilseler de ona duygusal olarak karşılık verebilir; çünkü insanın toplumsal algısı bir bakış, bir ses ya da görünür bir ihtiyaç gibi ipuçlarıyla tetiklenir. Makinenin buna denk gelen bir iç yaşamı olmasa bile, bu tepki kullanıcıda gerçektir. Dolayısıyla etik soru, kullanıcıların safdil olup olmadığı değil, tasarımcıların karşılıklılığın sınırlarını açıkça belirtmeden bilerek bağlanma uyandırıp uyandırmamaları gerektiğidir.
Kişiye göre biçimlenmiş arkadaşlığı, başka bir insanın bakış açısıyla karıştırmayın
Bir yoldaş karşı çıkabilir. Turkle, duyarlı bir nesne tarafından teselli edilmeyi karşılıklı bir ilişki içinde olmaktan ayırıyor. Bir insanın, başkasının ihtiyaçlarına uyacak şekilde ayarlanamayan bir geçmişi ve bakış açısı vardır. Bir robot ilgiyi taklit edebilir, ama başka birinin neler yaşadığını anlayamaz ve gerçek bir direnç gösteremez.
Güvenliğin bir bedeli var. Çocuklar, Sony'nin robot köpeği AIBO'yu bazı açılardan canlı bir evcil hayvana tercih edilir buldu: tüy dökmüyor, ısırmıyor, ölmüyordu ve uygunsuz bir anda kapatılabiliyordu. Turkle, bunun bağlanmayı kolaylaştırırken empatinin geliştiği talepleri ortadan kaldırmasından endişe ediyor. Zaten güçlü sosyal becerilere sahip yetişkinlerin robotik arkadaşlığı, ilişki kurmayı hâlâ öğrenen çocuklardan farklı kullanabileceğini de not ediyor.
Teselli ile karşılıklılık arasındaki ayrım, robotiğin ötesinde de işe yarıyor. Bir günlük, bir evcil hayvan ya da özenle tasarlanmış bir uygulama, birinin duygularını düzenlemesine yardımcı olabilir; ama bir insanın yerini almaz. Bir araç arkadaş ya da öğretmen olarak pazarlandığında, özellikle sergilenen ilgiyi karşılıklılığın modeli sayabilecek çocuklar söz konusuysa, endişe keskinleşir. Yine de bu karşılaştırma insan ilişkilerini romantikleştirmemeli: insanlar ihmalkâr ya da zarar verici olabilir. Asıl soru, nasıl bir destek sunulduğu ve bunun gerçekte neyi sağlayabildiğidir.
Bakım robotlarını kaçınılmaz bir çözüm olarak değil, kamusal bir tercih olarak görün
Bir fok teselli sunuyor. Bir huzurevinde Miriam, tüylü bir robot fok olan Paro'yu okşadı ve onun kendi üzüntüsünü paylaştığını hayal etti. Programlanmış tepkileri onu yatıştırdı; oysa kaybı ya da oğluyla arasındaki kopukluk hakkında hiçbir şey anlamıyordu. Başka bir sakin olan Andy, eski eşine dair anıları yeniden yaşamak için robotik bir bebek kullandı. Bu deneyimler yaşayan insanlar için anlamlıydı; ama aynı zamanda taklit edilmiş özenin, kıt olan insan ilgisinin yerini ne kadar kolay tutabileceğini de gözler önüne serdi.
İşi kim alacak? Turkle, robotların hatırlatmalar ya da izleme gibi pratik işlerde yardımcı olabileceğini kabul ediyor. Ancak yardımdan arkadaşlığa sıçramayı, özellikle kurumların yeterli personeli olmadığında, sorguluyor. Bir beşinci sınıf, robotların yaşlıların yalnızlığının gerçek yanıtı olup olmadığını sordu. Onların sorusu, dikkati mühendislikten bakıma, emeğe ve kaynaklara dair kararlara kaydırıyor.
Buradaki en verimli ayrım, bir bakım verenin yeteneklerini genişleten makine ile bakım verenin varlığının yerini alan makine arasındadır. Yardımcı araçlar bağımsızlığı koruyabilir ya da bir ailenin evde bakım sağlamasına yardımcı olabilir. Ama arkadaşlığı teknik bir çözüm olarak sunmak, yalnızlığı ilk başta yaratan siyasa tercihlerini gizleyebilir. Aynı cihaz bir ortamda yararlı olurken, bir başkasında insan temasını geri çekmek için bahane olabilir. Değerlendirme yalnızca kullanıcı memnuniyetini değil, insan bakımının azaltılıp azaltılmadığını da kapsamalıdır.
Paylaşılan dikkati, sürekli ulaşılabilir olma talebinden koruyun
Varlık bölünebilir. Turkle, Ellen'ın büyükannesiyle yaptığı haftalık Skype görüşmelerini anlatıyor. Görüşmeler eskisinden daha uzun ve sıktı, ama Ellen konuşurken gizlice e-postasını kontrol ediyordu. Ekran onları birbirine bağlıyordu, yine de Ellen gerçekten dinlemediğini hissediyordu. Kamusal alanlarda, fiziksel olarak bir arada olan ama cihazlarındaki uzak sohbetlere bakan insanlar gözlemledi.
Hız, işi değiştirir. Mobil erişim, insanlara neredeyse her an aileleri ve iş arkadaşları için ulaşılabilir olduklarını hissettiriyor. Kitap, 2010'a ait bir tahmine göre gençlerin ayda üç binden fazla kısa mesaj gönderdiğini aktarıyor. Turkle ayrıca, aynı anda birden fazla işle uğraşan insanların, hokkabazlık yaptıkları görevlerde daha kötü performans gösterdiğini bulan araştırmalara da atıfta bulunuyor. Bir güne daha fazlasını sığdırma hissi, dikkat ve düşünce üzerindeki bedeli gizleyebilir.
Dikkat yalnızca özel bir kaynak değil; insanların başka bir kişinin önemli olduğunu belirtme yollarından biridir. Bu, aynı mesajın, dikkatli bir konuşma sırasında mı geldiğine yoksa onunla yarıştığına bağlı olarak neden özenli ya da küstah hissettirebileceğini açıklamaya yardımcı olur. Yine de kesintisiz dikkat her an talep edilemez. Daha pratik bir ölçüt, dikkati okunabilir kılmaktır: önemli bir şey söz konusu olduğunda cihazsız sohbetler üzerinde anlaşmak ve kesintileri, sessizce varlığı yeniden tanımlamalarına izin vermek yerine açıkça belirtmek.
Gençlere, ağlarına ne hissedeceklerini sormadan önce hissetmeleri için alan tanıyın
Bir duygu, bir mesaja dönüşür. Turkle, duygular yüzeye çıkar çıkmaz arkadaşlarına mesaj atan ve biri yanıt verene kadar huzursuz kalan genç Julia'yı anlatıyor. Julia'nın telefonu aynı zamanda güvenlik anlamına geliyordu: 11 Eylül saldırıları sırasında annesine ulaşamayınca, sürekli bağlantıyı bir korunma biçimi olarak görmeye başlamıştı. Alışkanlığı sadece hafiflik değildi. Ayrılık ve kayıp korkularını yansıtıyordu.
Bağlantı, gelişimi şekillendirebilir. Turkle, işbirlikçi benliği, duyguların anında paylaşım ve başkalarından gelen geri bildirim yoluyla deneyimlenmesi olarak adlandırıyor. Cep telefonları gençlere, ebeveynleri ve arkadaşlarını erişim mesafesinde tutarken seyahat özgürlüğü veriyor. Ama aynı bağ, yalnızlığı ve bağımsız karar vermeyi pratik etmeyi zorlaştırabilir. Kitap, genç insanlardan ani bir bağlantı kopuşu talep etmeyi değil, deney yapmaya ve düşünmeye alan tanımayı savunuyor.
Gerilim, bağımsızlık ile bağımlılık arasında mutlak bir karşıtlık değil. Gelişim çoğu zaman destekleyici ilişkilere dayanır ve güvenilir bir arkadaş, genç bir insanın bir duyguyu adlandırmasına veya daha az yalnız hissetmesine yardımcı olabilir. Endişe, anında geri bildirimin duygusal netliğe giden tek yol hâline gelip gelmediğidir. Sağlıklı bir iskele, düşünmenin yerini almaz, onu destekler: göndermeden önce bir duraklama, özel yazı yazma ya da güvenilir bir yetişkinle konuşma, sürekli ulaşılabilirliği aidiyetin bedeli yapmadan duygunun şekillenmesine izin verebilir.
Çevrimiçi kimlik oyununu kullanın, ama arşivin sizi takip ettiğini unutmayın
Profiller performansa davet eder. Genç Audrey, Facebook profilini dijital bir ikiz olarak tanımladı: fotoğrafları düzenliyor, üslubunu ayarlıyor ve kendisinin hangi versiyonunun onay çektiğini izliyordu. Çevrimiçi dünyalar yararlı denemeleri de destekleyebilir. Genç bir kadın daha atılgan bir kimliği keşfetmek için bir oyun kullandı; bir başkası ise protez bacağından bahsetmeyi bir avatar aracılığıyla çalıştı.
Denemelerin sınırları vardır. Daha önceki birçok çevrimiçi dünyanın aksine, sosyal ağlar profilleri, mesajları ve fotoğrafları kullanıcılar yeni bir başlangıç istedikten çok sonra bile saklayabilir. Öğrenci Brad, profili için en sevdiği grupları seçmenin sıradan tercihleri birer kimlik sınavına dönüştürdüğünü fark etti. Turkle'ın endişesi, kamusal performansın ve kalıcı kayıtların keşfi öz-denetime çevirebilmesi ve kişinin kendisinin önceki bir versiyonunu gözden geçirmesi ya da ondan büyümesi için çok az alan bırakması.
Kitap iki gerçeği bir arada tutuyor: özenle hazırlanmış kimlikler değerli bir prova alanı sunabilir ve kamusal kendini sunum, benliği onay kazananla daraltabilir. Bu gerilim, kimlik çalışması hem denemeye hem de değişim alanına ihtiyaç duyan ergenler için özellikle önemli. Bu nedenle bir platformun tasarımı, bireyin muhakemesi kadar önemlidir. İzleyici kontrolleri, anlamlı silme ve dolaşım sınırları yalnızca gizlilik özellikleri değildir; çevrimiçi kimliğin keşfedici mi kalacağını yoksa kalıcı bir kamusal kayda mı dönüşeceğini belirlemeye yardımcı olurlar.
Herkese açık bir itiraf utancı hafifletebilir, ama zararı onarmaz
İfade, onarım değildir. Turkle, insanların sırlarını anonim olarak paylaştığı ve nezaketten sert yargıya kadar her türlü yanıt aldığı çevrimiçi itiraf sitelerini okudu. Hemşire Sheryl, çevrimiçi itirafın başkalarına zarar veren eylemleri konusunda kendini huzurlu hissettirdiğini söyledi, ama bu onu özür dilemeye ya da telafi etmeye götürmedi. Dijital bir izleyici kitlesi, sonrasında olacakların sorumluluğunu paylaşmadan bir itirafı alabilir.
Topluluk daha fazlasını gerektirir. Harriet, başta yabancıların fikirlerinin önemli olmayacağına inanmasına rağmen, mahrem bir paylaşıma verilen eleştirel yanıtlardan incindi. Turkle, bir topluluğun paylaşılan yükümlülükleri, pratik yardımı ve anlaşmazlık boyunca süren ilişkileri içerdiğini savunuyor. Anonim ifşa yalnızlığı azaltabilir, ama otomatik olarak terapi, hesap verebilirlik ya da zor geri bildirimi kullanılabilir kılan kalıcı desteği sağlamaz.
Anonimlik, özellikle utanç ya da damga ilk ifşayı zorlaştırdığında, konuşmaya açılan gerçek bir kapı olabilir. Hata, ifşayı tamamlanmış bir toplumsal edim saymaktır. Onarım genellikle belirli zararı anlayabilen, ona karşılık verebilen ve özürden sonra da yanında kalan bir insan gerektirir. Çevrimiçi alanlar, insanları sürekli desteğe bağladıklarında bu sürece katkıda bulunabilir; ama bir tepki akışı, hem şefkati hem de hesap verebilirliği taşıyabilen bir ilişkiye denk değildir.
Oyunları oyun olarak tutun; garantili ödüllerle dolu bir yedek hayata dönüştürmeyin
Simülasyonun bir çekimi var. Çalışmakta zorlanan bir şarkı yazarı ve işçi olan Adam, bir dünya kurup yönettiği bir strateji oyunu olan Civilization'ı oynayarak uzun saatler geçirdi. Net hedefleri ve istikrarlı ödülleri onu yetkin ve merhametli hissettirdi. Oyunun dışında, özgeçmiş yazmak gibi sıradan görevler bunaltıcı geliyordu. Sanal dünya içine çeken, öngörülebilir bir alternatif sunuyordu; ama işi, yaratıcı hedefleri ve ilişkileri kaymaya başladı.
Kendini kaptırmak her zaman yenilenme değildir. Turkle, net hedefler ve anlık geri bildirimle desteklenen derin bir konsantrasyon hâli olan akışı ele alıyor. Oyunlar gerçek keyif, meydan okuma ve işbirliği sağlayabilir. Risk, bir simülasyonun güvenilir tatmininin, daha az öngörülebilir hayatı dayanılmaz biçimde yavaş ya da zor hissettirmesiyle ortaya çıkıyor. Soru, oyunların gerçek dışı olup olmadığı değil, çekiciliklerinin hayatın diğer alanlarını zenginleştirip zenginleştirmediği ya da onların yerini istikrarlı biçimde alıp almadığıdır.
İyi bir oyun ustalık, toplumsal işbirliği ve stresten hoş bir mola sunabilir. Bunlar anlamlı iyiliklerdir, otomatik olarak birer belirti değil. Adam'ın örneği öğreticidir; çünkü oyunun ödülleri, oyun dışında çözmeyi umduğu sorunlara yönelik eyleme dönüşmedi. Bu, yenilenme ile kaçınma arasında yararlı bir ayrım öneriyor: oyundan sonra kişi daha fazla kapasiteyle mi dönüyor, yoksa sıradan hayata daha az tahammül mü ediyor? Bu soru oyuna saygı gösterirken, öngörülebilirliğinin ne zaman bir tuzağa dönüştüğünü de belirliyor.
Mahremiyet, itiraz ve kişisel değişim için kayıt altına alınmayan alanı koruyun
Mahremiyet, yurttaşlık alanıdır. Turkle, kişisel verilerin toplanmasını yalnızca utançtan öte bir şeye bağlıyor. İnsanlar her zaman izlenebileceklerine inandıklarında, siyasi konuşmalar dâhil kendi sözlerini denetlemeye başlayabilirler. Büyükannesinin ona Brooklyn'de bir posta kutusunun başında özel yazışmaların korunduğunu öğrettiğini hatırlıyor. Ders, mahremiyetin hem kişisel yakınlığı hem de gözetimden özgürlüğü korumaya yardımcı olduğuydu.
Sınırları bilerek seçin. Kitabın kapanış argümanında Turkle, otomatik coşku ya da toptan reddetme yerine teknolojiye şüpheci ve pratik bir yaklaşım çağrısı yapıyor. Aileler yemeklerde telefonları kaldırabilir; kurumlar yararlı yardımı ikame edilmiş bakımdan ayırabilir; tasarımcılar ürünlerinin neyi kolaylaştırdığını ve neyi zorlaştırdığını sorabilir. Mesele, araçları insani amaçlar etrafında şekillendirmek; her yeni yeteneği bir emir gibi görmemek.
Mahremiyet çoğu zaman bireysel bir tercih olarak çerçevelenir, ama bu anlatım kolektif işlevini gösteriyor. İzleyicisiz iletişim kurma alanı, insanların değişmesi için gerekli olan hataları, yeniden düşünmeyi ve itirazı destekler. Aynı zamanda mahremiyet, hesap verebilirlikten yalıtılmışlık anlamına gelemez: bazı kayıtlar savunmasızları korur ve bazı paylaşılan bilgiler bakımı mümkün kılar. Daha derin tasarım sorunu, insanlara nelerin toplandığı, kimin gördüğü ve unutmanın ne zaman mümkün olması gerektiği üzerinde anlamlı bir denetim vermektir.
Analiz
Alone Together, makinelerin yakında insan olacağına dair bir öngörü değil, değişen beklentiler üzerine saha temelli bir argümandır. Kanıtları; çocukların, ailelerin, öğrencilerin, yaşlıların ve teknoloji tasarımcılarının görüşmelerinden ve gözlemlerinden geliyor. Kitap boyunca aynı örüntü tekrarlanıyor: insanlar kendilerine yanıt veren sistemlere niyet atfediyor, öte yandan diğer insanlara maruz kalmayı azaltan iletişim biçimlerini seçiyor. Kitabın temel başarısı, görünüşte ayrı olan bu olguları birbirine bağlamasıdır. Robot bağlılığı ve dijital aşırı bağlanma yalnızca teknik etkiler değildir. Riskten arınmış bir ilgi arzusunu ve yükümlülüksüz bir arkadaşlık özlemini ortaya koyarlar.
Anlatı yöntemi ikna edicidir, çünkü soyut iddialar sahnelere dayanır: dijital bir evcil hayvan için yas tutan bir çocuk, fok biçimli bir robota dert yanan bir yaşlı, bir kısa mesaj yanıtı bekleyen bir genç ve bir aile görüşmesi sırasında aynı anda birçok işle uğraşan meşgul bir yetişkin. Bu örnekler, kullanıcıların bir makinenin bilinçli olmadığını bilip yine de ilgi gördüklerini hissedebileceğini gösteriyor. Dolayısıyla Turkle'ın etik odağı, saflığa dair bir uyarıdan daha incedir. Soru, performans karşılıklılık olarak kabul edildiğinde insanların ilişkilerden ne beklemeyi öğrendiğidir.
Kitabın başlıca sınırlılığı aynı zamanda yönteminin gücüdür. Canlı örnekler anlamları ve gerilimleri ortaya çıkarır, ama teknolojinin empati, özerklik ya da toplulukta geniş çaplı düşüşlere neden olduğunu kanıtlayamaz. 2011'deki bağlam da önemlidir: platformlar, cihazlar ve normlar değişirken, Turkle'ın tarif ettiği insani kırılganlıklar sürebilir. Argümanı en çok evrensel bir nedensellik yasası olarak değil, bir tanı çerçevesi olarak yararlıdır. Ayrıca söylemsel olarak bazen sıkıştırdığı ayrımları da gerektirir: bir araç mesafeler boyunca gerçek bağlantıyı mümkün kılabilir ve bir robot bakımı yerine geçmeden destekleyebilir. Belirleyici sorular, kimin yararlandığı, hangi insan temasının kaldığı ve kullanıcıların anlamlı bir seçim özgürlüğünü koruyup korumadığıdır. Kitap sonuçta okurlardan teknolojik tasarımı toplumsal bir karar olarak görmelerini istiyor. Yararlı araçları benimserken, her bağlantı biçiminin eşdeğer olduğu ya da teknik kolaylığın yakınlığın sınırlarını belirlemesi gerektiği varsayımını reddetmek mümkündür.
İnceleme Özeti
Alone Together karışık eleştiriler almaktadır. Bazı okurlar kitabı düşündürücü ve içgörü dolu bulur, Turkle'ın insan-teknoloji ilişkilerini incelemesini över. Diğerleri ise kitabı tekrara düşen, anekdotlara dayanan ve sağlam kanıttan yoksun olmakla eleştirir. Kitap iki bölüme ayrılmıştır: biri insan-robot etkileşimlerine, diğeri teknolojiyle aracılanan insan iletişimine odaklanır. Eleştirmenler, Turkle'ın hem psikolog hem de teknoloji uzmanı olarak sunduğu özgün bakış açısını takdir eder. Birçok okur ikinci yarıyı daha ilgili ve sürükleyici bulur. Kusurlarına rağmen okurlar genel olarak kitabın, modern toplumda teknolojiyle ilişkimiz hakkında önemli sorular gündeme getirdiği konusunda hemfikirdir.
Diğer Okunanlar
Sözlük
Robotik an
Robot arkadaşlığına hazır oluşTurkle'ın, insanların robotları, makineler anlamadığı ya da hissetmediği hâlde arkadaş, sırdaş veya bakıcı olarak kabul etmeye hazır olduğu kültürel bir durumu adlandırmak için kullandığı terim. Terim, gelişmiş arkadaş robotların yaygın varlığını değil, insan beklentilerindeki bir kaymayı tanımlar.
ELIZA etkisi
Kullanıcılar makinenin anlamını kendileri tamamlarİnsanların bir bilgisayarın yanıtlarındaki boşlukları doldurma, sınırlı bir programı gerçekte olduğundan daha anlayışlı ya da toplumsal olarak daha var olan biri gibi görme eğilimi. Turkle bu fikri, bir psikoterapistin konuşmasının bazı yönlerini taklit eden basit bir metin programı olan ELIZA ile kullanıcıların etkileşimlerinden geliştirir.
ilişkisel nesneler
Bağlanmaya davet etmek için tasarlanmış nesnelerKendilerini ihtiyaçları, niyetleri, duyguları ya da ilişki kurma kapasitesi olan varlıklar gibi sunan etkileşimli hesaplamalı nesneler. Tamagotchi'ler, Furby'ler, robot evcil hayvanlar ve arkadaş robotlar bunlara örnektir. Toplumsal etkileri yalnızca yeteneklerinden değil, kullanıcıları vermeye davet ettikleri tepkilerden de kaynaklanır.
yeterince canlı
Bağlanmak için yeterince duyarlıDijital bir yaratığın ya da robotun bakılmaya, sevilmeye veya yası tutulmaya yetecek kadar canlı gibi olduğuna dair pratik ve bağlama bağlı bir yargı. Bu, nesnenin biyolojik olarak canlı olduğu anlamına gelmez. Turkle'ın çalışmalarındaki çocuklar çoğu zaman biyolojiyi değil, özellikle görünürdeki ihtiyaçlar ve sevgi gibi ilişkisel ipuçlarını ölçüt aldı.
bağlı benlik
Ağlara sürekli bağlanmış benlikMobil cihazlar bir kişiyi fiziksel olarak başka bir yerdeyken uzaktaki konuşmalara bağlı tuttuğunda ortaya çıkan bir kimlik deneyimi biçimi. Bağlı benlik, dikkatini yakın çevresi ile çevrimiçi yaşam arasında kaydırabilir; çoğu zaman varsayılan olarak ulaşılabilir hâle gelir ve gerçekten ne zaman mevcut olduğundan emin olamaz.
yaşam karışımı
Çevrimiçi ve çevrimdışı yaşamın harmanıBir kişinin fiziksel ve sanal etkinliklerinin, ilişkilerinin ve kimliklerinin birleşik düzeni. Turkle'ın anlatımına göre mobil erişim, bu parçalar arasında gerçek zamanlı geçiş yapmayı kolaylaştırır; böylece çevrimiçi ilişkiler ve sorumluluklar, ayrı bir dijital etkinlik olarak değil, gündelik yaşamın bir parçası olarak deneyimlenir.
işbirlikçi benlik
Ortak geri bildirimle biçimlenen kimlikDuyguların ve düşüncelerin başkalarıyla anlık iletişim yoluyla şekillendiği bir benlik deneyimi tarzı. Kişi, bir duyguyu henüz oluşurken paylaşabilir ve onu anlamak ya da yatıştırmak için arkadaşlarının tepkilerine dayanabilir. Turkle bunu hem bağ kurmak için bir kaynak hem de özel düşünmenin önünde olası bir engel olarak sunar.
Realtechnik
Teknolojiye karşı pratik kuşkuculukTurkle'ın, hem teknolojik zafer çığırtkanlığına hem de topyekûn reddedişe direnen gerçekçi bir yaklaşım için kullandığı terim. İnsanlardan bir teknolojinin yararlarını, maliyetlerini, sınırlarını ve insani amaçlar üzerindeki etkilerini incelemelerini, ardından benimsenmenin kaçınılmaz olduğunu ya da ilerlemenin kendiliğinden yararlı olduğunu varsaymak yerine bilinçli ayarlamalar yapmalarını ister.
PDF İndir
EPUB İndir
.epub dijital kitap formatı; telefonlarda, tabletlerde ve e-kitap okuyucularda okumak için idealdir.