Rozpocznij darmowy okres próbny
Popularne Nowości Gatunki Autorzy
EnglishEnglish
EspañolSpanish
简体中文Chinese
繁體中文Chinese (Traditional)
FrançaisFrench
DeutschGerman
日本語Japanese
PortuguêsPortuguese
ItalianoItalian
한국어Korean
РусскийRussian
NederlandsDutch
العربيةArabic
PolskiPolish
हिन्दीHindi
Tiếng ViệtVietnamese
SvenskaSwedish
ΕλληνικάGreek
TürkçeTurkish
ไทยThai
ČeštinaCzech
RomânăRomanian
MagyarHungarian
УкраїнськаUkrainian
IndonesiaIndonesian
DanskDanish
SuomiFinnish
БългарскиBulgarian
עבריתHebrew
NorskNorwegian
HrvatskiCroatian
CatalàCatalan
SlovenčinaSlovak
LietuviųLithuanian
SlovenščinaSlovenian
СрпскиSerbian
EestiEstonian
LatviešuLatvian
فارسیPersian
മലയാളംMalayalam
தமிழ்Tamil
اردوUrdu
Wyszukiwanie...
SoBrief
Obcy
Obcy

Obcy

Tytuł oryginalny: The Stranger
autor: Albert Camus 1942 123 stron
4.03
1 000 000+ ocen
Słuchaj
Immersyjne
V2.0
Amazon Kindle Audible
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Odblokuj słuchanie i więcej!
Kontynuuj

Streszczenie fabuły

Czuwanie bez łez

Meursault chowa matkę bez żalu, który ktokolwiek mógłby dostrzec

Przychodzi telegram: matka Meursaulta zmarła w domu starców w Marengo, osiemdziesiąt kilometrów od Algieru. Łapie popołudniowy autobus i drzemie półprzytomny w oślepiającym blasku. W kostnicy odmawia otwarcia trumny. Dozorca przynosi kawę z mlekiem; Meursault pali papierosa przy zwłokach. Starzy pensjonariusze schodzą się na czuwanie — jedna kobieta szlocha bez przerwy — lecz on odnotowuje wyłącznie fizyczny dyskomfort: bolące nogi, rażące światła. O świcie żałobnicy ściskają mu dłoń w znużonym milczeniu. Pogrzeb odbywa się w bezlitosnym słońcu. Stary Pérez, najbliższy towarzysz jego matki, kuśtyka za karawanem, skraca drogę przez pola i mdleje w pobliżu kościoła. Meursault notuje upał, smołę lepiącą się do butów, czerwoną ziemię stukającą o wieko trumny — ale nie uroni ani jednej łzy.

Pływanie dzień później

Wciąż w żałobnej czerni, Meursault zabiera Marie na komedię

Nazajutrz — jest sobota, co daje mu długi weekend — Meursault idzie na basen w porcie. Tam spotyka ponownie Marie Cardonę, dawną maszynistkę z jego biura. Pływają razem, a jej głowa spoczywa ciepło na jego kolanach, gdy leżą na tratwie pod otwartym niebem. Kiedy Marie dostrzega jego żałobną opaskę i pyta o nią, mówi jej, że wczoraj zmarła mu matka. Dziewczyna na moment drży, lecz wieczorem siedzą już na komedii z Fernandelem, a jej noga przywiera do jego nogi w ciemności. Zostaje na noc. W niedzielę Meursault siedzi samotnie na balkonie i patrzy na przechodzące rodziny i tramwaje, a dzień rozpuszcza się z popołudniowego żaru w fioletowy zmierzch. Myśli, że nic w jego życiu się nie zmieniło: matka jest pochowana, a jutro wraca do pracy jak zwykle.

List dla Raymonda

Meursault pisze pułapkę na kobietę, której nigdy nie spotkał

Na schodach Meursault wpada na Raymonda Sintèsa, krępego, elegancko ubranego sąsiada, powszechnie podejrzewanego o stręczycielstwo. Przy kaszance i winie w obskurnym pokoju Raymonda wychodzi na jaw jego uraza: utrzymywał pewną Maurytankę, odkrył, że go zdradza, i pobił ją do krwi. Teraz chce ją zwabić z powrotem na ostatnie upokorzenie — list na tyle czuły, by przypełzła, po czym splunąłby jej w twarz i wyrzucił za drzwi. Kłopot w tym, że sam napisać go nie potrafi. Meursault układa list bez wahania, po prostu dlatego, że go o to poproszono i nie widział powodu, by odmówić. Raymond ogłasza ich przyjaciółmi. Na tym samym piętrze stary Salamano przeklina i wlecze po schodach swego parszywego spaniela — osiem lat wzajemnej nienawiści sprasowanych w nocny rytuał.

Krzyki za drzwiami Raymonda

Brat pobitej kobiety tropi Raymonda aż na plażę, z nożem

List działa. Maurytanka wraca, a Raymond ją bije — krzyki przebijają ściany. Przybywa policjant i wymierza Raymondowi policzek. Marie błaga Meursaulta, by się wtrącił; ten odmawia, mówiąc, że nie lubi policji. Potem Meursault zeznaje na komisariacie, że kobieta była niewierna, i Raymond wychodzi z ostrzeżeniem. Ale Arabowie zaczynają śledzić Raymonda po ulicach — wśród nich brat tej kobiety. W następną niedzielę, w plażowym domku jego przyjaciela Massona, trzej mężczyźni natykają się na dwóch Arabów podczas spaceru po piasku. Wybucha bójka. Raymond zostaje poharatany nożem po ramieniu i ustach; Arabowie się wycofują. Po wizycie u lekarza Raymond wraca na plażę z nabitym rewolwerem. Meursault go uspokaja i sam bierze broń.

Słońce naciska spust

Oślepiony żarem i światłem, Meursault oddaje pięć strzałów

Z powrotem w domku Meursault nie może się zmusić do wejścia po schodach. Upał jest murem, czy zostanie, czy ruszy dalej. Idzie sam ku odległemu krańcowi plaży, przyciągany wspomnieniem chłodnego strumienia za skałami. Tam znajduje Araba — przeciwnika Raymonda — leżącego samotnie w cieniu. Słońce młóci jego czaszkę z tym samym miażdżącym ciężarem, który czuł na pogrzebie matki. Robi krok naprzód. Arab wyciąga nóż; światło odbija się od stali i pali mu oczy. Pot go oślepia. Niebo zdaje się pękać, wylewając ogień. Jego dłoń zaciska się na rewolwerze w kieszeni. Spust ustępuje. Jeden strzał rozbija ciszę dnia. Potem, bez żadnego powodu, cztery kolejne w nieruchome ciało — każdy z nich, jak wie, to kolejne pukanie do drzwi jego zguby.

Krucyfiks sędziego

Sędzia żąda Boga tam, gdzie Meursault nie ma nic do zaoferowania

Aresztowany i doprowadzony przed sędziego śledczego — wysokiego, siwowłosego mężczyznę o przenikliwych niebieskich oczach — Meursault opisuje strzelaninę zwyczajnie. Sędzia fiksuje się na jednym szczególe: dlaczego przerwa między pierwszym strzałem a czterema następnymi? Meursault nie ma odpowiedzi. Coraz bardziej wzburzony sędzia wyciąga z szafki srebrny krucyfiks i wtyka go Meursaultowi przed twarz, upierając się, że każdy grzesznik może znaleźć odkupienie. Meursault mówi, że nie wierzy w Boga. Sędzia opada na krzesło, oświadczając, że nigdy nie spotkał duszy tak zatwardziałej. Tymczasem adwokat Meursaulta ostrzega, że oskarżenie zbadało jego zachowanie na pogrzebie — palenie, kawę, suche oczy — i że te szczegóły mogą się okazać groźniejsze niż sama zbrodnia. Meursault nie pojmuje, co pochówek jego matki ma wspólnego z martwym człowiekiem na plaży.

Marie za żelazną kratą

Jedna wizyta, potem cisza — Meursault uczy się wypełniać niekończące się dni

W rozmównicy Marie przyciska twarz do żelaznych prętów, krzycząc ponad zgiełkiem, że go uniewinnią i znów będą pływać w niedziele. Meursault wpatruje się w jej pasiastą sukienkę, pragnąc dotknąć jej ramion przez materiał. Wkrótce potem przychodzi list: skoro nie jest jego żoną, nie pozwolą na więcej widzeń. Wtedy cela staje się w jego umyśle ślepym zaułkiem. Przystosowuje się. Początkowo dręczy go głód papierosów — odrywa drzazgi z pryczy i je żuje — potem mija. Wymyśla sposób zabijania czasu: w myślach wędruje po swojej sypialni, katalogując każdy przedmiot aż do usłojenia drewna, aż godziny się rozpuszczają. Śpi szesnaście godzin na dobę. Pewnego wieczoru przyłapuje się na mówieniu na głos i uświadamia sobie, że od tygodni rozmawia sam ze sobą.

Oskarżanie pogrzebu

Papierosy, kawa i komedia stają się dowodami morderstwa

Sala sądowa jest pełna. Świadkowie powstają jeden po drugim: dyrektor domu starców zeznaje, że Meursault zachowywał na pogrzebie niepokojący spokój; dozorca opisuje papierosa, kawę, spanie podczas czuwania. Stary Pérez przyznaje, że nigdy nie widział, by Meursault płakał — a prokurator każe ławie przysięgłych odnotować każdą nieobecną łzę. Marie zostaje zmuszona do opowiedzenia o ich pływackiej randce i komedii dzień po pogrzebie. Prokurator wygłasza to zestawienie jak cios ostrzem: człowiek, który w ciągu dwudziestu czterech godzin od śmierci matki zabrał dziewczynę na komedię z Fernandelem. Marie wybucha płaczem, upierając się, że prokurator wszystko przekręcił. Céleste, właściciel restauracji, nazywa zabójstwo wypadkiem — zwykłym pechem — ale każą mu usiąść. Po raz pierwszy Meursault pojmuje, jak bardzo jest znienawidzony.

Potwór prokuratora

Meursault zostaje skazany na śmierć za pustą duszę

W mowie końcowej prokurator oświadcza, że zachowanie Meursaulta na pogrzebie i jego zabójstwo są psychologicznie nierozdzielne — człowiek zdolny do takiej obojętności był już w głębi serca zbrodniarzem. Nazywa Meursaulta nieludzkim potworem pozbawionym zmysłu moralnego, groźniejszym nawet od ojcobójcy sądzonego następnego dnia, i żąda kary śmierci. Mowa obrońcy jest w porównaniu z tym mizerna: porządny człowiek, który na chwilę stracił panowanie nad sobą. Kiedy sędzia prosi Meursaulta o wyjaśnienie motywu, ten próbuje powiedzieć, że to przez słońce — słowa wylewają mu się zbyt szybko, a sala chichocze. Po naradzie ława przysięgłych wydaje wyrok skazujący bez okoliczności łagodzących. Przewodniczący sądu ogłasza, że w imieniu narodu francuskiego Meursault zostanie ścięty na placu publicznym.

Obojętne gwiazdy

Gdy gniew go opuszcza, Meursault otwiera się na braterski wszechświat

W oczekiwaniu na egzekucję Meursault obsesyjnie myśli o mechanice gilotyny i co noc leży bezsennie, nasłuchując kroków, które oznaczałyby, że świt przyszedł po niego. Kapelan więzienny przybywa nieproszony, oferując zbawienie. Meursault odmawia — Bóg go nie interesuje. Kapelan mówi o boskich obliczach widocznych w murach więzienia i coś pęka. Meursault chwyta księdza za sutannę i wybucha: żadna z jego pewności nie jest warta jednego kosmyka kobiecych włosów; każdy żywy człowiek czeka ta sama śmierć; nic, co kapelan obiecuje, nie może tego zmienić. Strażnicy ich rozdzielają. Potem, wyczerpany gniewem, Meursault budzi się w blasku gwiazd i chłodnym nocnym powietrzu. Myśli o matce i w końcu pojmuje, dlaczego pod koniec życia znalazła sobie towarzysza — musiała poczuć się wolna. Przyjmuje ogromną obojętność wszechświata, uznaje ją za braterską i wie, że był szczęśliwy.

Analiza

Obcy bywa nauczany jako ilustracja filozofii absurdu Camusa, lecz sprowadzenie go do alegorii pomija jego najbardziej niepokojące osiągnięcie: powieść z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak społeczeństwo wytwarza winę z surowca emocjonalnego nonkonformizmu. Meursault nie zabija dlatego, że jest zły; strzela z powodu słońca, fizycznego wyczerpania i łańcucha biernych ustępstw, które włożyły broń w rękę bez żadnego szczególnego zamiaru. Prawdziwa przemoc należy do sali sądowej, która konstruuje premedytację z braku łez.

Dwuczęściowa architektura powieści to jej najbardziej druzgocący zabieg formalny. Część pierwsza czyta się jak zwyczajne życie obserwowane z niezwykłą szczerością — człowiek pływa, je, sypia z kobietą, chowa matkę bez odgrywania smutku. Część druga ujawnia, że każdy moment tej szczerości składał akt oskarżenia. Każdy papieros, każda filiżanka kawy, każda szczera odpowiedź staje się dowodem rzeczowym. Prokurator skazuje Meursaulta nie za naciśnięcie spustu, lecz za to, że nie zapłakał nad grobem. Camus odsłania mechanizm, za pomocą którego społeczeństwa karzą nieczytelność — nie za to, co zrobiłeś, lecz za to, kim wydawałeś się być, istniejąc.

Wybuch Meursaulta przeciw kapelanowi to nie rozpacz, lecz jej odwrotność: jasność osiągnięta przez odrzucenie fałszywej pociechy. Kiedy przyjmuje obojętność wszechświata, odkrywa nie nihilizm, lecz pokrewieństwo — obojętność nie jest wroga, jest po prostu uczciwa, a uczciwość to jedyna wartość, którą Meursault kiedykolwiek konsekwentnie szanował. Jego końcowe życzenie, by na egzekucji zebrał się wrogi tłum, to nie masochizm, lecz ostatni akt integralności: autentyczna nienawiść zamiast fałszywego współczucia.

Trwałą prowokacją powieści jest jej odmowa pozwolenia czytelnikom na wygodne opowiedzenie się po jednej stronie. Meursault jest zarazem niewinny i winny, zarazem sprawcą i ofiarą. Pytanie, które Camus pozostawia płonące, brzmi nie: czy Meursault zasłużył na swój los, lecz: czy jakiekolwiek społeczeństwo, które żąda odgrywanych emocji jako dowodu człowieczeństwa, zasługuje w ogóle na to, by zasiadać w sądzie.

Ostatnia aktualizacja:

Zgłoś problem

Podsumowanie recenzji

4.03 z 5
Średnia z 1 000 000+ ocen z Goodreads i Amazon.

Obcy to powieść skłaniająca do myślenia, która bada egzystencjalizm i absurd życia. Czytelnicy są podzieleni co do jej walorów filozoficznych, lecz doceniają prosty, a zarazem potężny styl pisarski Camusa. Historia opowiada o Meursaulcie, emocjonalnie zdystansowanym mężczyźnie, który popełnia bezsensowne morderstwo i staje przed sądem. Wielu uważa obojętność bohatera za niepokojącą, a jednocześnie fascynującą. Książka stawia pytania o moralność, oczekiwania społeczne i kondycję ludzką. Choć niektórzy zmagają się z jej ponurym charakterem, inni uważają ją za arcydzieło literatury XX wieku.

Twoja ocena:
4.72
793 ocen
Chcesz przeczytać całą książkę?

Postacie

Meursault

Obojętny narrator

Narrator i bohater, francusko-algierski urzędnik biurowy, którego główną cechą jest niemal chorobliwa szczerość wobec własnych przeżyć emocjonalnych. Meursault żyje w teraźniejszości doznań fizycznych — upału, słonej wody, skóry przy skórze — nie konstruując opowieści o sensie, jakich domaga się społeczeństwo. Nie udaje, że czuje to, czego nie czuje, czy to żałobę, ambicję, miłość, czy żal. To nie jest bunt; to rodzaj radykalnej bierności. Mówi „tak” niemal wszystkiemu — przyjaźni, przysługom, propozycjom — nie z entuzjazmu, lecz z obojętności wobec alternatywy. Jego relacje wyznacza bliskość i cielesny komfort, a nie zaangażowanie emocjonalne. Niezdolność lub odmowa odgrywania oczekiwanych uczuć czyni go nieczytelnym dla otoczenia, a nieczytelność w jego świecie niesie straszliwą cenę.

Raymond Sintès

Brutalny sąsiad-sutener

Przysadzisty, elegancko ubierający się sąsiad Meursaulta1, powszechnie podejrzewany o stręczycielstwo, choć sam upiera się, że jest magazynierem. Raymond jest impulsywny, brutalny i opętany potrzebą kontroli — zwłaszcza nad Maurytanką, z którą się związał. Uczepia się Meursaulta1 jako powiernika, biorąc jego bierność za lojalność i zgodę. Raymond kreuje kodeks męskiego honoru, który maskuje małostkowe okrucieństwo: bije kobiety i nazywa to dyscypliną, wszczyna bójki i nazywa to samoobroną. Jego przyjaźń z Meursaultem1 jest motorem łańcucha zdarzeń w powieści — to uraza Raymonda, jego przemoc i jego znajomości wciągają Meursaulta1 w okoliczności, których nigdy nie szukał. Reprezentuje świat działania i konsekwencji, przez który Meursault1 dryfuje, nie angażując się w pełni.

Marie Cardona

Barwna dziewczyna Meursaulta

Była maszynistka z biura Meursaulta1, która zostaje jego dziewczyną — wesoła, pełna fizycznej witalności, przyciągana jego dziwnością mimo jej nieprzeniknioności. Marie uosabia zmysłową radość: pływanie, słońce, śmiech, dotyk pasiastej sukienki na ciepłej skórze. Pyta Meursaulta1, czy ją kocha, i otrzymuje szczerą odpowiedź — to pytanie nic dla niego nie znaczy — reagując raczej zdumieniem niż furią. Chce za niego wyjść nawet po tym, jak przyznaje, że powiedziałby „tak” każdej. Jej uczucie jest autentyczne, lecz nieustannie wystawiane na próbę przez jego pustkę; mówi mu, że jego dziwność może być powodem, dla którego go kocha, albo powodem, dla którego kiedyś go znienawidzi. Marie reprezentuje ciepło i cielesną przyjemność, które stanowią dla Meursaulta1 najbliższe przybliżenie szczęścia.

Prokurator

Moralny kat społeczeństwa

Głos społecznego oburzenia moralnego podczas procesu. Przekształca emocjonalną płaskość Meursaulta1 w dowód potworności, budując druzgocącą opowieść, w której życie wewnętrzne człowieka — a raczej jego domniemany brak — staje się bardziej obciążające niż jego czyny. Teatralny, szczerze przekonany o własnej słuszności, reprezentuje machinę instytucjonalną, która karze nonkonformizm równie surowo jak zbrodnię. Jego mowa końcowa łączy zdarzenia, których żaden racjonalny ciąg przyczynowy nie łączy.

Sędzia śledczy

Przesłuchujący poszukiwacz Boga

Wysoki, siwowłosy mężczyzna o przenikliwych niebieskich oczach, który przesłuchuje Meursaulta1 po aresztowaniu. Zaczyna od intelektualnej ciekawości, a kończy na religijnym zapale, wymachując srebrnym krucyfiksem i upierając się przy mocy Boga do odkupienia. Ateizm Meursaulta1 wstrząsa nim głęboko — nie jako kwestia prawna, lecz jako osobisty kryzys. W ciągu miesięcy rozmów sędzia wykształca z Meursaultem1 ironiczną zażyłość, a nawet okazuje nieoczekiwane ciepło.

Kapelan więzienny

Nieproszony gość duchowy

Łagodny, życzliwy ksiądz, który odwiedza Meursaulta1 nieproszony w jego ostatnich dniach. Mówi o boskich obliczach widocznych w murach więzienia i zapewnia, że nawet najnieszczęśliwsi więźniowie w końcu zwracają się do Boga. Jego łagodna natarczywość — odmowa pogodzenia się z odrzuceniem ze strony Meursaulta1 — staje się katalizatorem najbardziej wulkanicznego emocjonalnie momentu powieści. Uosabia pocieszenie, którego Meursault1 nie może przyjąć, nie zdradzając własnego poczucia prawdy.

Salamano

Samotny sąsiad bijący psa

Starszy sąsiad Meursaulta1, nierozłączny z parszywym spanielem, którego na przemian bije i od którego jest zależny. Ich ośmioletnia relacja — publiczne przekleństwa, prywatna potrzeba — odzwierciedla skomplikowaną naturę przywiązania. Dawniej człowiek o teatralnych ambicjach, świat Salamano skurczył się do maleńkiego mieszkania i jednego nędznego towarzysza. Gdy pies znika, jego rozpacz ujawnia miłość ukrytą pod znęcaniem się.

Adwokat Meursaulta

Przegrywający obrońca

Korpulentny młody adwokat, który dostrzega niebezpieczeństwo zachowania Meursaulta1 na pogrzebie, lecz nie potrafi wydobyć z klienta konwencjonalnych emocji. Jego obrona jest szczera, lecz przytłoczona siłą narracji Prokuratora.

Céleste

Lojalny restaurator Meursaulta

Serdeczny właściciel restauracji, w której stołuje się Meursault1. Podczas procesu nazywa zabójstwo wypadkiem — zwykłym pechem — ze wilgotnymi oczami i drżącymi ustami, dając najprawdziwiej współczujący moment całego postępowania.

Stary Pérez

Oddany towarzysz matki

Towarzysz matki Meursaulta1 z domu opieki — niemal jej narzeczony. Starzec o zwisających, szkarłatnych uszach kuśtyka w kondukcie pogrzebowym i mdleje w pobliżu kościoła, uosabiając żałobę, której Meursault1 nie okazuje.

Masson

Przyjaciel Raymonda z domku na plaży

Barczysty przyjaciel Raymonda2, właściciel domku na plaży pod Algierem. Miły, wolno mówiący człowiek, którego weekendowa kryjówka staje się areną przełomowej konfrontacji w powieści.

Stróż

Dozorca domu opieki i świadek

Dozorca domu starców, który dotrzymuje towarzystwa Meursaultowi1 podczas czuwania. Jego zeznanie o papierosie i kawie staje się niespodziewanie druzgocącym dowodem na procesie.

Emmanuel

Kolega z biura Meursaulta

Kolega Meursaulta1 z biura spedycyjnego. Dzielą obiady i wyprawy do kina, co oddaje fakturę zwyczajnej, niczym niewyróżniającej się codzienności Meursaulta1.

Kobieta-automat

Tajemnicza obecność na sali sądowej

Dziwna kobieta o szarpanych ruchach, która dzieli stolik z Meursaultem1 w restauracji Céleste'a9. Pojawia się ponownie na sali sądowej, uważnie go obserwując — jedna z kilku niewyjaśnionych postaci nawiedzających obrzeża jego historii.

Dyrektor domu opieki

Zarządca domu starców

Niski, siwowłosy zarządca domu starców w Marengo. Jego zeznanie o spokoju Meursaulta1 na pogrzebie daje oskarżeniu pierwszą salwę.

Zabiegi narracyjne

Algierskie słońce

Niewidzialny antagonista

Algierskie słońce działa w powieści jak niemal czująca siła. Dominuje w kondukcie pogrzebowym, gdzie Meursault1 ledwo potrafi myśleć w blasku i upale. Wraca z miażdżącą intensywnością na plaży, napierając na jego czaszkę, oślepiając go, gdy światło odbija się od ostrza noża Araba. Zapytany w sądzie o wyjaśnienie zbrodni, Meursault1 odpowiada, że to przez słońce — a sala wybucha śmiechem. Słońce łączy dwa kluczowe momenty powieści: pogrzeb i zastrzelenie. Reprezentuje absurdalne, obojętne siły fizyczne, które kształtują ludzki los bez intencji i sensu, materialną rzeczywistość, w której Meursault1 żyje uczciwiej niż w świecie społecznych występów i konwencji moralnych.

Rewolwer Raymonda

Bierność obracająca się w śmierć

Raymond2 przynosi rewolwer na plażę po tym, jak Arab rani go nożem. Podczas pierwszego starcia Meursault1 odwodzi Raymonda2 od strzelania i zabiera mu broń — gest mający zapobiec przemocy, który zamiast tego zapewnia jej wybuch. Przejęcie broni uosabia wzorzec biernej uległości Meursaulta1: przyjmuje rewolwer tak, jak przyjmuje przyjaźń, pisze listy i zgadza się zeznawać — nie rozważając konsekwencji. Nigdy nie pragnął ani nie szukał tej broni; trafiła do jego kieszeni przez łańcuch cudzego gniewu. Gdy spotyka Araba samotnie, to uraza Raymonda2, jego rewolwer, ale palec na spuście należy do Meursaulta1.

Pogrzeb matki

Główna broń oskarżenia

Każdy szczegół zachowania Meursaulta1 podczas pogrzebu matki — odmowa zobaczenia ciała, palenie przy trumnie, przyjęcie kawy z mlekiem, drzemka podczas czuwania, brak łez — jest zapisany bez osądu w pierwszej części. W części drugiej te same szczegóły stają się bronią oskarżenia, reinterpretowane jako dowód zbrodniczej duszy. Pogrzeb jest strukturalnym zawiasem powieści: ustanawia, kim jest Meursault1, a następnie ujawnia, ile ta tożsamość kosztuje. Prokurator dowodzi, że obojętność na pogrzebie i zabójstwo są psychologicznie powiązane — że człowiek niezdolny opłakać matki jest zdolny do wszystkiego. Społeczeństwo skazuje Meursaulta1 nie za jego czyny, lecz za to, że nie odegrał roli przy grobie.

List do Maurytanki

Pierwsze ogniwo fatalnego łańcucha

Meursault1 pisze dla Raymonda2 list mający zwabić jego maurytańską kochankę z powrotem w celu upokorzenia. Pisze go bez moralnych wahań, po prostu dlatego, że Raymond2 go o to poprosił, a on nie miał powodu odmówić. Ten drobny akt uległości uruchamia ciąg zdarzeń prowadzący do pobicia kobiety przez Raymonda2, wendety jej brata, konfrontacji na plaży i ostatecznie zastrzelenia. Na procesie Prokurator przedstawia list jako dowód spisku między Meursaultem1 a człowiekiem o złej reputacji. List pokazuje, jak definiująca cecha Meursaulta1 — gotowość zgadzania się na wszystko, odmowa osądzania czy oporu — może generować katastrofalne skutki z niewinnej uległości.

Czeska historia z gazety

Tematyczne lustro w miniaturze

Pożółkły wycinek z gazety, który Meursault1 znajduje przyklejony do więziennego materaca. Opowiada o mężczyźnie, który opuścił czeską wioskę, zbił fortunę i po dziesięcioleciach wrócił pod fałszywym nazwiskiem, by zaskoczyć matkę i siostrę prowadzące lokalny hotel. Nie rozpoznały go; widząc jego pieniądze, zamordowały go we śnie. Gdy następnego ranka żona zidentyfikowała ciało, matka powiesiła się, a siostra utopiła. Meursault1 czyta tę historię obsesyjnie. Odbija ona zaabsorbowania powieści: niebezpieczeństwo przebrania, zawodność rozpoznania i śmiertelne konsekwencje odgrywania ról. Fatalne odgrywanie kogoś innego przez Czecha odwraca fatalny upór Meursaulta1, by być dokładnie tym, kim jest.

O autorze

Albert Camus był francuskim pisarzem i filozofem urodzonym w Algierii, laureatem Literackiej Nagrody Nobla w 1957 roku. Jego dzieła, w tym powieści i sztuki teatralne, poruszają tematy absurdu i egzystencjalizmu. Camus działał we francuskim ruchu oporu podczas II wojny światowej, a później pracował jako dziennikarz. Do jego najsłynniejszych utworów należą „Obcy” i „Dżuma”. Styl pisarski Camusa znany jest z przejrzystości i racjonalności. Był również aktywny w produkcji teatralnej i adaptował utwory innych dramaturgów. Tragicznie, Camus zginął w wypadku samochodowym w wieku 46 lat, co przerwało błyskotliwą karierę literacką.

Pobierz PDF

Aby zachować streszczenie „Obcy” na później, pobierz bezpłatny plik PDF. Możesz je wydrukować lub przeczytać offline w dogodnym dla siebie momencie.
Download PDF

Pobierz EPUB

Aby przeczytać streszczenie „Obcy” na czytniku lub w aplikacji, pobierz bezpłatny plik EPUB. Cyfrowy format książki .epub idealnie nadaje się do czytania e-booków na telefonach, tabletach i czytnikach.
Download EPUB
Chcesz przeczytać całą książkę?
Obserwuj
Słuchaj
Główna
Swipe
Biblioteka
Aplikacja
Wypróbuj pełny dostęp przez 3 dni
Słuchaj, dodawaj zakładki i więcej
Porównaj funkcje Darmowy Pro
📖 Czytaj streszczenia
Czytaj nieograniczoną liczbę streszczeń. Darmowi użytkownicy otrzymują 3 miesięcznie
🎧 Słuchaj streszczeń
Słuchaj nieograniczonej liczby streszczeń w 40 językach
—
❤️ Nieograniczone zakładki
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📜 Nieograniczona historia
Darmowi użytkownicy mają limit 4
—
📥 Nieograniczone pobieranie
Darmowi użytkownicy mają limit 1
—
Harmonogram bez ryzyka
Dziś: Uzyskaj natychmiastowy dostęp
Słuchaj pełnych streszczeń ponad 26 000 książek. To ponad 12 000 godzin audio!
Dzień 2: Przypomnienie o okresie próbnym
Wyślemy Ci powiadomienie, że okres próbny wkrótce się kończy.
Dzień 3: Rozpoczęcie subskrypcji
Opłata zostanie pobrana 24 lis,
anuluj w dowolnym momencie wcześniej.
Consume 2.8× More Books
2.8× więcej książek Słuchanie Czytanie
Nasi użytkownicy nas kochają
1M+ czytelników
Trustpilot Rating
TrustPilot
4.6 Doskonały
Ta strona to prawdziwa rewolucja. Czytam streszczenia książek szybciej niż kiedykolwiek. Bardzo, bardzo polecam.
— Dave G
Warte mojego czasu i pieniędzy, naprawdę dobrze zrobione. Nigdy nie widziałem tak dobrych streszczeń na innych stronach. Bardzo pomocne!
— Em
Gorąco polecam!! Fantastyczna usługa. Idealna dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż zajawka, ale nie potrzebują wszystkich szczegółów pełnego audiobooka.
— Greg M
Oszczędź 62%
Roczny
$119.88 $44.99/rok/rok
$3.75/mies.
Miesięczny
$9.99/mies.
Rozpocznij 3-dniowy darmowy okres próbny
3 dni za darmo, potem $44.99/rok. Anuluj w dowolnym momencie.
Unlock a world of fiction & nonfiction books
Ponad 26 000 książek w cenie 2 książek
Przeczytaj dowolną książkę w 10 minut
Odkrywaj nowe książki jak na Tinderze
Zamów dowolną książkę, jeśli nie ma jeszcze streszczenia
Czytaj więcej książek niż ktokolwiek, kogo znasz
Aplikacja nr 1 dla miłośników książek
Lifelike & immersive summaries
30-dniowa gwarancja zwrotu pieniędzy
Pobieraj streszczenia w formatach EPUB i PDF
Anuluj w każdej chwili kilkoma kliknięciami

Dlaczego tylko jedno streszczenie?

Skaner
Znajdź kod kreskowy do zeskanowania

⭐
⭐
⭐
Mamy dla Ciebie specjalny prezent
Otwórz
Rabat 38%
RABAT DLA CIEBIE
⭐
⭐
⭐
$79.99
$49.99/rok
Tylko $4.16 miesięcznie
Kontynuuj
Wystarczą 2 kliknięcia, by zacząć. Rezygnacja jest bardzo prosta
Ustawienia
Ogólne
Widget
Ładowanie...