Rozpocznij darmowy okres próbny
Popularne Nowości Gatunki Autorzy
EnglishEnglish
EspañolSpanish
简体中文Chinese
繁體中文Chinese (Traditional)
FrançaisFrench
DeutschGerman
日本語Japanese
PortuguêsPortuguese
ItalianoItalian
한국어Korean
РусскийRussian
NederlandsDutch
العربيةArabic
PolskiPolish
हिन्दीHindi
Tiếng ViệtVietnamese
SvenskaSwedish
ΕλληνικάGreek
TürkçeTurkish
ไทยThai
ČeštinaCzech
RomânăRomanian
MagyarHungarian
УкраїнськаUkrainian
IndonesiaIndonesian
DanskDanish
SuomiFinnish
БългарскиBulgarian
עבריתHebrew
NorskNorwegian
HrvatskiCroatian
CatalàCatalan
SlovenčinaSlovak
LietuviųLithuanian
SlovenščinaSlovenian
СрпскиSerbian
EestiEstonian
LatviešuLatvian
فارسیPersian
മലയാളംMalayalam
தமிழ்Tamil
اردوUrdu
Wyszukiwanie...
SoBrief
Dlaczego uczniowie nie lubią szkoły?

Dlaczego uczniowie nie lubią szkoły?

Przetłumaczony tytuł
Tytuł oryginalny: Why Don't Students Like School?
Dlaczego zdolni uczniowie przestają się angażować i jakie decyzje w klasie pomagają im znów skupić się na myśleniu.
autor: Daniel T. Willingham 2009 240 stron
4.04
5000+ ocen
Słuchaj
Immersyjne
V2.3
Amazon Kindle Audible
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Odblokuj słuchanie i więcej!
Kontynuuj

Kluczowe wnioski

Uczyń myślenie wykonalnym: uczniowie lubią szkołę, gdy wyzwania przynoszą postępy

Wysiłek musi się opłacać. Myślenie jest powolne, wymagające i podatne na błędy, dlatego ludzie często wolą polegać na pamięci i znanych schematach działania. Rozwiązywanie problemu daje jednak satysfakcję, gdy sukces wydaje się osiągalny. Pokazuje to zagadka ze świeczką: ludzie mogą mieć trudność z dostrzeżeniem, że puste pudełko może posłużyć do przymocowania świeczki do ściany, ale gdy poznają rozwiązanie, wydaje się ono proste. Satysfakcję daje samodzielne dojście do rozwiązania, a nie samo usłyszenie odpowiedzi.

Znajdź wykonalny poziom trudności. Zadanie zbyt łatwe wydaje się jałowe, a takie, które wygląda na niemożliwe, skłania uczniów do wycofania się. Nauczyciele mogą ułatwić myślenie, upewniając się, że uczniowie dysponują niezbędną wiedzą wstępną, dzieląc długie instrukcje na krótsze części oraz korzystając z widocznych notatek lub diagramów, które ograniczają ilość informacji, jakie trzeba zachować w pamięci.

Analiza

Uderzające jest to, że zainteresowanie zależy mniej od rzekomej atrakcyjności tematu, a bardziej od tego, czy uczeń może robić w nim postępy. Przypomina to szerszą koncepcję obciążenia poznawczego: uwaga słabnie, gdy zbyt wiele wymagań konkuruje o ograniczone zasoby umysłowe. Praktyczne wyzwanie polega na odpowiednim dostosowaniu trudności, ponieważ uczniowie różnią się przygotowaniem, a to samo zadanie może jednej osobie wydawać się banalne, a innej — beznadziejnie trudne. Trudność sama w sobie nie motywuje; to widoczne postępy, udzielana w porę pomoc i możliwość podjęcia próby rozwiązania sprawiają, że wysiłek wydaje się wart zachodu.

Buduj wiedzę, która umożliwia krytyczne myślenie

Fakty umożliwiają myślenie. Krytyczne myślenie nie jest uniwersalnym narzędziem, które równie dobrze sprawdza się w każdym temacie. Czytelnicy wykorzystują wcześniejszą wiedzę, by uzupełniać przemilczane przez autorów informacje, łączyć idee i interpretować niejednoznaczne szczegóły. W opisanym w książce badaniu uczniowie znający baseball znacznie lepiej rozumieli fragment o meczu niż ci, którzy go nie znali — niezależnie od zmierzonego poziomu umiejętności czytania. Znajomość tematu pozwala też łączyć szczegóły w znaczące całości, zwalniając zasoby pamięci roboczej na rozumowanie.

Wiedza narasta. Łatwiej rozumować o znanej zasadzie dotyczącej prawnego wieku, od którego wolno pić alkohol, niż o abstrakcyjnej łamigłówce z kartami, ponieważ ludzie rozumieją już jej kontekst. Doświadczeni szachiści szybko rozpoznają też znane układy na szachownicy; autor szacuje, że najlepsi gracze mogą mieć w pamięci około 50 000 pozycji. Fakty nie są przeciwieństwem myślenia — stanowią część mechanizmu, który je umożliwia.

Analiza

Ten argument trafnie obala fałszywy wybór między nauczaniem faktów a nauczaniem umiejętności. Uczniowie nie mogą analizować dowodów, których nie potrafią zinterpretować, a wcześniejsza wiedza ułatwia późniejszą naukę, toteż braki w przygotowaniu mogą z czasem się pogłębiać. Ważna jest tu kwestia równości: program nauczania zakładający wiedzę, której niektóre dzieci nigdy nie zdobyły, może mylić nierówność szans z nierównością zdolności. Fakty należy jednak dobierać i łączyć, a nie gromadzić w niepowiązanych listach. Wiedza staje się intelektualnie użyteczna, gdy uczniowie dostrzegają związki między jej elementami.

Projektuj zadania z myślą o tym, co naprawdę zaprząta uwagę uczniów

Uwaga to dopiero początek. Informacje trafiają do pamięci długotrwałej dopiero wtedy, gdy staną się świadomie dostrzegalne, ale skupienie uwagi nie gwarantuje, że uczniowie zapamiętają zamierzoną lekcję. Pamięć kształtuje ten aspekt doświadczenia, który zaprząta myśli. Podczas zajęć o Underground Railroad uczniowie piekący ciasteczka mogą skupić się na odmierzaniu składników, zamiast wyobrażać sobie, jak ludzie zdobywali jedzenie, uciekając z niewoli. Aktywność jest żywa, ale jej poznawczy punkt ciężkości może rozmijać się z celem.

Przeanalizuj zadanie. Uczeń poproszony o zilustrowanie fabuły powieści może skupić się na rysowaniu zamku, zamiast prześledzić związki między wydarzeniami. Podobnie klasa, która podczas pracy badawczej może korzystać z programu do tworzenia prezentacji, może lepiej zapamiętać animacje i czcionki niż omawiany temat. Zanim zadasz pracę, zastanów się, co uczniowie muszą dostrzec, porównać lub wyjaśnić, by ją wykonać. Jeśli da się ominąć kluczową ideę, przeprojektuj zadanie tak, aby niezbędne było zaangażowanie się w nią.

Analiza

To skuteczny sprawdzian jakości projektu edukacyjnego, ponieważ skupia się na rzeczywistej pracy umysłowej ucznia, a nie na intencjach nauczyciela. Ujawnia też częsty błąd w nauczaniu metodą projektów: widoczną aktywność można pomylić z zaangażowaniem w rozumienie pojęć. Najlepsze zadania sprawiają, że droga do ich ukończenia jest zgodna z celem nauczania. Nie każda dygresja jest jednak stratą czasu; eksploracja może rozbudzać ciekawość lub budować pewność siebie w relacjach z innymi. Najważniejsze jest odróżnienie tych dodatkowych korzyści od dowodów na to, że uczniowie opanowali zamierzone treści.

Nadawaj lekcjom formę opowieści: pytanie, przeszkoda i droga do rozwiązania

Odpowiedzi potrzebują pytań. Lekcja jest bardziej angażująca, gdy przedstawiane informacje rozwiązują problem zrozumiały dla uczniów. Książka opisuje organizowanie lekcji wokół czterech elementów opowieści: wydarzenia łączą związki przyczynowe, główny cel napotyka przeszkody, komplikacje rodzą nowe problemy, a ludzie lub bohaterowie dokonują brzemiennych w skutki wyborów. Dzięki tym elementom uczniowie mają powód, by podążać za przedstawianymi ideami, zamiast odbierać je jako oderwany ciąg faktów.

Przedstaw materiał w nowym ujęciu. Lekcję o Pearl Harbor można zorganizować wokół celów Japonii, ograniczeń w dostępie do zasobów i obaw związanych z potęgą Stanów Zjednoczonych, zamiast po prostu wyliczać wydarzenia w porządku chronologicznym z perspektywy amerykańskiej. Na statystyce uczniowie mogą najpierw zmierzyć się z pytaniem, czy zaobserwowany wynik jest dziełem przypadku, a dopiero potem poznać sposób, w jaki wynik Z pomaga na nie odpowiedzieć. Ta metoda nie wymaga od nauczyciela prowadzenia wykładu w roli bajarza; porządkuje intelektualną podróż.

Analiza

Struktura opowieści może ułatwić zapamiętanie abstrakcyjnych treści, nadając faktom związki przyczynowe i wskazując, dlaczego są ważne. Podsuwa też użyteczne pytania: jaki jest cel, co stoi mu na przeszkodzie i co zmienia sytuację? W nauczaniu historii wybór głównego bohatera oznacza jednak zarazem wybór perspektywy. Wciągająca opowieść nie powinna po cichu przedstawiać jednego punktu widzenia jako całej prawdy. Metoda sprawdza się najlepiej, gdy przejrzystość narracji pomaga uczniom analizować dowody i konkurencyjne wyjaśnienia, zamiast wygładzać złożoność dla potrzeb zgrabnej fabuły.

Ucz abstrakcyjnych pojęć za pomocą różnych przykładów, a nie jednego doskonałego wyjaśnienia

Nowe idee czerpią ze starych. Uczniowie rozumieją nieznane pojęcia, łącząc je z posiadaną już wiedzą. Porównanie przepływu wody przez rurę z przepływem prądu elektrycznego może ułatwić zrozumienie prawa Ohma, ale jeden przykład może sprawić, że rozumienie pozostanie związane właśnie z nim. Książka nazywa takie ograniczone zrozumienie wiedzą powierzchowną: uczeń pojmuje ideę w kontekście, w jakim ją po raz pierwszy wyjaśniono, ale nie potrafi łatwo zastosować jej w innym miejscu.

Uwydatniaj strukturę. Blat stołu i boisko do piłki nożnej wyglądają inaczej, a jednak w obu przypadkach może być potrzebne obliczenie pola prostokąta. W jednym eksperymencie tylko 30 procent uczestników zastosowało rozwiązanie zadania o guzie i promieniach do strukturalnie podobnej opowieści o ataku na twierdzę — chyba że wskazano im ten związek. Nauczyciele mogą przedstawiać różne przykłady i prosić uczniów o porównanie tego, co pozostaje takie samo, i tego, co się zmienia. Głębsze rozumienie rozwija się stopniowo, a nie po podaniu jednej zgrabnej definicji.

Analiza

Rozróżnienie między szczegółami powierzchownymi a leżącymi u ich podstaw zależnościami wyjaśnia, dlaczego uczniom często nie udaje się przenieść idei, którą zdawali się rozumieć. Porównywanie sprawia, że ukryta wspólna struktura staje się przedmiotem uwagi, zamiast oczekiwać, że uczniowie odkryją ją bez pomocy. Zasada ta wykracza poza szkołę: ludzie często mylą znajomość jednego przykładu z opanowaniem ogólnej reguły. Trzeba jednak zachować równowagę. Zbyt wiele przykładów bez jasnego wyjaśnienia może stać się szumem informacyjnym, a przedwczesna abstrakcja pozostawia uczniów bez konkretów do porównania.

Ćwicz podstawy, aż przestaną obciążać pamięć roboczą

Automatyzacja uwalnia zasoby. Pamięć robocza, czyli ograniczona przestrzeń umysłowa wykorzystywana podczas świadomego myślenia, może zostać przeciążona zadaniami wymagającymi jednoczesnego wykonania kilku czynności. Ćwiczenie sprawia, że podstawowe procesy stają się bardziej zautomatyzowane i zajmują mniej miejsca w tej przestrzeni. Początkujący czytelnik, który musi mozolnie składać każdą literę, ma niewiele uwagi, by skupić się na znaczeniu; podobne ograniczenie dotyczy ucznia, który rozwiązując większe zadanie, musi za każdym razem obliczać najprostsze sumy.

Rozłóż ćwiczenia w czasie. Zakuwanie może pomóc zdać najbliższy sprawdzian, ale nauka rozłożona w czasie sprzyja trwalszemu zapamiętywaniu. Książka opisuje badania, w których osoby kontynuujące naukę matematyki po rachunku różniczkowym i całkowym pamiętały podstawy algebry jeszcze po dziesięcioleciach, podczas gdy ci, którzy skończyli na kursie wstępnym, więcej zapomnieli. Ćwiczenie zwiększa też szansę, że uczniowie rozpoznają znaną strukturę problemu w nowym kontekście. Skupiaj się na powracających elementach podstawowych, wracaj do nich na przestrzeni czasu i włączaj ćwiczenia w bogatsze zadania.

Analiza

Ćwiczenie nie oznacza rezygnacji ze zrozumienia. Może chronić przestrzeń umysłową, której zrozumienie wymaga, sprawiając, że rutynowe działania stają się mniej wymagające. Ważne jest rozróżnienie między pożyteczną biegłością a pustym powtarzaniem: ćwiczenia powinny rozwijać umiejętności wspierające bardziej złożoną pracę i być na tyle różnorodne, by ich cel pozostawał widoczny. Dowody na skuteczność nauki rozłożonej w czasie podważają też intuicyjną atrakcyjność zakuwania, które może dawać krótkotrwałą pewność siebie, ale nie prowadzi do trwałego uczenia się. Powtarzanie jest cenne, jeśli ułatwia dostęp do wiedzy, a nie gdy staje się całym programem nauczania.

Dostosuj nauczanie do etapu uczniów, a nie do nawyków ekspertów

Wiedza ekspercka zmienia sposób myślenia. Eksperci nie tylko gromadzą fakty. Ich wiedza jest zorganizowana wokół tego, jak rzeczy działają, co pomaga im wskazywać istotne szczegóły, rozpoznawać głębokie wzorce i szybko wyciągać rozsądne wnioski. Początkujący mają skłonność do grupowania informacji według widocznych cech. W opisanych w książce badaniach początkujący studenci fizyki porządkowali zadania według takich obiektów jak sprężyny, natomiast eksperci grupowali je według zasad potrzebnych do ich rozwiązania. Doświadczeni lekarze dostrzegają też subtelne oznaki, które umykają nowicjuszom.

Rozumienie poprzedza tworzenie. Eksperci potrafią opracowywać nowe teorie lub interpretacje, ponieważ mają za sobą lata zdobywania wiedzy i ćwiczeń. Uczniowie mogą nauczyć się rozumieć istniejące idee i to, w jaki sposób rozwijają je poszczególne dziedziny, ale proszenie początkujących, by naśladowali profesjonalne badania, nie uczy automatycznie eksperckiego sposobu myślenia. Projekty twórcze nadal mogą być wartościowe ze względu na motywację lub obserwację. Ich wartość należy jednak oceniać uczciwie, zamiast zakładać, że zapewniają zdobycie wiedzy eksperckiej.

Analiza

Rozróżnienie między ekspertem a początkującym przestrzega przed traktowaniem autentycznej pracy zawodowej jako drogi na skróty do nauki. Początkujący muzyk nie osiągnie biegłości eksperta tylko dlatego, że poprosi się go o skomponowanie utworu, podobnie jak początkujący naukowiec może nie wiedzieć, które obserwacje są istotne. Odpowiednio prowadzone dociekania nadal mogą być angażujące i intelektualnie rzetelne, zwłaszcza gdy uczniowie otrzymują informację zwrotną i mają dość wiedzy, by interpretować wyniki. Użyteczne pytanie nie brzmi, czy aktywność przypomina pracę eksperta, lecz czy stanowi dla uczniów dobry kolejny krok w rozwoju ich obecnej wiedzy.

Dobieraj metodę nauczania do materiału, a nie do etykietki stylu uczenia się

Preferencje nie są nakazami. Uczniowie różnią się zdolnościami oraz żywością wyobrażeń wzrokowych i słuchowych, jednak w omawianych w książce badaniach nie znaleziono wiarygodnych dowodów na to, że każdy uczeń odnosi największe korzyści z nauczania dopasowanego do przypisanego mu stylu. Etykietka ucznia wzrokowego, słuchowego lub kinestetycznego może wydawać się przekonująca, ponieważ uczeń może silnie zareagować na jeden wyrazisty przykład. Taka reakcja nie dowodzi, że najlepiej uczy się właśnie w ten sposób.

Pozwól, by forma wynikała z treści. Kształt mapy najlepiej zobaczyć, hymnu narodowego — wysłuchać, a ubranie można poznać, biorąc je do ręki. Takie wybory wynikają z natury materiału, a nie z diagnozy ucznia. Książka przestrzega również przed posługiwaniem się kategoriami inteligencji wielorakich w sposób sugerujący, że uzdolnienia muzyczne mogą zastąpić naukę matematyki. Nauczyciele mogą różnicować sposób prezentowania treści, by podtrzymać uwagę, jednocześnie ucząc wszystkich uczniów wartościowego materiału o odpowiednio dobranej strukturze.

Analiza

Praktyczne znaczenie tej krytyki nie polega na tym, że każdy uczeń powinien otrzymywać identyczne nauczanie. Chodzi o to, by dostosowanie odpowiadało wykazanym potrzebom i celom nauczania, a nie opierało się na kategorii o słabej wartości prognostycznej. Etykietki mogą stać się samospełniającymi się wyjaśnieniami trudności, a błąd potwierdzenia sprawia, że pojedyncze sukcesy wyglądają na dowód. Zarazem różnorodne formy prezentacji mogą poprawiać dostępność materiału i podtrzymywać uwagę wszystkich. Najlepszym uzasadnieniem dostosowania są konkretne dowody dotyczące ucznia i zadania, a nie modna typologia.

Chwal strategie, które pomagają robić postępy, a nie tożsamość, której dziecko musi bronić

Zdolności mogą się rozwijać. Książka opisuje inteligencję jako cechę kształtowaną zarówno przez dziedziczność, jak i doświadczenie. Badania bliźniąt wskazują na znaczny udział czynników genetycznych, ale szybki wzrost wyników testów IQ w różnych krajach — w tym wzrost o 21 punktów wśród holenderskich rekrutów w latach 1952–1982 — pokazuje, że różnic dziedzicznych nie da się uznać za jedyne wyjaśnienie. Autor proponuje, że początkowe, niewielkie różnice mogą kierować ludzi ku środowiskom, które je wzmacniają; na przykład naturalnie wysoki wzrost dziecka może sprawić, że częściej będzie ono miało okazję grać w koszykówkę.

Chwal to, na co uczniowie mają wpływ. W badaniu piątoklasistów dzieci chwalone za inteligencję częściej przyjmowały niezmienne podejście do zdolności niż dzieci chwalone za wysiłek. Uczniowie, którzy uważają, że zdolności można rozwijać, chętniej podejmują trudne zadania i wytrwale pracują mimo niepowodzeń. Pochwały powinny być szczere i konkretne, a także doceniać stosowane strategie, wytrwałość lub odpowiedzialność. Nauczyciele powinni też bezpośrednio uczyć nawyków skutecznej nauki i stawiać wiarygodne wymagania, zamiast chwalić przeciętną pracę w sposób sugerujący niskie oczekiwania.

Analiza

Przedstawione w tym rozdziale ujęcie stanowi przekonującą alternatywę dla traktowania wczesnych osiągnięć jako wyznacznika przyszłości. Przekonania na temat zdolności wpływają na to, jakich wyzwań podejmują się uczniowie, toteż informacja zwrotna może kształtować możliwości uczenia się, z którymi się zetkną. Nie należy jednak zamieniać przekonania o zmienności zdolności w obietnicę, że sam wysiłek zniweluje niepełnosprawność, nierówny dostęp do zasobów czy różnice w dotychczasowej wiedzy. Książka sama podaje powody, by unikać takich zniekształceń: wiedza powinna łączyć się w znaczący sposób, ćwiczenia mają służyć dalszej nauce, a zachętom powinna towarzyszyć realna pomoc. Nauka nie narzuca jednego stylu nauczania; pomaga przewidywać, w których miejscach lekcja może przeciążyć, zdezorientować lub rozproszyć uczniów.

Doskonal nauczanie przez obserwację, informację zwrotną i jedną przemyślaną zmianę

Doświadczenie to nie to samo co ćwiczenie. Wieloletnie wykonywanie pracy nie gwarantuje postępów, jeśli nikt nie analizuje jej efektów. Nauczanie wymaga wiedzy przedmiotowej, wiedzy o tym, jak uczniowie rozumieją poszczególne idee, oraz nawyków, które z czasem stają się łatwiejsze do stosowania. Książka zauważa, że skuteczność nauczycieli często rośnie w ciągu pierwszych kilku lat, po czym przeciętnie się stabilizuje. Żeby robić postępy, trzeba celowo przyglądać się temu, co się wydarzyło, i sprawdzać, czy zmiana przynosi efekty.

Spójrz na klasę z zewnątrz. Jedną z proponowanych metod jest nagranie lekcji, najpierw samodzielne jej obejrzenie, a następnie wymiana wspierających, konkretnych uwag z zaufanym współpracownikiem. Obserwowany nauczyciel sam wybiera obszar, na którym chce się skupić; komentarze opisują widoczne działania, zamiast oceniać charakter. Następny krok jest niewielki: wybierz jedną zmianę do wprowadzenia na konkretnej lekcji, a potem sprawdź, co się wydarzy. Dziennik nauczyciela lub regularne spotkania grupy dyskusyjnej to mniej czasochłonne sposoby dostrzegania pewnych prawidłowości i wyciągania z nich wniosków.

Analiza

Ta metoda traktuje nauczanie jako wymagającą umiejętności pracę, a nie niezmienny osobisty dar. Nagranie może ujawnić rozbieżności między intencjami a rzeczywistością w klasie, a współpracownik może zauważyć zdarzenia, które umykają nauczycielowi prowadzącemu lekcję. Warunkiem bezpieczeństwa jest komfort psychiczny: informacja zwrotna odbierana jako wyrok zwykle kończy się szczerej refleksji. Wąsko zakrojone pytanie i jedna obserwowalna zmiana sprawiają, że krytyka staje się użyteczna. Podejście to uwzględnia też ograniczenia samooceny: pamięć zachowuje tylko wybrane chwile, a pewność siebie nie jest tym samym co trafna diagnoza.

Analiza

Głównym wkładem książki jest przesunięcie uwagi z oceniania motywacji uczniów na projektowanie warunków, w których myślenie może przynosić efekty. Dziewięć zasad tworzy spójne ujęcie: wcześniejsza wiedza pomaga zrozumieć nowe treści, ćwiczenia zmniejszają wysiłek potrzebny do wykonania podstawowych czynności, a projekt lekcji decyduje, czy uczniowie skierują uwagę na zamierzone znaczenie. Nie są to niezależne triki pedagogiczne. Opisują ograniczenia, które wzajemnie na siebie oddziałują w klasie, gdzie wysiłek poznawczy konkuruje z czasem, emocjami, dynamiką społeczną i pokusą wycofania się.

Najbardziej użyteczny wniosek jest taki, że nauczanie należy oceniać na podstawie rodzaju aktywności umysłowej, którą niezawodnie wywołuje. Zadanie praktyczne może chybić celu, a pozornie tradycyjne ćwiczenie — rozwijać niezbędną biegłość. Podobnie uczeń, który nie potrafi zastosować danej idei w nowym kontekście, może potrzebować większej liczby przykładów i wyraźnego porównania, a nie etykietki, która wyjaśnia trudność i pozwala ją zbagatelizować. Książka jest najmocniejsza tam, gdzie przekłada wyniki badań nad poznaniem na pytania dotyczące projektu lekcji, które nauczyciele mogą sprawdzić w praktyce.

Przedstawione w niej ujęcie wymaga też uważnej interpretacji. Podkreślanie znaczenia wcześniejszej wiedzy może zostać wykorzystane do obrony wąskiego programu nauczania lub uznania znajomości określonego kręgu kulturowego za coś neutralnego. Podkreślanie roli ćwiczeń może przerodzić się w mechaniczne powtarzanie. Nacisk na wysiłek może przesłaniać rzeczywiste różnice w dostępie do zasobów, niepełnosprawność lub brak wsparcia. Sama książka daje powody, by unikać tych wypaczeń: wiedza powinna łączyć się w znaczący sposób, ćwiczenia mają służyć dalszej nauce, a zachętom powinny towarzyszyć realistyczne formy pomocy. Nauka nie narzuca jednego stylu nauczania; pomaga przewidywać, w których miejscach lekcja może przeciążyć, zdezorientować lub rozproszyć uczniów.

Trwały przekaz tej książki nie sprowadza się więc ani do twierdzenia, że uczniowie z natury są chętni do nauki, ani do tego, że są z natury leniwi. Ciekawość potrzebuje problemu, który da się rozwiązać, wiedzy wystarczającej, by się nim zająć, oraz nauczania, które kieruje uwagę na istotną ideę. Dobre nauczanie zwiększa prawdopodobieństwo zaistnienia takich warunków, a refleksyjna praktyka pomaga nauczycielom ustalić, które zmiany sprawdzają się w pracy z konkretnymi uczniami.

Podsumowanie w 30 sekund
Myślenie wymaga wysiłku i zależy od pamięci roboczej, dlatego uczniowie najlepiej angażują się w zadania, które są trudne, ale wykonalne, i opierają się na tym, co już wiedzą. Wiedza uprzednia wspiera rozumienie i rozumowanie. Ćwiczenie automatyzuje podstawowe umiejętności, uwalniając uwagę na trudniejsze zadania, a nauka rozłożona w czasie wzmacnia trwałość pamięci. Różnorodne przykłady pomagają uczniom przenosić idee do nowych sytuacji. Chwal strategie, które uczniowie mogą doskonalić, i ulepszaj nauczanie dzięki obserwacji, konkretnym informacjom zwrotnym oraz niewielkim zmianom.
Zawiera spoilery

Ostatnia aktualizacja:

Zgłoś problem

Podsumowanie recenzji

4.04 z 5
Średnia z 5000+ ocen z Goodreads i Amazon.

Why Don't Students Like School? podważa powszechne przekonania dotyczące edukacji, przedstawiając oparte na dowodach wnioski na temat poznania i uczenia się. Willingham argumentuje, że wiedza faktograficzna poprzedza myślenie krytyczne, pamięć wymaga aktywnego zaangażowania, a ćwiczenie ma kluczowe znaczenie dla rozwijania umiejętności. Obala mity o stylach uczenia się i podkreśla znaczenie wiedzy uprzedniej. Choć niektórzy recenzenci uznali, że pewne fragmenty są mniej interesujące, większość chwali praktyczne wnioski książki dla nauczycieli i rodziców. Wielu uważa ją za lekturę obowiązkową dla osób związanych z edukacją, która oferuje świeże spojrzenie na nauki kognitywne w edukacji.

Twoja ocena:
4.47
385 ocen
Chcesz przeczytać całą książkę?

Słowniczek

pamięć robocza

Umysłowa przestrzeń robocza dla myślenia

Ograniczona pojemnością część umysłu, która utrzymuje informacje w świadomej świadomości i pozwala łączyć je lub nimi operować. Czerpie informacje z otoczenia i pamięci długotrwałej. Gdy zadanie wymaga jednoczesnego uwzględnienia zbyt wielu szczegółów lub etapów, pamięć robocza zostaje przeciążona, a myślenie staje się trudne.

grupowanie (chunking)

Łączenie szczegółów w jednostki

Proces traktowania kilku odrębnych informacji jako jednej znaczącej jednostki. Znane grupy liter, takie jak akronim, można zapamiętać jako jeden blok, a nie pojedyncze litery. Skuteczne grupowanie zależy od odpowiedniej wiedzy zapisanej już w pamięci długotrwałej i pozostawia więcej miejsca w pamięci roboczej na inne operacje myślowe.

wiedza powierzchowna

Rozumienie związane z jednym przykładem

Ograniczone, lecz autentyczne zrozumienie pewnej idei, które pozostaje związane z wyjaśnieniem lub przykładem, za pomocą którego została przyswojona. Uczeń może rozumieć zasadę w ramach szkolnej analogii, a mimo to mieć trudności z wyjaśnieniem jej ograniczeń lub rozpoznaniem jej w nowym kontekście. Wiedza powierzchowna różni się od mechanicznego odtwarzania z pamięci i może stanowić wczesny etap na drodze do głębszego zrozumienia.

struktura głęboka

Podstawowa zależność funkcjonalna

Zasadniczy wzorzec lub zależność, która określa, jak działa problem, niezależnie od widocznych szczegółów czy kontekstu. Dwa problemy dotyczące różnych przedmiotów lub sytuacji mogą mieć tę samą strukturę głęboką, jeśli wymagają takiego samego rozumowania. Jej rozpoznanie ułatwia przenoszenie wiedzy, ale nowicjusze często skupiają się na cechach powierzchownych, przez co problemy wydają się ze sobą niezwiązane.

automatyzacja

Wykonywanie z niewielkim wysiłkiem dzięki ćwiczeniu

Stan, w którym wyćwiczony proces myślowy przebiega szybko i wymaga niewielkiego świadomego wysiłku lub obciążenia pamięci roboczej. Odtwarzanie z pamięci znanych faktów matematycznych lub rozpoznawanie często spotykanych słów może stać się automatyczne. Uwalnia to uwagę, którą można poświęcić bardziej złożonym zadaniom, ale automatyczne wykonywanie czynności rozwija się na ogół dzięki wielokrotnym ćwiczeniom, a nie samemu zamiarowi.

cztery C (Four Cs)

Elementy opowieści porządkujące lekcje

Oparty na opowieści sposób porządkowania materiału wokół powiązanych wydarzeń, głównego celu lub konfliktu, komplikacji prowadzących do kolejnych problemów oraz postaci podejmujących znaczące decyzje. Taka struktura daje uczącym się powód, by śledzić informacje, i pomaga łączyć idee przyczynowo. W nauczaniu służy organizacji myślenia, a nie narzuca prowadzenia wykładu w formie dosłownej opowieści.

style poznawcze

Preferowane sposoby myślenia

Domniemane skłonności lub nastawienia wpływające na sposób podejmowania myślenia, na przykład preferowanie przetwarzania sekwencyjnego lub całościowego. Prawdziwy styl powinien być stabilny, wpływać na uczenie się i różnić się od miary zdolności. Książka omawia wyniki badań prowadzonych przez dziesięciolecia i stwierdza, że żadne powszechnie stosowane ujęcie stylów nie dowodzi w wiarygodny sposób, iż dostosowanie nauczania do kategorii danego ucznia poprawia jego wyniki w nauce.

efekt Flynna

Długookresowy wzrost wyników testów IQ

Zaobserwowany w wielu krajach wzrost średnich wyników testów IQ w kolejnych pokoleniach. Książka przytacza wzrost o 21 punktów wśród holenderskich rekrutów do wojska w latach 1952–1982. Ponieważ pula genów nie może zmieniać się tak szybko, zjawisko to wskazuje, że zmiany środowiskowe wpływają na wyniki testów, choć konkretne przyczyny mogą obejmować kilka czynników.

czynnik g

Ogólny czynnik inteligencji

Czynnik statystyczny, który wpływa na wyniki w wielu rodzajach zadań intelektualnych, w tym językowych i matematycznych. Nie wyjaśnia wszystkich zdolności: znaczenie mają również bardziej specyficzne możliwości, a wyniki powiązanych testów mają tendencję do grupowania się według dziedziny. Książka zauważa, że mechanizm leżący u podstaw czynnika g nie jest znany.

FAQ

O czym jest Why Don't Students Like School??

  • Nauki kognitywne: Książka pokazuje, jak psychologia poznawcza może pomóc w kształtowaniu praktyki nauczania, i podkreśla, jak ważne jest rozumienie sposobu, w jaki uczniowie myślą i się uczą.
  • Dziewięć zasad: Willingham przedstawia dziewięć podstawowych zasad poznania, istotnych dla skutecznego nauczania i opartych na szeroko zakrojonych badaniach.
  • Zastosowania praktyczne: Książka proponuje nauczycielom strategie zwiększające zaangażowanie i efekty uczenia się poprzez dostosowanie metod nauczania do zasad poznawczych.

Dlaczego warto przeczytać Why Don't Students Like School??

  • Wnioski oparte na badaniach: Książka przedstawia poparte dowodami wnioski na temat tego, jak uczniowie się uczą, dzięki czemu stanowi cenne źródło wiedzy dla nauczycieli.
  • Rozwiązywanie typowych problemów: Porusza takie zagadnienia jak motywacja uczniów i rozumienie abstrakcyjnych pojęć, pomagając nauczycielom opracowywać skuteczne strategie.
  • Lepsze wyniki uczniów: Stosując omówione zasady, nauczyciele mogą stworzyć skuteczniejsze środowisko uczenia się, co przełoży się na lepsze wyniki uczniów.

Jakie są najważniejsze wnioski z Why Don't Students Like School??

  • Ograniczenia poznawcze: Umysł nie jest przystosowany do myślenia, co wpływa na zaangażowanie uczniów w pracę szkolną. Nauczyciele powinni tworzyć warunki sprzyjające myśleniu.
  • Znaczenie wiedzy uprzedniej: Wiedza faktograficzna jest niezbędna do rozwijania umiejętności krytycznego myślenia i stanowi podstawę rozumienia nowych pojęć.
  • Ćwiczenie i automatyzacja: Umiejętności trzeba ćwiczyć, aż staną się automatyczne, aby uwolnić zasoby poznawcze na potrzeby myślenia wyższego rzędu.

Jakie są najlepsze cytaty z Why Don't Students Like School? i co oznaczają?

  • „Pamięć jest pozostałością myślenia.”: To podkreśla ścisły związek pamięci z tym, o czym aktywnie myślimy, i znaczenie zaangażowania w treść.
  • „Ludzie są z natury ciekawi, ale z natury nie potrafimy dobrze myśleć.”: To uwydatnia paradoks ludzkiego poznania: ciekawość napędza uczenie się, ale często unikamy głębokiego myślenia.
  • „Praktycznie niemożliwe jest osiągnięcie biegłości w zadaniu umysłowym bez długotrwałego ćwiczenia.”: To podkreśla, jak niezbędne jest ćwiczenie do opanowania umiejętności.

Jak Daniel T. Willingham proponuje zwiększać zaangażowanie uczniów w Why Don't Students Like School??

  • Okazje do rozwiązywania problemów: Nauczyciele powinni stawiać uczniom problemy do rozwiązania, zwiększając zainteresowanie i motywację dzięki pracy umysłowej.
  • Uwzględnianie ograniczeń poznawczych: Nie należy przytłaczać uczniów zbyt dużą ilością informacji naraz, aby utrzymać ich uwagę i zaangażowanie.
  • Stosowanie odpowiednich przykładów: Konkretne przykłady związane z doświadczeniami uczniów mogą ułatwić im przyswajanie abstrakcyjnych pojęć.

Jakie znaczenie ma wiedza uprzednia w Why Don't Students Like School??

  • Podstawa uczenia się: Wiedza uprzednia jest kluczowa dla rozumienia nowych informacji i dostarcza ram, które pomagają nawiązywać powiązania.
  • Wspiera myślenie krytyczne: Umiejętności krytycznego myślenia opierają się na wiedzy faktograficznej, niezbędnej do analizy i oceny.
  • Ułatwia zapamiętywanie: Wiedza uprzednia pomaga utrwalać informacje, zapewniając im kontekst i czyniąc je bardziej pamiętnymi.

Jak Why Don't Students Like School? porusza problem pojęć abstrakcyjnych?

  • Potrzeba konkretnych przykładów: Uczniowie często mają trudności z abstrakcyjnymi ideami, dlatego podanie kilku konkretnych przykładów może ułatwić ich zrozumienie.
  • Powiązanie z dotychczasową wiedzą: Aby zrozumieć nowe idee, trzeba powiązać je z posiadaną już wiedzą, co pomaga uczniom dostrzegać zależności.
  • Ćwiczenie w różnych kontekstach: Uczniowie powinni ćwiczyć stosowanie abstrakcyjnych pojęć w rozmaitych sytuacjach, by pogłębiać ich rozumienie.

Jaką rolę odgrywa ćwiczenie w uczeniu się według Why Don't Students Like School??

  • Niezbędne do osiągnięcia biegłości: Ćwiczenie jest konieczne, aby opanować dowolną umiejętność, i pomaga uczniom stosować zdobytą wiedzę.
  • Rozwój automatyzacji: Ćwiczenie prowadzi do automatyzacji, uwalniając zasoby poznawcze na potrzeby myślenia wyższego rzędu.
  • Utrwalanie wiedzy: Regularne ćwiczenie utrwala wiedzę i chroni przed jej zapominaniem.

Jak nauczyciele mogą skutecznie wykorzystywać opowieści na lekcjach według Why Don't Students Like School??

  • Angażująca struktura: Porządkowanie lekcji na wzór opowieści może poprawiać rozumienie i zapamiętywanie, wykorzystując takie elementy jak przyczynowość i konflikt.
  • Ułatwianie rozumienia: Opowieści pomagają uczniom nawiązać kontakt z omawianym materiałem, czyniąc abstrakcyjne pojęcia bardziej konkretnymi.
  • Budowanie więzi emocjonalnej: Opowieści sprzyjają zaangażowaniu emocjonalnemu i wzmacniają pamięć, wiążąc uczniów z omawianym materiałem.

Jak obciążenie poznawcze wpływa na uczenie się w Why Don't Students Like School??

  • Ograniczona pamięć robocza: Pamięć robocza ma ograniczoną pojemność, dlatego jej przeciążenie może utrudniać uczenie się.
  • Grupowanie informacji: Strategie takie jak grupowanie pomagają radzić sobie z obciążeniem poznawczym, łącząc informacje w łatwiejsze do przetworzenia jednostki.
  • Projektowanie lekcji: Lekcje należy planować tak, by ograniczać przeciążenie poznawcze i skupiać się na rozumieniu, a nie zapamiętywaniu na pamięć.

Jaką rolę odgrywa motywacja w uczeniu się według Why Don't Students Like School??

  • Motywacja wewnętrzna a zewnętrzna: Książka omawia znaczenie rozwijania motywacji wewnętrznej, która wynika z osobistego zainteresowania.
  • Strategie angażowania: Nauczyciele mogą zwiększać motywację, czyniąc lekcje istotnymi i wiążąc je z zainteresowaniami uczniów.
  • Przekonania o inteligencji: Uczniowie, którzy wierzą, że inteligencję można rozwijać, częściej angażują się w trudny materiał.

Jakie są konsekwencje efektu rozłożenia nauki w czasie w Why Don't Students Like School??

  • Długotrwałe zapamiętywanie: Efekt rozłożenia nauki w czasie pokazuje, że informacje są lepiej zapamiętywane, gdy sesje nauki rozkłada się w czasie.
  • Skuteczne strategie uczenia się: Nauka rozłożona w czasie wzmacnia pamięć i rozumienie materiału.
  • Zastosowanie w nauczaniu: Programy nauczania powinny uwzględniać okazje do nauki rozłożonej w czasie, tak aby uczniowie mogli wracać do pojęć i lepiej je rozumieć.

O autorze

Daniel T. Willingham jest psychologiem poznawczym i profesorem psychologii na University of Virginia. W 1990 roku uzyskał doktorat na Harvardzie, a od 1992 roku wykłada na UVA. Początkowo zajmował się mózgowymi podstawami uczenia się i pamięci, lecz około 2000 roku Willingham skierował swoje badania ku zastosowaniu psychologii poznawczej w edukacji na poziomie od przedszkola do końca szkoły średniej (K–12). Pisze dla magazynu American Educator i jest zastępcą redaktora naczelnego czasopisma Mind, Brain, and Education. Jest autorem wielu książek o edukacji, w tym „Why Don't Students Like School?” i „When Can You Trust the Experts?”. Jego teksty poświęcone edukacji przetłumaczono na dziesięć języków, co świadczy o jego znaczącym wpływie na tę dziedzinę.

Pobierz PDF

Aby zachować streszczenie „Dlaczego uczniowie nie lubią szkoły?” na później, pobierz bezpłatny plik PDF. Możesz je wydrukować lub przeczytać offline w dogodnym dla siebie momencie.
Download PDF

Pobierz EPUB

Aby przeczytać streszczenie „Dlaczego uczniowie nie lubią szkoły?” na czytniku lub w aplikacji, pobierz bezpłatny plik EPUB. Cyfrowy format książki .epub idealnie nadaje się do czytania e-booków na telefonach, tabletach i czytnikach.
Download EPUB
Chcesz przeczytać całą książkę?
Obserwuj
Słuchaj
Główna
Swipe
Biblioteka
Aplikacja
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Słuchaj, dodawaj zakładki i więcej
Porównaj funkcje Darmowy Pro
📖 Czytaj streszczenia
Czytaj nieograniczoną liczbę streszczeń. Darmowi użytkownicy otrzymują 3 miesięcznie
🎧 Słuchaj streszczeń
Słuchaj nieograniczonej liczby streszczeń w 40 językach
—
❤️ Nieograniczone zakładki
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📜 Nieograniczona historia
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📥 Nieograniczone pobieranie
Darmowi użytkownicy mają limit 1
—
Harmonogram bez ryzyka
Dziś: Uzyskaj natychmiastowy dostęp
Słuchaj pełnych streszczeń ponad 26 000 książek. To ponad 12 000 godzin audio!
Dzień 2: Przypomnienie o okresie próbnym
Wyślemy Ci powiadomienie, że okres próbny wkrótce się kończy.
Dzień 3: Rozpoczęcie subskrypcji
Opłata zostanie pobrana 25 lis,
anuluj w dowolnym momencie wcześniej.
Consume 2.8× More Books
2.8× więcej książek Słuchanie Czytanie
Nasi użytkownicy nas kochają
1M+ czytelników
Trustpilot Rating
TrustPilot
4.6 Doskonały
Ta strona to prawdziwa rewolucja. Czytam streszczenia książek szybciej niż kiedykolwiek. Bardzo, bardzo polecam.
— Dave G
Warte mojego czasu i pieniędzy, naprawdę dobrze zrobione. Nigdy nie widziałem tak dobrych streszczeń na innych stronach. Bardzo pomocne!
— Em
Gorąco polecam!! Fantastyczna usługa. Idealna dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż zajawka, ale nie potrzebują wszystkich szczegółów pełnego audiobooka.
— Greg M
Oszczędź 62%
Roczny
$119.88 $44.99/rok/rok
$3.75/mies.
Miesięczny
$9.99/mies.
Rozpocznij 3-dniowy darmowy okres próbny
3 dni za darmo, potem $44.99/rok. Anuluj w dowolnym momencie.
Unlock a world of fiction & nonfiction books
Ponad 26 000 książek w cenie 2 książek
Przeczytaj dowolną książkę w 10 minut
Odkrywaj nowe książki jak na Tinderze
Zamów dowolną książkę, jeśli nie ma jeszcze streszczenia
Czytaj więcej książek niż ktokolwiek, kogo znasz
Aplikacja nr 1 dla miłośników książek
Lifelike & immersive summaries
30-dniowa gwarancja zwrotu pieniędzy
Pobieraj streszczenia w formatach EPUB i PDF
Anuluj w każdej chwili kilkoma kliknięciami

Dlaczego tylko jedno streszczenie?

Skaner
Znajdź kod kreskowy do zeskanowania

⭐
⭐
⭐
Mamy dla Ciebie specjalny prezent
Otwórz
Rabat 38%
RABAT DLA CIEBIE
⭐
⭐
⭐
$79.99
$49.99/rok
Tylko $4.16 miesięcznie
Kontynuuj
Wystarczą 2 kliknięcia, by zacząć. Rezygnacja jest bardzo prosta
Ustawienia
Ogólne
Widget
Ładowanie...